Margriet Zomerverhalenwedstrijd

Eind maart stond er in Margriet een oproep om mee te doen aan de Zomerverhalenwedstrijd. Ik las het en dacht meteen: meedoen!!
Het begin van het verhaal (zo’n 133 woorden) was al geschreven door Loes den Hollander en dit moest je als deelnemer dus afmaken. Het verhaal mocht niet langer zijn dan 2500 woorden, moest origineel zijn en niet eerder gepubliceerd.

Ik ging aan de slag. Het reeds geschreven begin heb ik een aantal keren hardop gelezen om het verhaal een beetje te “proeven”. Toen kwam er een idee in me op en dat ben ik uit gaan werken. Het begin had ik al snel en ik wist ook hoe het ongeveer zou moeten eindigen. Maar het tussenstuk heeft me nog wel even moeite gekost. Niet zo zeer het schrijven, maar meer de inhoud. Toen ik die in mijn hoofd had, kwamen de woorden uiteindelijk weer als gebruikelijk. Nadat ik het verhaal geschreven had, ben ik gaan schrappen en aanpassen. Net zo lang tot ik tevreden was met het resultaat. Toen heb ik mijn verhaal gemaild naar Margriet.
Kort daarna ontving ik een mailtje van Margriet informatiecentrum waarin ze mij bedankten voor mijn inzending. Er werd aangegeven dat alleen de inzender van het geselecteerde verhaal bericht krijgt en het winnende verhaal in Margriet geplaatst zou worden. Wanneer deze plaatsing zou zijn, stond er niet bij. Afwachten dus maar.

Aangezien ik daarna niets meer hoorde en we inmiddels 2 maanden verder zijn, ging ik er al vanuit dat ik niet de winnaar zou zijn. En dit blijkt ook, want deze week staat het winnende verhaal in Margriet.

Natuurlijk vind ik het jammer dat ik niet gewonnen heb, maar niet geschoten is altijd mis. Ik vond het heel leuk om mee te doen en ben nog steeds heel tevreden over mijn inzending, getiteld “Een wijze les”.

Klik hier als je “Een wijze les” wilt lezen

r

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

2 gedachten over “Margriet Zomerverhalenwedstrijd”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top