Leven op z’n kop

Moeder en babyNa de zoveelste BN’er in een interview te horen verzuchten dat de komst van de kinderen ‘zijn leven compleet veranderd had’, begon ik mij haast af te vragen of ik iets verkeerd doe. Uit die interviews blijkt altijd dat de kersverse vader/moeder de komst van de kleine een geweldige impact vindt. Van te voren hadden ze niet kunnen inschatten dat hun leven zó geweldig zou veranderen. Alles is ineens anders. ’s Avonds wordt er niet meer uitgegaan, gewinkeld wordt er ook minder en de glazen champagne maakten plaats voor flesjes melk. Het lijkt wel alsof het leven van zo’n persoon echt alleen nog maar draait om Het Kind.

Zelf ervaar ik dat eigenlijk heel anders. Natuurlijk verandert je leven – al tijdens de zwangerschap – maar zo ontzettend ingrijpend vind ik het allemaal niet. Voor Thijmens geboorte ging ons leven zo zijn gangetje. We werkten, deden boodschappen, gingen af en toe bij vrienden langs en doken zo eens in de zoveel tijd spontaan de kroeg in. Daarnaast gingen we eens in het jaar naar het Keltisch Midzomerfestival en de Elf Fantasy Fair. Na Thijmens geboorte is daar weinig in veranderd. Toegegeven, spontaan de kroeg induiken zit er niet meer in en zomaar even bij vrienden op bezoek gaan heeft wat meer voeten in de aarde gekregen. Toch doen we het nog wel.

Meestal gaat Thijmen met ons mee naar waar we dan ook heen willen. Komende week is het weer tijd voor de Elf Fantasy Fair en daar gaan we gewoon heen – met Thijmen. Het vergt wat meer planning en ik heb al een lijstje klaar liggen van spullen die we mee moeten nemen. Omdat de kinderwagen meegaat, kunnen er dit jaar geen mensen met ons meerijden zoals dat voorgaande jaren gebeurde. Toen we vorige week vrijdag een promotie-feestje hadden en de dag daarop in Utrecht naar een bijeenkomst van de Nederlandse Linux Gebruikersgroep gingen, was Thijmen uit logeren bij vrienden. Bij dit soort speciale gebeurtenissen moeten we meer organiseren dan voorheen, vanwege die kleine. In de praktijk is dat eigenlijk altijd goed te doen. Oppas is altijd wel te vinden en anders is hem meenemen ook niet zo’n groot probleem.

Ook in de dagelijkse routine is voor mijn gevoel niet zo heel veel veranderd. Behalve dan dat er nu meer structuur in onze dagen zit. Ik kan nog wel eens mijn lunch overslaan als dat zo uitkomt; Thijmen gaat dan toch echt protesteren. Maar over het algemeen kan ik gewoon de dingen doen die ik altijd al deed. Mijn man en ik vinden het heerlijk om met hem te spelen en doen dat ook regelmatig. Maar ons leven bestaat uit meer dan alleen onze zoon. We hebben beide ons werk, onze hobby’s en onze sociale contacten. Dus de smurf ligt regelmatig in de box of zit met wat speelgoed in zijn wipstoeltje, zodat wij beiden onze handen vrij hebben om te doen wat gedaan moet worden. Gelukkig vindt hij het allemaal best. Hij vermaakt zich prima alleen, grijpt om zich heen naar het speelgoed dat hij hebben wil en ligt vrolijk te brabbelen.

Dus ja, er verandert wel het één en ander als je een kind krijgt. Maar dat je leven ineens alleen nog maar draait om je kind? Ik zie het niet zo. Misschien is dat egoïstisch, maar volgens mij is het alleen maar gezond als je ook nog een beetje voor jezelf blijft leven.

3 reacties op “Leven op z’n kop”

  1. Ans van de Pas

    Hallo Ellen. Leuk om jouw column te lezen. Het bracht mij in gedachte terug naar 1972 toen mijn enige zoon werd geboren. Ik was al jarenlang met mijn man alleen geweest en we hadden een fantastisch sociaal leven met veel vrienden en veel uitgaan.Wij waren dolgelukkig met het ventje en zorgden goed voor hem. We namen hem overal mee naar toe of hij logeerde bij mijn zus of vriendinnen. In die tijd hadden wij allen nog geen fulltime banen en ikzelf heb genoten van de eerste 4 jaar met mijn zoon thuis. In 1977 zijn mijn man en ik een eigen zaak begonnen en dat is ook met onze zoon erbij prima gegaan.Tussen de middag samen lunchen, hij zat vlakbij op school, en om 4 uur na school lekker spelen met vriendjes. Hij heeft ons toen hij volwassen was duidelijk laten weten dat hij een superjeugd heeft gehad met veel vrienden die altijd welkom waren. En nu heeft hijzelf een prachtig gezin, waar ondanks drukke werkzaamheden van hem en zijn vrouw ruim tijd wordt gemaakt voor ontspanning samen. Dus Ellen,wat ik begrijp uit jouw stukje is dat je de goede weg bewandelt met je kindje.

    groetjes Ans

  2. Dat ben ik helemaal met je eens Ellen! Die verandering daar groei je een lange tijd naar toe en er is idd een leven voor en een leven nadat je kinderen kreeg, maar ook ik vind het niet zo heftig zoals anderen dat ervaren. Heerlijk om wel eens even de kroeg in te duiken en me even niet moeder van… maar gewoon Mariska te voelen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top