Mijn papa is bij de Raad van XI!

Voor niet-carnavalsvierders en degenen van ‘boven de rivieren’ is carnaval vaak maar raar. Ik ben er ook zo eentje hoor. Pas op mijn negende kwamen we in Noord-Brabant terecht en pas om mijn 17e ging ik voor het eerst carnavallen. Gewoon 5 dagen op stap dus. Voor mij was het niks meer en niks minder. In verkleedkleren, dat dan weer wel.

Je zag de Prins met zijn Raad van XI af en toe op duiken tijdens een feest in de kroeg en je was blij als ze weer vertrokken waren. Eerlijk is eerlijk. Al die hoempapa muziek. Ik had geen idee wat carnaval inhield voor de mensen die dus echt bij de Prins en zijn gevolg hoorden. En laat nu manlief al jaaaaaren tot dat clubje behoren! Toen wij een relatie kregen hoorde dat er gewoon bij. Ik was inmiddels allang weer gestopt met heel die carnaval, dus het was ook wel best. En toen wij kinderen kregen veranderde er ook niks. Papa is gewoon vanaf dondermiddag tot en met dinsdag niet zo vaak thuis. Ze zien hem alleen ’s ochtends heeeel eventjes.

Toen ze klein waren was dat wel makkelijker. Ze misten hun vader wel die dagen, maar alles wat eromheen gebeurde, was toch te druk voor hen en dus was ik selectief in waar ik hen mee naar toe nam om hun vader even te zien. Maar nu de oudsten 6 en 7 zijn, is dat toch anders. Dit jaar zijn we er ondanks de kou meer bij geweest. We gaan dan wel echt voor papa. De optocht is bijvoorbeeld wel even leuk, maar papa heeft hun aandacht. En zij die van hem. Voor zolang hij daar tijd voor heeft, want ze volgen een heel programma waarin alles op tijd loopt. Goed voorbeeld is de ‘schooltjesdag’, de vrijdag voor de vakantie. Hieronder mijn verslag van die ochtend:

“Vanochtend bracht de Prins met zijn gevolg een bezoek aan de school van de oudsten. Met de jongste van 3 ben ik daarom ook op school gebleven. Ze zien hun papa niet veel deze dagen en ik ben geen carnavalsvierder, dus alles wat ze mee kunnen krijgen is mooi meegenomen. En jawel, onze kleine Bumba was de eerste die iedereen de school zag binnen ‘hossen’, zijn papa vooraan bij de RvXI. Het was echt loeidruk in de aula en op mijn arm keek hij het allemaal aan. In mijn andere hand had ik de camera. Ook al is het maar een bliksembezoek, niets is zo belangrijk als dit even vast te leggen. Op de foto met papa op school. Ze zijn namelijk apetrots op hun papa. Het is wel HUN papa die daar bij de Raad van XI loopt en hard op een fluitje blaast als de polonaise moet omdraaien. En het is dit jaar ook wel HUN oppas die daar bij de dansmariekes aan het dansen is. Sterker nog, ze is een vriendin. En die andere meiden kennen ze ook. Dus.

Na dat kleine kwartiertje dat het bezoek heeft geduurd gaan onze kinderen gewoon een centimeter groter hun klas weer in… ”

De kinderen vinden het soms best moeilijk dat ze hun papa dan maar heel weinig zien, maar ze voelen dat ze in achting stijgen bij andere kindjes op zulke momenten. En dat doet hun toch goed.

Meer lezen van Mijke kan hier.

Artikelen die algemeen zijn, of ingezonden zijn door lezers van ons, maar niet door een vaste blogger, die staan verzameld onder 'MamsatWork'.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top