Kleine wasjes

Jaren terug woonden mijn vriend en ik op een appartement in één van de grootste steden van ons land. Het was groot genoeg voor ons tweeën en van bijna alle gemakken voorzien, want het enige dat ontbrak was een wasmachineaansluiting. Daarom trok ik eens per week naar de wassalon een paar straten verderop. Daar was het net zoals je weleens ziet in Amerikaanse televisieseries, alleen sprak niemand er Engels, Nederlands of een andere bekende taal en werd er niet gelachen of geflirt. Eigenlijk stopten buurtgenoten gewoon hun was in de machine en vertrokken ze om een uurtje later weer terug te keren, hun natte goed in de droger te stoppen en zonder zicht- of hoorbare groet opnieuw door de deur naar buiten te lopen. Er was dan ook geen koffiecorner of gezellige zithoek ingericht, dus gedroeg ik me binnen de kortste keren hetzelfde.
Toen we verhuisden naar een forenzenstad schaften we een eigen wasmachine aan die in het begin meerdere weken per week draaide en later zowat dagelijks, met uitzondering van die weken dat een nieuw gezinslid zich bij ons huishouden voegde. De eerste keer dat er een kraamverzorgster in huis was werd het apparaat meerdere keren per dag aan het werk gezet. Ik vond het wel een beetje overdreven om elke avond tussen fris beddengoed te glijden, maar zo waren de regels. Door kraambezoek overhandigde kleertjes werden direct ontdaan van prijskaartjes waarop het bedrag discreet afgeplakt of met zwart doorgestreept was, gesorteerd op kleur (wit/crème/lichtroze/helderroze/knalroze), netjes op het best passende programma uit de overvloed aan keuzes (anti-kreuk/30°/40°/bont/60°) gewassen en op het wasrek gehangen.
‘Hebben jullie er hier maar één van?’ vroeg de kraamverzorgster met licht overslaande stem. ‘En waar hebben jullie de wasknijpers opgeborgen?’
‘Eh, die gebruik ik niet,’ antwoordde ik. ‘Ik hang het altijd gewoon dubbel op.’ Waarop de struise dame mij met een blik vol ongeloof aankeek. Tot op dat moment was ik nog zeer content met mezelf geweest dat ik wit en kleur wist te scheiden en ik begreep dat ik het doen van de was niet mocht onderschatten.
De kersverse vader werd naar de dichtstbijzijnde winkel in huishoudelijke artikelen gestuurd en keerde weder met een extra wasrek en een paar dozijn aan wasknijpers. En zo leerde ik de kneepjes van de wondere wereld rondom het wasgoed.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top