Mama zet door!

Slapen, het is zo belangrijk voor een kindje. Door te slapen verwerken ze dingen, doen ze nieuwe energie op voor de volgende dag en het slapen zorgt voor groei van hersenen en van het lichaam. Daarom doe je er in principe ook alles aan om ervoor te zorgen dat je kleintje lekker in slaap valt. Rustig, zodat hij of zij niet heftig gaat dromen en met een gevulde maag zodat je kindje niet wakker wordt van de honger.

Totdat je ineens avond aan avond in een donker kamertje zit. Aaiend over de bol en al sussend en wiegend bedenkt ‘waar ben ik in vredesnaam mee bezig?’ Al weken heb ik geen GTST gekeken, het ‘s avonds werken beperkt zich tot de leuke dingen en dan nog maar te zwijgen over wat er gebeurt als de kleine wakker wordt en je zo weer anderhalf tot twee uur verder bent. Dat moet dus anders.

Het spijt me kleine meid, de komende avonden en nachten staan niet meer in het teken van jou. We gaan gewoon weer slapen zoals we het altijd deden. Ik vertel je over de dag, lees een boekje met je en zing wat liedjes. Daarna ga je naar bed en doe ik het muziekje aan, ik geef je een kus, zeg ‘slaap lekker’. Tot zover gaat het goed, totdat ik de kamer uitloop.

Het gekrijs is aan het einde van de straat te horen, het buurmeisje mag oordopjes in en de babyfoon kan uit. Maar ik hou vol! Ik zet door! Mijn moederhart wordt verscheurd. Ik wil haar zo graag troosten en vasthouden. In slaap wiegen dicht tegen me aan. Ik doe het niet. De televisie gaat aan en ik kijk sinds weken weer om 8 uur Goede tijden. In pauze ga ik weer naar boven. Ik geef haar een aai en een kus, leg haar in haar bedje neer en ga weer naar beneden. En zo maak ik de tijd ertussen steeds langer. Het is niet leuk en van de televisie zie ik niets, ik kijk naar mijn meisje via de ‘big brother’-cam. Wanneer haar beer (Barbara) valt, dan is het huis te klein. ‘Babaaa, babaaah’ wordt er geschreeuwd tot het hysterische toe. Ik ga weer naar boven, geef de beer en wat drinken en ze gaat weer liggen. Zo gaan we in 1,5 uur in totaal 4 keer naar boven en uiteindelijk lijkt ze het op te geven. Er wordt wat gezongen ‘aaiaajippie jipiie aaiaaijeehh’ en gekletst ‘ikke buiten spelen’. Helaas, ze geeft er toch niet aan toe. Een nieuwe hysterische huilbui volgt en ik zit beneden mezelf op te vreten. Als ik na een paar minuten toch maar weer naar boven wil lopen, zegt manlief dat het wel minder lijkt te worden. Ik blijf beneden en binnen 2 minuten is het eindelijk stil. Zucht. We zijn in totaal anderhalf uur verder en hebben nog een lange weg te gaan. Op twitter hoor ik veel herkenbare verhalen en weet dat we nu ook echt door moeten doorzetten. Het worden nog lastige dagen, maar #mamazetdoor!

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top