Martina Hügli, working mam van week 42

Hoe het allemaal kwam

Toen ik eind twintig was, stond ik midden in een carrière als dichteres en journaliste in mijn geboorteland Zwitserland. Dag voor dag zat ik in mijn flatje hoog boven de stad, met allemaal witte meubels, te schrijven over het leven. Ik voelde me, ondanks dat het goed ging met mijn werk, steeds ongelukkiger. Ver weg van het leven en vooral vervreemd van mijn eigen lichaam. Ik voelde een diep verlangen naar mijn eigen lijf, mijn voelen en een andere manier van leven en werken. Om me hierin te verdiepen, liet ik mijn schrijven en daarmee mijn carrière tijdelijk los. Stom, vonden velen. Ze hebben gelijk, dacht ik, en tegelijkertijd kon ik niet anders. Het was voor mij van levensbelang om mijn spreken en schrijven met mijn lichaam te verbinden.

Deze jaren waren een omwentelende tijd. Vol verwondering over de schoonheid en wijsheid van het lichaam en het leven, maar ook zeer pijnlijk in de confrontatie met mijn eigen belemmeringen, de bevrorenheid van mijn lijf en mijn almaar door hollende verstand. Ik besefte dat het lichaam zich niet kan bevrijden als ik geen aandacht geef aan de emoties en gedachten die me dwarsbomen om mijn energie vrijelijk te laten stromen. En ik ervoer tevens dat deze gewoontes, hoe sterk ze ook zijn, mijn vrijheid toch niet hoeven te saboteren. Vrijheid betekent om het moment steeds weer nieuw en fris te laten zijn, om te volgen wat zich aandient in plaats van te bedenken wat er moet gebeuren. Daardoor borduur ik niet voort op oude patronen maar stel ik mezelf open voor heelheid.

Hoe het nu is

De verhuizing van mijn hoofd naar het geheel van mijn lichaam voelde compleet  toen ik 2005 in Nederland  kwam wonen en moeder werd. Meer lichaamsgericht kun je niet worden dan door het dragen en baren van een kind!  Nu leid ik een vol leven als geliefde, als moeder van twee dochters van 4 en 7 en stiefmoeder van een dochter van 21, als vriendin en buurvrouw, als ondernemer en begeleider van mensen. Dit volle leven is prachtig, maar ik ervaar ook steeds weer dat mijn lijstjes te lang worden, het leven te snel en te druk is, en dat dan het plezier en de verwondering zomaar verdampen.

Als ik mezelf steeds weer toesta om  te stoppen en mijn zintuigen te openen in plaats van dicht- en door te gaan, kan ik ook drukte en stress ervaren als deel van een geheel. Ik hoef dan niet tegen afleiding te vechten. Ieder moment dat ik me “gestoord” voel  in mijn plannen – en deze momenten zijn talrijk –  is juist een aanleiding om me terug te verbinden aan de frisheid en onmiddelijkheid van het moment. Op deze manier loop ik niet vast in mijn eigen programma.

Wat ik doe

Mijn motto is dan ook, je leven hoeft niet anders te worden, je kunt rust en focus ervaren in je leven precies zoals het nu is. Deze ruimte krijg je door af en toe te stoppen met doorgaan, met het afvinken van je lijstjes en je een paar seconden lang te richten op je lichamelijke en zintuiglijke sensaties. Met deze handvat werk ik in mijn coaching en trainingen. Ik geniet ervan om vrouwelijke ondernemers en professionals erbij te begeleiden om zich niet meer te laten weerhouden door oude patronen, maar om te doen wat ze echt willen doen. Om aan hun eigen “top” te werken, terwijl ze zich vitaal en levenslustig voelen en genieten van verbondenheid met hun dierbaren.

Martina Hügli Boon
www.levensruimte.com

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top