Lieve, lieve, sterke Pa, door Ellen Dros

Het is half zes in de ochtend en ik kan niet meer slapen. Mijn hoofd zit vol. Het is ook teveel… wat er allemaal is gebeurd de laatste tijd. Vier maanden geleden is het alweer dat mijn Pa een hersenbloeding kreeg en het gaat eigenlijk steeds slechter met hem. Sommige mensen knappen op, maar mijn vader niet en ik denk ook dat alle veranderingen van de afgelopen tijd hem geen goed hebben gedaan. In het ziekenhuis moest hij al van de ene afdeling naar de andere en daarna ging hij naar Verpleegtehuis de Geinsche Hof.  Eerst nog op een noodplek omdat zijn afdeling gerenoveerd werd, maar uiteindelijk toch naar de mooie nieuwe afdeling.

Toen brak er brand uit. Alle mensen moesten worden geëvacueerd en er was haast bij omdat het dak op instorten stond. Een paar bewoners en personeelsleden moesten naar het ziekenhuis met rookvergiftiging. Andere bewoners werden met ambulances en taxibusjes naar een sporthal in Vianen gebracht en later op de dag naar een tehuis in Vianen.  Iedereen deed zijn best, maar het enige wat mijn vader kon doen was met een natte pyjamabroek wachten op wat er ging gebeuren.

Niets had hij meer…  zelfs geen gebit of bril en het enige wat mijn zus en ik konden doen was zijn hand vast houden. De mensen van het Rode Kruis renden af en aan en C&A had zelfs een kamer ingericht als winkeltje waar we kleding voor hem mochten halen. Nadat ze de nacht hadden doorgebracht in het restaurant kwam er een oplossing. Een noodvoorziening was net leeggekomen in Amersfoort en daar konden alle bewoners naar toe voor een paar maanden. Weer kwam er een grootscheepse evacuatie en Pa kwam zelfs in de krant. Alle busjes en taxi’s die beschikbaar waren op dat moment werden ingezet om de mensen naar Amersfoort te brengen en daar stond de pers op hen te wachten. Zelfs de staatssecretaris kwam op bezoek, maar mijn Pa kreeg het allemaal niet mee. Hij zat te slapen in zijn rolstoel terwijl hij normaal gesproken graag een handje had meegeholpen.

Nu woont hij sinds twee weken in Amersfoort en heeft een mooie kamer met een eigen badkamer gekregen. Zijn kleding is netjes gestoomd teruggekomen en ook had hij de volgende dag zijn gebit in en bril weer op. Je zou dus zeggen dat alles nu netjes is geregeld, maar niets is minder waar. De meeste mensen hebben een flinke opdonder gehad en dat komt er nu pas uit.

Twee dagen geleden werden we opeens gebeld. Of we gelijk wilden komen, want het ging slecht met Pa. Ik schrok toen ik hem zag en we dachten allemaal hetzelfde. Mijn zus en ik zijn bij hem blijven slapen die nacht en wonder boven wonder kwam hij de volgende morgen weer een beetje bij. Ik zou nu blij moeten zijn maar ik voel me doodongelukkig, want al sinds zijn hersenbloeding heeft hij diverse keren aangegeven niet meer te willen leven. Een week geleden nog heeft hij mijn hand gepakt en gevraagd of ik het wilde regelen. Natuurlijk wil ik hem helpen en gun ik hem zijn rust maar hoe? Ik zie een gebroken man, gevangen in een ziek lijf en ik snap best dat hij er geen zin meer in heeft. Toen hij twee dagen geleden zo slecht lag vroeg zijn arts ons of wij wisten wat mijn vader wilde. Ik vertelde wat hij mij had gevraagd en de arts vroeg of ik zeker wist of hij dat op dat moment echt meende of depressief was. Er werd heen en weer gepraat en iedereen zei iets anders en toen begon ook ik te twijfelen. Uiteindelijk nam de arts de beslissing omdat zij vond dat behandeling nog wel  zin had. “Wij zijn er niet om mensen dood te maken” zei ze letterlijk en nu ligt hij dus weer aan de antibiotica en zuurstof te vechten voor zijn leven. En wat voor een leven? De sondevoeding wordt weer toegediend en zijn urine loopt in het zakje dat aan zijn bed hangt.

Vandaag ga ik weer bij hem op bezoek. Morgen is hij jarig en wordt hij 85 jaar. Wij gaan dan op vakantie, want dat hadden wij zo gepland. Als het moet zijn we zo weer thuis, maar we gaan toch want we zijn er ook wel even aan toe.  Ik moet vaak huilen en ben al vier kilo afgevallen van alle zorgen.  Alles heeft hij altijd voor ons gedaan en nu heeft hij mij iets gevraagd, gesmeekt zelfs en dan kan ik DAT niet voor hem doen. Oh lieve Pa…. het spijt me zo, je hebt dit allemaal niet verdiend, maar als ik zeg dat ze moeten stoppen met alles dan ga je dood, en voel ik me ook schuldig en zal ik je bovendien vreselijk gaan missen.

Wat is het leven soms toch moeilijk.

4 reacties op “Lieve, lieve, sterke Pa, door Ellen Dros”

  1. Heel veel sterkte en hopelijk kun je iets te rust komen tijdens jullie vakantie!
    Woorden schieten met te kort om je te kunnen steunen, maar wat onwijs dapper dat je dit met ons hebt durven delen!

  2. Jeanne van Dijk

    Hallo Ellen,

    Het leven is ook soms moeilijk en vaak oneerlijk!
    Ik maak het zelf mee met mijn vader die kanker heeft.
    Je vader zo te zien, doet je enorm pijn.
    Ik wens je heel veel sterkte toe.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top