Mama is niet boos, maar verdrietig

Veel kinderen zijn de afgelopen week niet geslaagd voor hun examen. Dat blijft hoe dan ook altijd verdrietig nieuws. Voor de kinderen die een jaar moeten overdoen en die niet meedoen aan de examenfeestjes. Sneu ook voor de ouders die hoopten dit jaar hun jaarlijkse financiële aderlating voor schoolkosten te kunnen overslaan.
Nederlands elftal niet in de race voor de Europese titel. Sneu? Wat mij betreft niet. Sneu is het dat deze jongens zo zwaar overbetaald worden, dat ze door ‘de Nederlander’ tot een hoogte zijn gestoken, waar ze dus blijkbaar niet horen. Waar termen worden gebruikt als: Nederlands elftal in poule des doods, met angstgegner. En nu blokkeert mijn laptop want ik word hier werkelijk kotsmisselijk van.
Poule des doods?

Terwijl de pilsjes koud stonden voor die o zo belangrijke idiotie die Oranjevoetbal heet, werden in Syrië kinderen en vrouwen als menselijk schild naar voren geschoven. Door regeringstroepen, zeggen de opstandelingen. Door de rebellen, zegt de regering. Jammer genoeg kan de waarheid hier niet in het midden liggen. De kinderen door de opstandelingen en de vrouwen door het regeringsleger? Ik dacht het niet. Dát is een poule des doods. Ergens in deze vreselijke machtsstrijd zijn zieke geesten aan het werk. Die niet alleen moedwillig mensen opofferen maar daarbij ook nog eens de gedachte hebben dat vrouwen en kinderen er het minst toe doen. Die kunnen dus wel. Een dergelijke opvatting pleit toch echt voor een morbide instelling bij het regime (voor zover die conclusie al niet veel eerder getrokken kon worden). Want de opstandelingen vechten immers voor een beter leven voor henzelf. En daar horen ook in Syrië hun vrouwen en kinderen bij.
Het was die andere vreselijke dictator Sadam Husein die dit kunstje ook al eens uithaalde. En die andere lieverd, Khadaffi stond met een kring kinderen om zich heen die doodsbenauwd uit hun ogen keken en daar ook niet vrijwillig waren. Dát was voor die kinderen pas een angstgegner. En daarmee vergelijken we dat rondtrappen van een balletje? Het roept ongewild de vraag bij me op, of het alleen mannen zijn die dit soort dingen bedenken. Het antwoord daarop is ondubbelzinnig: nee!

Op de Palestijnse televisie verscheen een programma waarin kinderen van een massamoordenares mogen vertellen hoeveel ‘joden’ mama bij een aanslag heeft opgeblazen. Twee ‘onschuldige’ kinderen vertellen hoe hun geweldige moeder Rim Al Riyashi zichzelf en anderen met een bomgordel aan stukken heeft gereten. Het jongetje Muhammed steekt verlegen vijf vingers op. Ook wordt de kindertjes, die kennelijk op de kleuterschool zitten, gevraagd een rijmpje op te zeggen. En massamoordenares Rose West (41) zal zeker levenslang krijgen. De moeder van acht kinderen vermoordde haar tien vrouwen en kinderen waaronder haar dochter, een stiefdochter en meisje dat bij haar op kamers woonde. In eerste instantie was vader West de verdachte, maar geheel ten onrechte en hij pleegde daarop zelfmoord.
Twee vrouwen die er geen probleem mee hadden, kinderen om te brengen. De eerste was er trots op en slingerde dat ongegeneerd de wereld in. De tweede deed het steelser. Sterker nog: haar man nam de schuld op zich om zijn eega te ontlasten. Daar zou je eigenlijk ook een psychiater op moeten loslaten, maar de man maakte er zoals gezegd zelf een einde aan.

Met dit alles in mijn achterhoofd blijf ik dus haken aan termen die over het scherm vliegen, in de kranten verschijnen en onderdeel zijn van kroegpraat: poule des doods, angstgegner, op leven en dood, strijden voor hun leven en ja dan hebben we het dus over voetballers. Stuk voor stuk waarschijnlijk allemaal aardige kerels – met hier en daar misschien een uitzondering want niet iedereen is aardig weten we inmiddels. Mannen die geen woorden hadden om hun bezoek aan het concentratiekamp te omschrijven. Waarom zit er tussen al die voetballers nou niet eentje die knalhard met zijn vuist op tafel slaat en dat blijft doen, net zo lang tot de wereld naar hem luistert. Waardoor hij steeds meer medestanders krijgt die óók vinden dat veel verdienen mág, maar krankzinnig veel verdienen belachelijk is. Zeker wanneer sportclubs door gemeenschapsgeld overeind gehouden moeten worden. Dat je wel kunt roepen dat je maar tot je 35e voetballer kunt zijn, maar ik ken genoeg mensen die op hun 35e ook langs de kant zijn gezet en het dan zes maanden met een ww-uitkering moeten doen. Die een baantje aannemen zwaar onder hun niveau om in elk geval die vijf tientjes in de maand meer dan maar te pakken en in elk geval uit een een uitkeringssituatie komen. Dat kunnen voetballers ook hoor, die hoeven al die tonnen en miljoenen niet op de bank.

Ja ik weet het, sommigen doen er goed werk mee, sommigen zijn net gewone mensen geworden. Nou kunnen wij dat als oranje-aanhangers asjeblieft ook? Normaal doen, bedoel ik. Niks poule des doods, niks angstgegner en al helemaal geen wedstrijd op leven en dood. In het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam liggen kinderen die een strijd voeren op leven en dood. In de bordelen van elke willekeurige stad waar kindprostituees worden uitgebuit, daar is iedere kerel die misbruik van zo’n meisje maakt, een angstgegner.

En deze column? Die is technisch gezien gewoon slecht. Er zit kop noch staart aan, hij is nauwelijks journalistiek-neutraal, maar ik wilde zo verschrikkelijk graag één keer mijn hart luchten over dat idiote gedoe rondom het EK-voetbal. Ik ben geen voetbalhater, ik ben geen zuurpruim, ik ben geen jaloerse kenau. Maar de reactie dat ik het niet zo hoog moet opnemen en dat het af en toe wel mag, die kan ik niet meer horen. Geniet van het voetbal maar laat het voor wat het is: een spelletje.

Meer lezen van Tonny? Kijk hier

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top