Kinderen en zorgen: mama zorgt, dat hoef jij niet te doen

Kinderen en zorgen: een slechte combinatie. Midden in de nacht word ik wakker… Dochter roept. Ze kan niet slapen. Ze heeft buikpijn. Ik ga naar boven en vraag haar waar de buikpijn zit. Aan haar naveltje. Dat is meestal een teken dat ze zenuwachtig is. Maar neen, ze is niet zenuwachtig, ze weet niet hoe het komt. Ze heeft zomaar buikpijn… Broer had ook buikpijn vandaag, die moest een belangrijke wedstrijd voetballen, zou het dat zijn? Die was misselijk van de zenuwen… Misschien is ze toch ziek van de netelroos die ze vandaag ontdekten in het ziekenhuis?

Ik besluit niet te veel te zeggen, zeg dat ze gewoon heel erg moe is en dat het zo wel weer over gaat en anders moet ze me maar weer roepen. Dan wens ik haar slaapwel en ga weer een etage lager. Ik ben net weer lekker warm in bed en ze roept al terug… Ze kan echt al lang niet slapen hoor! Dus ze komt mee naar beneden… Ze ligt naast mij in bed. Ik hou haar handje vast en voel hoe onrustig ze is. Ze wil niet praten, alleen contact met mama. Haar handje is geen seconde rustig, de spiertjes van haar vingers bewegen continue, ze beweegt zelf ook continue. Na anderhalf uur valt ze in slaap.

kinderen en zorgenKinderen en zorgen

Je vraagt je af wat er allemaal in haar hoofd omgaat. Ik heb wel een idee maar ja… Wat voor ons niets lijkt is voor haar van levensbelang. Een paar uren later gaat de wekker alweer. Ik ben helemaal brak. Zijzelf blijkbaar niet zo. Ze begint meteen vragen te stellen: hoe moet ze aan de juf vertellen dat ze niet kan zwemmen? En wie gaat de schoolverpleegster vertellen dat ze siroop moet nemen op school? En hoe gaat het nu met de traktaties voor haar verjaardag? Kinderen en zorgen: het zijn allemaal praktische zaken waar zij eigenlijk niet mee bezig hoeft te zijn…

Ik vraag haar of ze vannacht dan misschien toch een beetje zenuwachtig was. “ja toch wel een beetje…”  

Is er dan nu koffie?

Hoe kan ik mezelf best omschrijven? Als de keicoole mama zoals zoonlief van 9 vorige week mij nog omschreef? Of eerder de allerliefste schattigste van heel de wereld zoals mijn lieve dochter van net 6 me altijd noemt?

Ik zal het maar gewoontjes houden denk ik. Ik ben Hilde, 34, en Belgische, jawel. Ik ben een uitzondering op dit platform omdat ik momenteel een niet-werkende mama ben. Sinds 2009 heb ik het etiketje “chronisch vermoeidheidssyndroom” opgeplakt gekregen samen met de andere fijne en minder fijne ziektebeelden maar dat houdt ons niet tegen om van elke dag te genieten. En dat doen we volop, van de kleinste dingen eerst! De eerste vlinders in de lente, de zon die binnen schijnt, de poes op onze schoot.

We, dat zijn mijn man en ik, gelukkig getrouwd sinds 2001. Broer en Zus hebben nog een Sterrenzusje dat tussen hen in geboren werd en overleed tijdens de geboorte.

Dat ons gezin geen doorsneegezin is zullen jullie al snel merken. Ons meisje is autistisch, heeft syndroom van Asperger en parasomnie, dat is een slaapstoornis. Haar broer is hoogbegaafd en hoogsensitief hetgeen ook de nodige zorg met zich meebrengt.

1 gedachte over “Kinderen en zorgen: mama zorgt, dat hoef jij niet te doen”

  1. Mooi geschreven Hilde! Raar he, hoe het hoofdje van onze kleintjes te keer kan gaan. Wij zitten nu met een dochter van bijna 14 maanden die sinds een paar dagen zachtjes huilt in haar slaap. En vervolgens wakker schrikt en dan alleen maar tegen mij aan of aan de borst wil liggen. Vermoeiend, maar oh zo sneu dat ze zo’n ‘verdriet’ heeft ’s nachts.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top