Kleintjes worden groot: rollercoaster-gevoel

Zaterdag is mijn zoon Mark jarig, hij wordt 12. De laatste paar maanden is hij uiterlijk nogal veranderd. Hij ging sowieso al flink de hoogte in, maar nu is ook zijn lichaamshaar mee gaan doen. Ineens is het lichte dons op zijn bovenlip donker geworden en zit daar een stoere beginnende snor! Over enig verdere aanwas zal ik maar niet uitweiden, want dat wordt uiteraard niet op prijs gesteld! Mijn kind is volwassen aan het worden en ik sta erbij en kijk ernaar.

Net als de afgelopen twee jaar wil hij zijn klasgenoten trakteren op saucijzenbroodjes. Ik haal ze bij de echte bakker, die de “grote mensen” saucijzenbroodjes voor het bakken doormidden snijdt zodat de broodjes voor de kinderen er heel origineel uitzien. Mark is er woest op en volgens hem valt zijn traktatie ieder jaar zeer goed in de smaak. Ik word dus vast weer enthousiast ontvangen op school.

Dit is het laatste jaar dat ik zijn traktatie naar school zal brengen. Mark zit in groep 8 en volgend jaar gaat hij naar het voortgezet onderwijs. Daar zijn we nu al mee bezig. Vanuit zijn huidige school is het advies VWO gekomen en aan de hand hiervan heb ik een aantal scholen uitgezocht hier in de omgeving. Mark heeft namelijk aangegeven dat hij helemaal bij ons wil komen wonen en dus ook hier naar het voortgezet onderwijs wil. In januari gaan we de scholen bezoeken en hopelijk zit er eentje tussen die hem een goed gevoel geeft.

Begin februari is de Cito-toets, waarvan de uitslag in maart wordt verwacht. Als de score voldoende is, zal Mark aangemeld worden op de school van zijn keuze en dan is het afwachten of hij wordt aangenomen.
Ik heb er een beetje een “rollercoaster-gevoel” bij: er gebeurt zo veel en alles gaat ook zo snel! Voor ik het weet is het september en is mijn kind ineens een “brugpieper”.

Zover is het gelukkig nog niet. Eerst zijn verjaardag maar eens vieren en daarna komen de feestdagen. Na de kerstvakantie zal het allemaal wel snel gaan, verwacht ik. Dan is het zo eind juni en zitten we bij de schoolmusical.
Veel verandering nu al en komend jaar nog meer. Kleintjes worden groot en ik als moeder moet maar zien hoe ik dat bijhoud. Hopelijk gaat het vanzelf, want ik vind rollercoasters leuk om naar te kijken, maar ik hoef er niet in te zitten.

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top