Mijn depressie… Mijn gevecht… 18 september 2012

Zucht!

Al maanden stond ik op de wachtlijst voor cognitieve gedragstherapie. En erg vond ik dat helemaal niet. Ik had al genoeg aan de zware periode waar ik doorheen ging, laat staan dat ik nog eens een keer over mezelf moest gaan praten. Maar vorige week was het zover…

Het eerste gesprek.

Met pijn in mijn buik ging ik er heen. Al dagen spookte het door mijn hoofd. Ik wilde niet, had het bijna afgezegd, maar ben toch gegaan. Waarom?

Omdat het nodig is… denk ik. Omdat ik voor mezelf moet gaan accepteren dat ik toch echt uit een burn-out/depressie aan het krabbelen ben. Omdat ik nooit meer wil meemaken wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt.

Het duurde een uur. En het was, zoals ik al bang was, voornamelijk praten over mezelf. Antwoord geven op de vragen die gesteld worden. Antwoorden die moeilijk te geven zijn. Niet omdat ik de antwoorden niet weet. Integendeel.

Ik weet alle antwoorden juist heel goed, maar ik heb ze weggestopt. Geblokt. Omdat het antwoorden zijn die betrekking hebben op mijn gevoel, mijn emoties. En die wil ik niet voelen. Want als ik ze voel, mezelf toelaat erover te praten, erover na te denken, moet ik het gaan erkennen. Accepteren dat het zo is. En daar ben ik bang voor.

Waarom? Dat was de vraag die ze me stelde toen ik dat tegen haar zei. Waarom ben je bang? Als ik heel eerlijk ben, ben ik bang dat ik instort. Bang dat mijn emoties teveel worden. En bang om te accepteren dat ik heb gefaald. Het is makkelijker te doen alsof er niets is gebeurd. En gewoon door te gaan.

Maar ik weet dat het niet de oplossing is. Niet meer. Want dat heb ik al gedaan. Al ruim tien jaar. Doorgaan…

En dat heeft me uiteindelijk bijna mezelf gekost. Geestelijk en lichamelijk was ik op, kapot, leeg…

Falen? Dat was de volgende vraag die ze me stelde. Waarom denk je dat je gefaald hebt? Daar wist ik zo één, twee, drie geen antwoord op. Gewoon omdat het zo voelde. Gewoon omdat ik me altijd minder voel dan een ander. Gewoon omdat ik daarom de lat veel en veel hoger leg dan nodig is. Zo hoog dat ik mijn doel nooit kan bereiken. Tja… en als dat gebeurt, dan faal ik.

En daar is de cognitieve gedragstherapie dus voor nodig. Om te leren anders naar mezelf te kijken. Om te leren anders naar de wereld te kijken. Om te leren dat ik door een andere bril moet gaan kijken en moet gaan accepteren en bovenal moet gaan beseffen dat ik wel wat waard ben. Dat het negatieve zelfbeeld helemaal niet zo negatief hoeft te zijn. Dat ik de lat helemaal niet zo hoog hoef te leggen.

Ik weet het allemaal wel. Ik heb de juiste antwoorden heus wel. Maar ook die stop ik weg… Nog steeds… In het hokje geblokte gevoelens, gedachten en emoties.

Maar nu is het dan zover. Er staan voor de komende drie maanden wekelijkse sessies in mijn agenda.

Na ieder gesprek is het de bedoeling dat ik een verslag schrijf. Hoe lang of hoe kort mag ik zelf weten. Ik heb besloten om er een blog over te schrijven. Misschien help ik er een ander mee, door mijn ervaringen op papier te zetten. En misschien doe ik het ook wel voor mezelf.

Voor mezelf, zodat ik kan teruglezen hoe ik gegroeid ben. Als ik ga groeien tenminste…

Maar dat is iets wat de tijd zal leren. Eerst moet ik maar eens het sleuteltje van het hokje geblokte gevoelens vinden.

 

 

1 reactie op “Mijn depressie… Mijn gevecht… 18 september 2012”

  1. Dag Estelle,

    Wat goed en moedig van je dat je dit traject in bent gegaan.
    Ik wens je veel succes. Kracht zit in de vrouw en komt er ook wel weer uit. Door het bespreekbaar te maken toon je al veel kracht en help je het taboe doorbreken wat rondom depressies speelt.

    Met vriendekijke groet,

    Djoke ten Kate
    Postpartum deskundige/ coach

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top