Mijn depressie… Mijn gevecht… 5 oktober 2012

Met iets minder tegenzin ging ik deze donderdag naar Els. De psychologe die met mij samen het avontuur naar het zoeken naar mezelf aangaat. Ik wist nu ongeveer wat te verwachten en zou het wel even doen.

Het gesprek op zich viel erg mee. We stelden een tijdslijn op, van mijn geboorte tot waar we nu waren. Als je terugdenkt aan je leven, aan de sprongen die je hebt gemaakt, de opleidingen die je hebt gevolgd, de vriendjes die je hebt gehad en de gebeurtenissen gedurende die periodes, ben je voornamelijk druk bezig met feiten. Met jaartallen. Vragen als wanneer je welke opleiding ook al weer had gedaan, spelen op dat moment de hoofdrol.

Aan het einde van het uur hadden we de tijdslijn globaal staan. Jaartallen, opleidingen, verhuizingen en een paar ex-vriendjes stonden op het bord. Ook mijn werkverleden en andere kleine zaken. Op zich niet vreemd. Het is mijn leven, dus bekend en normaal. Tot de vraag werd gesteld, wanneer ik me voor het eerst anders voelde. Ongelukkiger…

Tja… En dan ga je nadenken. Maar de tijd was met me en ik was gered door de bel. Een week uitstel. Gelukkig, want het laatste waar ik zin in had, was nadenken wanneer het fout was gegaan. Onzin natuurlijk, want fout gegaan is het nooit. Maar er zijn wel momenten in mijn leven geweest die beslissend zijn geweest voor wie ik nu ben. Momenten die ik geblokt heb. Waar ik het nog nooit met iemand over heb gehad en wat ik ook niet van plan was om het daar met iemand over te hebben. Tot volgende week dus, want dan moet ik wel. Nou ja, niets moet, maar om uit te komen waar ik wil zijn, zal het voor mezelf wel moeten.

De dag na het gesprek voelde ik me onrustig. Die middag al, maar de dag erna werd het erger. Want ik dacht er veel aan. Onbewust, bewust… ertegen vechtend. Opeens was ik het zat. Ik was opstandig tegen iedereen, heb een afspraak met een vriendin afgezegd, heb ruzie gemaakt. Schopte ineens tegen de wereld. Heb die dag ook niet mijn medicijnen ingenomen. De antidepressiva, de serequel, de temazepam, de oxazepam…

Ik besloot te stoppen. Met de medicijnen en tegelijk ook maar met roken. Dan maar alles ineen. Zaterdag ging best redelijk. Heb een leuke dag gehad, heb ’s avonds nog een leuke avond bij de AFAS tennisclassics gehad en had lol. Voelde me goed, dacht nergens over na. Tot ik op de terugweg down werd. Ineens.

Zondag werd dat erger. Een onbestendig gevoel, onrustig. Mijn hoofd was een chaos, gedachten kwamen en gingen en ik voelde me alsof ik mezelf verloor. Ik denk dat ik dat zo het beste kan omschrijven. Van het ene op het andere moment was het daar. Een huilbui, kwaadheid, onmacht… Heb weer ruzie gemaakt, ben onredelijk geweest tegen degene die bij me was en heb heel slecht geslapen.

Maar nog steeds de medicijnen niet genomen en nog steeds niet gerookt. Daar was ik dan wel weer heel trots op. En doen alsof er niets aan de hand was. Want daar ben ik heel goed in. Gevoelens en emoties wegstoppen, vooral niet erkennen dat je je niet goed voelt. Het persé alleen willen doen. Maandagochtend deed ik nog steeds alsof er niets aan de hand was. De hele dag eigenlijk, maar aangezien mijn kinderen me die middag aan het ontwijken waren, bleek wel dat het niet zo goed met me ging als dat ik zelf dacht. Verschrikkelijk chagrijnig, maar dat kwam natuurlijk door het niet roken.

Het is gek hoe een brein werkt. Ik begrijp er niets van in ieder geval. Gisteren (maandagavond en nacht) was het klaar. De kinderen lagen op bed, ik zat op de bank. Met mijn jas en sjaal aan, want ik had het koud. Ik wist het, voelde het, merkte het aan alles, maar had niet het besef dat het zo was. Ik voelde mezelf wegglijden. Na drie dagen geen medicijnen slikken. Na een jaar antidepressiva, ineens stoppen. Wegglijden is het juiste woord. Niet meer de controle hebben over mijn geest, mijn gedachten, mijn lichaam. Alles vertroebelde.

Mijn spieren waren gespannen, ik had steeds schrokbewegingen. Mijn hoofd voelde raar en het leek alsof ik buiten mezelf was en iemand anders mij was, terwijl ik toekeek. Ik heb tot vier uur ’s nachts op de bank gezeten. Met een fles wijn. Heb weer ruzie gemaakt, over de what’s app dit keer. Heb ontzettend hard gehuild, heb gerookt en ik denk dat ik me nog nooit zo alleen en eenzaam heb gevoeld in mijn hele leven, als gisteravond.

Het is eng als je geen controle hebt. Zeker voor een controlefreak zoals ik. Het is eng dat je je gedachten niet meer helder krijgt, dat ze vertroebelen, dat ze een kant opgaan die je absoluut niet op wil gaan, maar er als het ware in mee wordt gezogen. Zonder dat je er iets tegen kan doen. Ik heb dat nooit begrepen van anderen. Want ik had ze altijd allemaal op een rijtje. Maar ik denk dat je het zelf moet meemaken om het te kunnen begrijpen. Om te voelen, te ervaren wat er in je hoofd afspeelt op het moment dat je het niet meer onder controle hebt. Is dat een (beginnende) psychose, zijn dat de afkickverschijnselen van de antidepressiva, is dat de depressie? Ik weet het niet.

Wat ik wel weet is dat als je je laatste restje gezond verstand verliest, je er geen grip meer op krijgt, die laatste strohalm niet met beide handen aangrijpt… je het verliest van jezelf. En dat er dan dingen kunnen gebeuren die je niet wil. Niet voor jezelf,  niet voor je omgeving en niet voor de mensen om je heen die van je houden. Want als dat gebeurt, dan is het over. Hoe gek het ook klinkt, want ik weet hoe ik ben, ik denk dat ik gisteren op het randje zat. Ik denk dat ik het gisteren bijna verloren had van mezelf.

Ik ben gaan slapen, waarschijnlijk door de toch best wel aardige hoeveelheid wijn en heb vanmorgen mijn dingen gedaan. De kinderen hebben niets gemerkt. Ik heb het werkstuk van mijn oudste uitgeprint, de broodtrommeltjes gevuld, ontbijt klaargemaakt, ze uitgezwaaid bij de deur en zelfs nog koffie gedronken. Daarna heb ik mijn medicijnen geslikt en ben naar bed gegaan. Toen ik een paar uur later wakker werd, voelde ik me beter. Niet veel, maar wel beter. Ik ben er weer, in ieder geval bij mezelf. De weg die ik moet gaan zal lang duren en zal niet altijd even makkelijk zijn, maar ik accepteer nu in ieder geval wel het feit dat ik het niet alleen kan. Het niet meer alleen moet willen. Want dat kan ik niet.

Ik heb de medicijnen (nog) nodig, heb hulp nodig bij het afbouwen en heb begeleiding nodig om erbovenop te komen. Begeleiding en steun. En vanaf nu accepteer ik dat dan ook maar. Want er is een kant die ik niet meer op wil gaan, maar waar ik gisteren keihard en pijlsnel weer naar toe ging. En daar ben ik heel erg van geschrokken. Want ik ben er al eens geweest… en dat was 1 keer teveel.

Ik ben blij dat ik dit vandaag kan opschrijven. Dat ik gisteren het besef heb gehad een verstandig besluit te nemen. Om te gaan slapen. Dat ik vanmorgen nog helder genoeg was om de volgende juiste beslissing te nemen. Het te accepteren en mijn medicijnen te slikken.

Ik ben blij dat ik mensen om me heen heb, die om me geven en me steunen. Die me willen steunen, die me willen helpen. En ik heb nu ook wel het besef dat ik die steun en hulp moet aannemen. Niet zo eigenwijs meer moet doen, niet meer denken dat ik het alleen kan. Niet meer denken dat ik faal als ik hulp vraag of als ik het niet alleen kan.

Niemand die dit meemaakt zou het alleen moeten doen. En ik hoop dat ik met dit blog, met dit kijkje in het meest kwetsbare gedeelte in mijn leven, iemand kan helpen datzelfde besef te vinden.

1 reactie op “Mijn depressie… Mijn gevecht… 5 oktober 2012”

  1. Wauw, knap dat je het zo op ‘papier’ zet en ontzettend herkenbaar! Afgelopen jaar schreef ook ik een stuk hier op deze site, een stuk wat kwetsbaar was, wat mezelf met de neus op de feiten deed drukken en wat ik nodig had om te accepteren dat die depressie er was en ik er iets aan moest gaan doen. Ik ben van kastje naar de muur gestuurd, heb me ontzetten, ontzetten kl*te gevoeld en gedacht dat het nooit meer goed kwam, en nu, nu zit ik hier op de bank en voel ik me goed! Wat me geholpen heeft?? Ik ben in juni gestart met een revalidatie traject bij Ciran/Revalis, een traject van 16 weken (2 dagdelen per week) en wat me ontzettend geholpen heeft om weer inzicht in mezelf te krijgen en grip op het leven! Deze week heb ik mijn laatste training gehad en volgende week mijn afsluitende evaluatie. Ik ben sinds ik ziek thuis kwam te zitten een jaar verder en het was niet makkelijk, maar nu…ik ben er weer en damn, it feels good!!
    Jij heel veel sterkte, je kunt het! En als je hulp zoekt, ik kan je dat traject echt van harte aanbevelen! (het hele fijne is ook nog…het wordt volledig vergoed door je ziektekostenverzekering)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top