NEE!

Ik heb er geen zin in, ik wil het niet. Ik wil niet meer naar het ziekenhuis voor stomme en vervelende, lange slopende onderzoeken. Bah bah en nog eens bah. Ik heb genoeg gezien, er is genoeg aan me gezeten. Ik heb genoeg kamertjes gezien en meer dan genoeg dokters. Stomme en aardige, knappe en lelijke. De knappe waren vaak ook de aardige, grappig. Of vind je iemand knapper als ‘ie aardig is? Denk het wel, aardigheid siert de mens. Maar goed, ik wil dus niet. Maar het moet. Denk ik. Zou wel verstandig zijn.

Onbestemd

Dit onbestemde nare gevoel had ik ruim drie jaar geleden ook. Ik kreeg een miskraam en door een uitstrijkje wisten we dat het foute boel was. We zouden net een paar dagen naar een winters Spanje gaan, naar de zee, waar ik me zo thuis voel. Om te kijken of het net zo als thuis voelde als in de zomer, want dan is alles anders, mooier en beter. Ik wilde er wonen, urenlang zat ik op internet te kijken naar huizen, ik had zelfs al contact met een makelaar en besprak met mijn familie ‘wat als’ we weg zouden gaan. We zijn wel gewoon gegaan en ik heb de spoedafspraak bij de gynaecoloog verzet.

Ik had toen geen benul hoe erg het zou kunnen zijn. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Bang dat ik nooit mama zou mogen worden ging de hele dag door mijn hoofd. Bij lief niet, hij was ook bang, voor mijn gezondheid, maar heeft altijd vertrouwen gehad dat het goed zou komen. Die nuchterheid kan me af en toe heel kwaad maken, maar één van ons moet het af en toe zijn en dat is goed. We zaten in een geweldig hotel, waar heel veel liefde in zat. Aiguaclara, Begur.Ik heb Clara achteraf nog een mail gestuurd over hoe wij onze tijd bij hen beleeft hebben. Een intense drie dagen…

Baarmoederhalskanker

Weer thuis en een zwaar onderzoek later bleek dat ik niet later had moeten zijn, ik zat in het hoogste stadium vóór baarmoederhalskanker. Ze hebben alle kwaaie cellen weg kunnen snijden. Na de operatie bleek dat ik op het nippertje was…Toch hebben ze ervoor gezorgd dat ik zwanger kon worden door een besparende operatie te doen. Een jaar later kreeg ik een mooie bolle buik. Januari van dit jaar bleek alles er nog steeds mooi uit te zien! En please, please, please, laat het deze keer ook zo zijn…

Doen wat je zelf wilt

Nog veel meer nare dingen zijn tijdens deze periode mij overkomen, mensen die mij als een voetveeg behandelden. Ik kreeg het op m’n plaat dat ik zo open ben…en een tijd heb ik gedacht dat alles aan mij lag. Werd ik gesloten. Ik heb hulp gezocht, en ben ik erachter gekomen dat ik nooit heb gedaan wat ik zelf wilde. Dat ik altijd deed wat anderen wilden. Opleiding, werk…

Ik ben toen als gastouder gaan werken bij een heel lief, groot gezin in de Jordaan. Vier kids, waaronder een tweeling van, toen ik begon, net 4 maanden oud. Ze waren 6 weken te vroeg geboren. De oudste gaf ik met een buurmeisje bijles en de middelste muziekles. Ik kreeg een schildersezel en megagrote doeken voor mijn verjaardag. Ik zorgde ervoor dat ik een atelier kon huren. In het Scheepvaartmuseum nog wel! Tot mijn zwangerschap heb ik daar met plezier mijn creativiteit te buiten gedaan. Ik ben gestopt bij het gastoudergezin, het werd te zwaar. Niks erg, want ik kreeg een baby. De liefste en de mooiste (voor mij dan hè Joyce;))….Omdat ik never nooit weer terug wil vallen in de andere Marsha ben ik door gaan zetten, om van mijn hobby mijn werk te maken, dat geresulteerd heeft tot sAMenZo . En blijf ik mezelf. Mama, vrouw, lief, open, af en toe hartstikke gek en dol op feestjes, ik hang iedere dag de slingers op in mijn hoofd en alleen de ballonnen laat ik soms achterwege om stil te staan en te verwerken. Om te huilen, om kwaad te worden. En om weer verder te gaan.

Nu moet ik weer afspraken maken in het ziekenhuis voor neurologisch onderzoek en zie ik ertegenop. Ik ga het maar doen, dan is het sneller weer voorbij…

23 REACTIES

  1. Lieve allemaal,

    Ik vind al jullie reacties heel erg bijzonder. Hartverwarmend en ik wil nog wat zeggen. Ik ben eventjes ziek geweest, (vind ik dan), de artsen hebben met een vrij simpele ingreep alles weg kunnen halen. Die operatie is natuurlijk tot daar aan toe, het gaat er meer om wat er omgaat in je hoofd. Nog steeds op controle gaan blijft erg belangrijk. Er zijn mensen die veel en veel harder hebben moeten vechten dan ik. Ik vind ook dat jonge meiden die nooit, zoals ik, een kleine prik hebben gekregen ter voorkoming van deze ziekte, al vroeg op controle gaan. Niet vanaf 50, maar vanaf 25. Ik was namelijk ook 26. Je merkt er niks van. Doen dus, dat uitstrijkje, mocht er wat zijn dan ben je er op tijd bij. En die onderzoeken, ach ja, ik ben een sterke griet, met een hele mooie toekomst in het verschiet!

    Veel liefs, Marsha

  2. Volg je nu een tijdje op Twitter en belandde net bij deze Blog. Moedig dat je je verhaal wilt delen en je verwoordt t mooi. Heel gek, ken je eig niet maar ben enorm geraakt door je verhaal.
    Hoop dat de onderzoeken meevallen en dat de uitslag positief is. Duim voor je&denk aan je. Succes&sterkte!
    Liefs

  3. Beste Marsha,

    Ik weet als geen ander hoeveel verdriet je er aan kan hebben. Ook ik heb baarmoederhalskanker. Ik weet hoe misselijkmakend het vooruitzicht is om naar controle of onderzoek(en) te moeten gaan. Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe, maar volgens mij ben jij ook een hele sterke vrouw!
    Hieronder schrijf ik mijn verhaal en je moet maar kijken of je het wel of niet aan kan en of je het uberhaubt wel wilt lezen:

    KANKER,…….IK!?

    Januari 2008. Alles ging voor de wind. Beide een goede baan, ik zou per 1 februari 2008 3 in plaats van 4 dagen gaan werken bij mijn werkgever om daarnaast mijn fotografie verder uit te breiden. We hadden net een nieuw huis gekocht en het was het jaar waarin ik 35 jaar zou worden. Het jaar waarin mijn man Robin (36) zijn RA titel zou gaan behalen. Het jaar om dus eens goed uit te pakken door een feessie te geven!
    Helaas werd dit op 28 januari 2008 flink verstoord doordat ik te horen kreeg dat ik baarmoederhalskanker had. In de auto terug naar huis heb ik wel 100 keer tegen mezelf gezegd: “ik heb kanker”. We konden het niet geloven. Hoe kan dit gebeuren. Kanker komt niet in de familie voor. Ongeloof, totdat je thuis komt en je ouders moet gaan bellen. Ik kon het niet. Ik had niet de moed om het woord kanker uit te spreken tegen mijn ouders. Ik kreeg het niet over mijn lippen. Ik was helemaal geblokkeerd. Mijn man Robin heeft mijn ouders en zijn ouders hierover geïnformeerd.
    De aarde wordt letterlijk onder je voeten vandaan geslagen. Het gevoel dat je naar de kern van de aardbol wordt gezogen. Er gaat van alles door je hoofd. Boosheid, woede, het waarom, hoe kan dit nou en de dood:
    Boosheid: Boos op mijn huisarts, ik liep al 3 jaar met vaginale problemen naar mijn huisarts en hij stuurde mij ieder keer weer naar huis met een pilletje zelfs tot een hormonenkuur aan toe. Ook waren wij al een aantal jaren bezig om een kindje te krijgen. Ik wilde graag 1 kindje. Later kreeg ik er ook nog eens behoorlijke bloedingen bij. Op een gegeven moment zo erg dat ik de deur niet meer uit durfde. Ik moest afspraken zowel zakelijk als privé afzeggen. Daarbij moest ik vaak smoesjes verzinnen. Tena ladies hielpen niet meer, het bloed liep letterlijk van tussen benen, langs mijn benen mijn schoenen in. Tussen het bloeden door wanneer het even een rustige dag was heb ik nog een uitstrijkje laten doen. Resultaat was goed, niets aan de hand!??? De desbetreffende huisarts heeft mij nooit doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik ben een leek dus ja de huisarts zal wel gelijk hebben. Nooit meer doen, voortaan volg ik mijn intuitie! Gelukkig heb ik nu wel een goede huisarts.
    Woede: Ontzettend teleurgesteld in mijn eigen lichaam, ik voelde me in de steek gelaten door mijn eigen lichaam. Ook het vertrouwen in mijn eigen lichaam is weggenomen. Vijftien jaar geleden een zware nieroperatie gehad en dat was ook al behoorlijk een risico en dan denk je, nou mij pakken ze geen tweede keer meer, maar toch wel dus….
    Het waarom: Dit heb ik snel losgelaten, omdat het waarom niet bestaat en je krijgt er toch nooit een antwoord op. Verspilde energie noem ik dat nu.
    Hoe kan dit nou: Het ongeloof, alsof je naar een film zit te kijken.

    DE DOOD IN DE OGEN

    Twee weken later op 14 februari (Valentijnsdag) 2008 onderging ik de Wertheim-Okabayashi operatie. Ik moest vervolgens 12 dagen in het ziekenhuis verblijven.
    Op dag twaalf kreeg ik dan ook te horen of ik wel of geen uitzaaiingen zou hebben.
    We waren heel positief ik dacht genezen te zijn van de operatie en we pakken ons leven weer op. Maar helaas kregen we het slechte bericht dat ik toch uitzaaiingen had! Zowel links als rechts in de buik. Weer werd die aarde onder ons voeten weggehaald.
    Even huilen, daarna gaan we weer knallen voor de behandelingen.
    Op 12 maart 2008 begonnen de behandelingen. Zo heb ik 7 weken iedere dag bestralingen gehad, iedere week een chemo, inclusief overnachting in het ziekenhuis. Als afsluiting een brachy (inwendige bestraling). Tijdens de behandelingen heb ik 2 keer afscheid genomen van mijn man. Mijn lichaam was op. Ik kon zelfs mijn vingers niet meer optillen, zo uitgeput was ik. Ik dacht echt dat ik de volgende ochtend niet meer zou halen. Ik ben mijn moeder dankbaar, aangezien die ruim een half jaar lang voor ons zorgde. Voor beide kan ik wel zeggen, want mijn man moest gewoon (uiteraard) naar zijn werk. Ik werd door mijn moeder, voordat we naar het ziekenhuis gingen, gewassen, de trap afgeleid, in de taxi gezet. Ze begeleide mij in het ziekenhuis en weer terug naar huis! Dit deed ze iedere maandag tot en met donderdag. Op de donderdag moest ik in het ziekenhuis blijven voor de chemo en nam mijn man de vrijdagen en weekenden waar. Iedere donderdag middag vertrok mijn moeder per trein van het AMC weer terug naar Brabant. Dat is toch wel het laatste wat je verwacht om op je 34ste verzorgd te moeten worden door je moeder. Ook heb ik twee schatten van vriendinnen die me met regelmaat opzochten in het ziekenhuis. Beide had ik hard nodig.

    Het herstel was zwaar en is nog steeds zwaar. Ik noem het dan ook TOPsport.
    Mijn hectische leven wat ik had moet ik niet meer willen. Kan ik ook niet meer. Ik heb behoorlijk wat in moeten leveren, ik leer leven met een permanente vermoeidheid, maar desondanks kan ik nu toch al weer zeggen dat ik nu op mijn manier gelukkig ben. Ik ben er nog, ik kan en mag genieten van het leven. Ik heb geaccepteerd (maar zelfs accepteren moet je leren accepteren!) dat de situatie nu eenmaal zo is zoals die is. Het is een feit. Natuurlijk is mijn hart van binnen door midden gescheurd (figuurlijk!) en heb ik veel verdriet door het feit dat ik Robin geen kind meer kan geven. Maar wij houden ontzettend veel van elkaar en ik dank god op mijn blote knieën dat hij nog bij me is. Inmiddels heb ik een hond gekregen om voor te zorgen en dat is nu “ons kind”, mijn maatje.

    Inmiddels ben ik nu 2 jaar verder en na omstandigheden het gaat ontzettend goed met me. Met regelmaat vertel ik mijn verhaal met een traan, lach en zelfspot. Ik voel me momenteel zo goed dat ik de behoefte had om iets goeds te doen. Aangezien ik fotografe (www.ilseonline.com) ben wil ik daar iets mee blijven doen en heb besloten om me aan te sluiten bij St. Olijf. Ik ben nu inmiddels werkzaam op de beeldredactie. Helemaal super en helemaal leuk.

    Ilse Boon – Jacobs Migielsen
    IlseOnline fotografie

  4. ik heb geen woorden
    maar meer dan woorden
    is mijn begrip voor je angst
    het niet willen voelen
    het er niet over willen praten
    het gewoon niet willen
    laat m’n aanwezigheid genoeg zijn
    om je kracht te geven
    nu, en in de toekomst

    Mijn naam is: Hoop ..

    Dikke kus Monique

  5. Lieve Mars,

    Heel veel succes en sterkte met de onderzoeken, ik ga ervan uit dat alles in orde is en je ook hier weer bovenop komt. Je bent zo’n sterke vrouw! Dikke kus!

    x Son

  6. Jeetje Marsha,

    Ik schrik ervan als ik het lees.
    Kan me voorstellen dat je niet weer op onderzoeken in het ziekenhuis zit te wachten, wat voor onderzoeken dan ook. Maar zo kun je ook niet verder, dus je moet er wel naar laten kijken. Je moet doorzetten nu en het even afwachten.
    Ik duim voor je en leef met je mee!

    Liefs,
    Jeanne

  7. Lieve Marsha, ik ben net terug van een fijne powerdag en lees je blog. Ik schrik. Niet geweten dat de onderzoeken zo spannend zouden zijn. Ik denk aan je, en weet dat je sterker bent dan je zelf misschien denkt. Het gaat goed komen.

    • Joyce! Niet schrikken! Genieten van zo’n fijne dag! Vandaag 21 oktober is het drie jaar geleden. Dan komt alles weer boven. Realiseerde me dat net pas, van de datum. En die onderzoeken komen dan wat harder aan. Alles komt goed, alles is goed. Zoals het hoort. Punt. De ballonnen hangen weer:) liefs

  8. Openheid, ik houd ervan!
    Ik ben het zelf en ben er ook al heel vaak door op mijn plaat gegaan. Toch kan ik het niet afleren. Het is wie ik ben, het is HOE is ben.

    En jij moet het ook niet afleren. Blijf jezelf!

    Die onderzoeken komen goed, de doemdenker die ik van nature ben heeft hier een goed gevoel bij. Echt!!!

  9. Hé meis, had er nog helemaal niet bij stil gestaan dat dit zo zwaar voor je weegt. Maar natuurlijk is dit klote, wéér naar het ziekenhuis.. Dikke knuf voor jou!!!

  10. Kippenvel tijdens je blog, en ik kan het heel erg waarderen dat je zo open bent!
    Wat heb je een spannende & emotionele tijd achter de rug en dat zal nu ook weer zo zijn, maar zoals je zelf ook al schrijft; doe het maar snel dan ben je er sneller vanaf. Killer boots aan en gaan met die banaan! Ik duim voor je dat het allemaal heel makkelijk op te lossen zal zijn en niet al te ernstig!

  11. Wil je heel veel succes wensen met alle onderzoeken die je nu gaat krijgen, en ik duim en bid voor je dat het niets ernstigs is. Meid je bent een kanjer, ik twitter nu een poosje met je, lach met je en deel met je heel veel vervelende dingen. Wil je een keer praten dan sta ik met een luisterende oor naar je toe.
    Dikke knuffel meid, dat heb je verdiend!

  12. Je weet het mooi te verwoorden. Het lijkt me heel moeilijk, maar een positieve benadering is altijd beter dan ‘bij de pakken neerzitten’.

    Succes met de onderzoeken. We hopen allemaal dat het mee gaat vallen.

    Groetjes, Frank

    • Ik zit nooit bij de pakken neer, ik trek gewoon mijn killer boots weer aan en ga ervoor! Ik steek ook mijn kop niet in t zand..is ook makkelijk maar niet handig. Ik ga ervanuit dat het ‘gewoon’ niks is:)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here