Mis ik iets?

Thijmen ligt op zijn buikEr zijn van die momenten dat ik me ineens realiseer dat het echt nog maar een half jaar geleden is dat Thijmen geboren is. Het lijkt al zoveel langer… De zwangerschap met bijbehorende, bewegende dikke buik lijkt alweer een heel leven geleden. Dat was de tijd dat ik mij zorgen maakte om alle onbekende dingen die op me afkwamen en waar ik stiekem een beetje bang voor was. Zoals weer aan het werk gaan na de geboorte. Zou ik dat wel kunnen, zou ik niet de hele dag vreselijk in de stress zitten om mijn kind, hoe moest dat met opvang en – het ergste van alles – zou ik niet allerlei mijlpalen missen?

Achteraf snap ik werkelijk niet waar ik me zo’n ontzettende zorgen om maakte. Met die opvang is het uiteraard helemaal goed gekomen: Thijmen gaat twee dagen in de week naar de crèche, mijn man past anderhalve dag op en ik de andere anderhalve dag. Fijn, zo’n man die thuis werkt. Kennelijk ben ik ook prima in staat om privé en werk te scheiden. Op mijn werk ben ik met mijn werk bezig. In het begin belde ik elke pauze mijn man op, met de vraag hoe het met Thijmen ging. Inmiddels durf ik erop te vertrouwen dat alles goed is en dat hij mij wel belt als het niet goed is. Als ik aan het werk ben, denk ik niet aan thuis of aan de boodschappen die nog gedaan moeten worden of aan Thijmen of aan wat dan ook. Dan denk ik aan mijn werk, zoals het hoort.

De enige zorg die overbleef, is die van die mijlpalen. Want ik heb het idee dat mijn man Thijmen vaker ziet dan, wat per saldo eigenlijk niet waar is. Maar ik ben wel jaloers op de tijd die mijn man alleen met hem doorbrengt. In mijn hoofd doemen dan allerlei dingen op die Thijmen juist dan voor het eerst doet: omdraaien, staan, praten, kruipen etcetera (niet per se in die volgorde). Eén primeur had mijn lief al: het voor het eerst van de rug op de buik draaien. Natuurlijk is het niet de grootste ramp dat ik dat niet gezien heb, maar jammer vind ik het wel. Op woensdag is het helemaal vervelend. Dan werk ik ’s middags en ’s avonds, dus als ik thuiskom ligt Thijmen al op bed. Ooit had ik me heilig voorgenomen hem altijd welterusten te wensen…

Eens te meer merk ik dat alles draait om keuzes maken. Ik heb de keuze gemaakt om woensdagavond te werken, dus houdt dat in dat ik Thijmen dan niet naar bed kan brengen. Toch wil ik die avond blijven werken, omdat dat inhoudt dat ik dan ’s morgens niet vroeg op hoef. Eigenlijk mag ik dus niet zeuren, maar ik vind dat ik het wel jammer mag vinden. Ook kom ik erachter dat je van tevoren hele mooie principes kan hebben, maar dat die in de praktijk niet altijd haalbaar zijn. Dat hoort bij opvoeden denk ik dan maar. Je bedenkt je hoe je dingen wil doen, wat je mee wil geven en wat je vooral niet wil doen. In de praktijk moet dan blijken hoe haalbaar het één en ander is. Ach, ik troost me maar met de gedachte dat elke ouder hier tegenaan loopt.

3 reacties op “Mis ik iets?”

  1. @Loeki: Omdat ik bang ben hem wakker te maken. Meestal ben ik dan zo rond half negen, kwart voor negen thuis en dan ligt hij al heerlijk diep te slapen. Ik vind het dan zonde om hem wakker te maken voor een knuffel, hoe graag ik het ook zou doen.

  2. Wat weerhoud je van hem welterusten te wensen? Ik zeg de kinderen ook altijd welterusten als ik laat thuis kom. De oudste reageert dan meestal met een slaapdronken knuffel, want hoewel ik nog zo zachtjes doe ze lijkt er op te liggen wachten tot ik thuis kom.

  3. Ik kan me herinneren dat ik van mijn zoon Arnold een half jaar heb ‘gemist’. Ineens was het z’n eerste verjaardag. En dat terwijl ik niet werkte, maar full time thuis was.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top