Loslaten

Mijn zoon is “naar de stad”. Via whatsapp had hij vanmorgen contact met zijn nicht, die een dagje in Utrecht is met een vriend. Of hij een ijsje kwam eten. Heel leuk natuurlijk. Ze wonen 45 km van elkaar dus dit is een goede kans om even af te spreken. Heel gewoon en heel normaal. Zou je zeggen…toch?

Maar ja, niet voor mij. De bezorgde moeder in mij komt flink naar boven zodra zoonlief zijn nieuws meldt. Het hoesje voor zijn iPad, dat wij samen zouden gaan kopen, kan hij nu ook meteen zelf even halen. Want er is toch wel zo’n winkel in de stad, hè mam? Tuurlijk kind, antwoord ik, de Media Markt. Oh ja, die kent hij wel.

Hij vraagt waar hij het beste zijn fiets kan stallen. Goeie vraag. Ik ga nooit op de fiets naar de stad, dus geen idee. Ik stel voor dat hij met de bus gaat, hij heeft tenslotte een OV-chipkaart. De buslijn die hier vlakbij stopt, komt ook bij het Centraal Station en dan loop je zo de stad in. Ja, dat vindt hij een goed plan. Ik check op internet hoe laat de bus gaat. Ieder kwartier passeert hij de halte hier achter. Ik leg hem nog wat dingetjes uit, in de hoop dat hij ze opslaat. Ik zeg verder niks, maar hou mijn hart vast.

Mijn zoon van 13 jaar (en 8 maanden) alleen naar de stad. Ik zie in sneltreinvaart allerlei negatieve scenario’s aan me voorbij trekken en schud ze onmiddellijk van me af. Niet doen, denk ik, één keer moet de eerste keer zijn. Kleintjes worden nu eenmaal groot en gaan de wereld ontdekken. Dat weet ik, maar ja, ik ben niet voor niets mama. Ook ik moet loslaten en dat valt me soms niet mee.

Tot mijn genoegen (en opluchting) hoor ik even later dat hij de busreis heen niet alleen hoeft te maken. Zijn oudste stiefzus gaat ook naar de stad, dus ze reizen samen. Kan ze hem meteen de goede richting op wijzen. Dat geeft me wel wat rust. Hopelijk weet hij de weg terug zelf te vinden. Ik wacht het maar geduldig af.

Drie uur later komt hij weer vrolijk binnenvallen, een tas van de Media Markt in zijn hand. Het is allemaal gelukt en met zijn nicht is hij bij de McDonalds geweest. Het zoeken van de juiste bus verliep niet vlekkeloos, maar het is hem toch gelukt om thuis te komen. Al doende leert men en ja, zo werkt het nu eenmaal. Kinderen leren onder begeleiding van hun ouders, maar uiteindelijk moeten ze het zelf allemaal gaan doen.

Wat mij betreft: ik ben blij dat hij weer veilig thuis is. Loslaten hoort erbij, maar gaat me nog niet zo makkelijk af. Al doende leert men geldt ook voor mij. Dus dat komt best wel goed.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here