Liesbeth Staats aan het woord

Naam: Liesbeth Staats

Leeftijd (geboortedatum): 23-05-1973

Geboorteplaats:Leiden

Aantal kinderen zelf: 2

Aantal broers / zussen: 1 jongere broer

Was je zelf vroeger thuis de jongste of de oudste?: de oudste

Liesbeth Staats schrijft:

Niet schrikken, ik presenteer hier een klein, volstrekt niet-wetenschappelijk onderzoek over de stand van de werkende moeders in dit land. Proefpersoon: 1 (ik). Controlegroep: geen. Resultaat: goed nieuws!

Amsterdam de jaren ’90: ik was 22 en studeerde, hij was 8 en zat op school. Vier jaar lang fietste ik 2 keer per week naar een basisschool ergens in de stad om mijn oppaskind T. op te halen. Nu ben ik 37 en het oppaskind van toen is inmiddels een blonde god en succesvol in het vastgoed, maar dat terzijde.

Onder mijn vrienden waren in die tijd geen mensen met kinderen, dus dat schoolplein was goedbeschouwd een wekelijkse excursie naar onbekend gebied. Een reisgids was niet nodig. In mijn ogen waren er slechts twee soorten moeders (en een enkele vader) op het plein te onderscheiden.

De beroepsmoeder: met een militaire precisie altijd op tijd aanwezig op het plein. Haar fiets hellend naar één kant door de volle Albert Heijntassen aan het stuur, haar Oilily-fietstassen tot de rand gevuld met sportattributen van haar kinderen. Deze moedersoort stond strak van de parate kennis: schema’s van speelafspraakjes, luizencontroles en Artis-tripjes lepelde zij op zonder met haar ogen te knipperen.

En dan was er de tweede categorie: de werkende moeder. Die zag je niet vaak, want zij stuurde haar plaatsvervanger op aarde naar het schoolplein, de oppas dus. Op dinsdag en vrijdag haalde ik T. uit school. Ik was niet de enige oppas op het plein; na een paar weken herkende ik een enkele au pair en een paar grootouders.

O ja, onder die werkende moeder viel ook nog een kleine subcategorie. Dat was het type dat haar Volvo Stationcar (toch een beetje de SUV van de jaren ’90) half op de stoep parkeerde, het raampje open draaide, en kind 1 en 2 korzelig naar binnen riep, al bij voorbaat teleurgesteld in het tempo van haar kroost.

Nu

Nu is het 15 jaar later. De rollen zijn omgedraaid. Ik ben de moeder deze keer. Afgelopen herfst maakte ik mijn entree op het schoolplein, in dezelfde stad, maar op een andere school. Ik vroeg me al weken af of er wat veranderd zou zijn. Was de moedersoort uitgebreid?  Gemuteerd, of misschien bijna uitgestorven? Ik haal mijn zoon 1 keer per week uit school. De andere dagen staan mijn man of de oppas aan de schoolpoort. Zou hij daarmee een uitzondering zijn?

Op dag 1 werd me duidelijk dat er in 15 jaar veel veranderd is. Door de gangen van de school van mijn zoon trekt een bonte stoet van vaders, moeders, stiefouders, oppassen, deeltijd-oma’s, geadopteerde opa’s, donors, buurvrouwen, buurjongens en de rode hesjes-mensen van de naschoolse opvang. Kinderen van werkende moeders zijn absoluut oververtegenwoordigd op het plein. Ik gok dat er maar 1 of 2 vrijwillig full time- thuisblijfmoeders in de kleuterklas van 28 kinderen te vinden zijn.

Mijn bevindingen van 15 jaar geleden konden naar de prullenmand, zoveel was duidelijk. Belangrijkste ontdekking: ik moest de soortnamen veranderen. De beroepsmoeder is niet alleen in de minderheid,  maar ook niet langer alleen een moeder. Beroepsouder dekt de lading beter. En dat geldt ook voor de werkende moeder: werkende ouder moet dat zijn. Oppas of niet, in het kleuterklasje van D. is de verantwoordelijkheid voor het wegbrengen, ophalen en voederen van kinderen ongeveer gelijkmatig verdeeld tussen vaders en moeders. En dat is goed nieuws!

Maar goed, dit is Amsterdam en de school wordt bevolkt door kinderen uit één bepaalde wijk. Niet wat je noemt representatief. Maar hé, revoluties moeten érgens beginnen..

Ben benieuwd hoe het op de schoolpleinen elders is. Wie weet pikt mijn zoon de draad op en schrijft hij over zijn ervaringen als híj gaat oppassen over 15 jaar.

Ter afsluiting van dit onderzoek moet ik nog één sub-categorie opnieuw beschrijven: de werkende moeder-in-de-Volvo-stationcar. Ze is er nog steeds, en ze roept haar kinderen nu geërgerd vanuit de SUV, of vanaf de bakfiets, maar ze verdient een nieuwe naam. De chagrijnige moeder, pardon, de chagrijnige ouder is van alle tijden, vrees ik.

Artikelen die algemeen zijn, of ingezonden zijn door lezers van ons, maar niet door een vaste blogger, die staan verzameld onder 'MamsatWork'.

1 gedachte over “Liesbeth Staats aan het woord”

  1. Wat een leuk stukje! “Al bij voorbaat teleurgesteld in het tempo”… dat is een goede spiegel voor mij, niet zozeer bij het ophalen, want dan ben ik supervrolijk, wel bij het weggaan van huis. Zelf nog geen schoolpleinervaringen, komt volgend jaar pas.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top