Gastcolumn: Koukleum, door Ingrid de Bruijn

‘Mam, mag ik bij je komen liggen, ik heb het zo vreselijk koud.’ Kijkend op de wekker naast mijn bed constateer ik dat het drie uur is, dit wordt een hele lange nacht. ‘Kom maar snel schat’, waarna een klein half bloot lijf zich tegen me aan schurkt, zich omdraait en direct in slaap valt. Koud, mijn neus, je hebt gewoon in je bed gepiest en wil dat niet zeggen. Om heel eerlijk te zijn kan ik daar wel mee leven. Buiten dat, heb ik nou ook niet direct veel zin, om midden in de nacht een bed te gaan verschonen, dat komt morgen wel. Daar komt bij dat, ondanks het feit dat mijn slaapruimte wel tot een minimum wordt beperkt, omdat meneer de gewoonte heeft dwars te gaan liggen, het op deze manier wel lekker warm is in bed.

Heel even flitst er door mijn hoofd. Kan dit wel, mag dit wel? Stel dat hij morgen op school vertelt dat hij half bloot bij zijn moeder in bed is gekropen. Bellen ze dan direct de Raad tegen de Kinderbescherming? Welnee mens, stel je niet zo aan. Ga slapen! Als dat tenminste nog gaat lukken met dat kleine mormel naast me, die er ondertussen werkelijk alles aan doet om zowel mijn dekbed als mijn hele bed te confisqueren.

Om heel eerlijk te zijn ben ik van het type koukleum, dat wil je niet weten. Twee dekbedden plus een elektrische deken, een warm kersenpitten kussentje en een flanellen pyjama. Het kan me niet warm genoeg zijn onder de dekens. Voor mij geen Marlies of ander niemendalletje onder de dekens. Geen sexy outfitje of evakostuum, nee hoor, aangekleed van top tot teen. Liefst nog met een paar sokken of misschien wel een paar Uggs. Hoewel, dat ligt vast niet lekker met van die enorme laarzen aan in bed.

Als ik ’s morgens heel vroeg de deur open moet doen omdat meneer Wehkamp, Otto of H&M voor de deur staat, hoef ik me niet bezorgd te maken. Geen moeite te doen om snel een kamerjas, duster of weet ik veel hoe zo’n geval heet, aan te trekken. De betreffende bezorger zal eerder denken dat ik net terug kom van een skiles in plaats van uit mijn bed. Toppunt van charmant, maar niet heus. Volgens mijn broer zie ik er zo op mijn best uit. Van je familie moet je het maar hebben.

Mijn echtgenoot kijkt er niet meer van op. Die kleine wel, zegt heel af en toe: ‘Mam moet jij je niet uitkleden als je naar bed gaat?’ Mama is uitgekleed. Je zou het niet zeggen, maar het is echt zo.

Misschien is dat ook wel de reden dat hij graag bij me komt liggen. Hij weet zeker dat hij het in mijn bed nooit koud zal krijgen. Je zou mij ’s nachts kunnen vergelijken met de wintersportafdeling van een gemiddeld warenhuis.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top