Negeer Bussemaker, voel je niet schuldig

Wij vrouwen moeten ons schuldig voelen. Alweer. Maar nu eens niet tegenover ons gezin omdat we werken, nee, we moeten ons schuldig voelen naar de samenleving. Omdat we niet werken of slechts parttime en daarmee niet de opleiding eer aandoen die we ooit gevolgd hebben. Dus zijn we niet rendabel. De samenleving heeft geld in ons gestoken en wij hebben het lef om ervoor te kiezen weinig of niets met die opleiding te doen. Hoe durven we te teren op de zak van onze mannen? We moeten gaan werken! Nu! Fulltime! En op ons eigen niveau. Aldus ons helder licht Jet Bussemaker.

Heel vrouwelijk Nederland viel over haar heen. Werken, ja leuk, maar waar? De banen liggen momenteel niet bepaald voor het oprapen. Kinderopvang wordt schaarser en duurder. Waarom zijn het altijd de vrouwen die kritiek krijgen over de hoeveelheid werk die ze wel of niet doen? Waarom zijn het altijd de moeders die voor de kinderen moeten zorgen of juist fulltime moeten werken? Vaders krijgen dit soort kritiek zelden te horen. En wanneer stoppen we nou eens mensen voor te schrijven welke rolverdeling ze moeten kiezen? Allereerst: hoe geëmancipeerd we ook zijn met zijn allen, het is nou één keer natuurlijk bepaald dat de vrouw zwanger is en de baby baart en zoogt. Dat kunnen we met de beste wil van de wereld niet veranderen. Punt. Daaruit volgt logischerwijze dat – althans in de meeste gevallen – de meeste zorg op de moeder neerkomt. Een vader geeft zo lastig borstvoeding. Laten we dat nou eens gewoon accepteren.

Wil een vrouw echt werken, dan zijn er heus oplossingen te bedenken. Kunstvoeding, kolven, kinderopvang, noem het allemaal maar op. Er is niks mis met een vader die thuis blijft bij de kinderen. Er is ook niks mis met een ouderpaar dat beide werkt en de zorg verdeelt. Echt niet. Al denkt Henk Rijkers van het Katholiek Nieuwsblad daar heel anders over. Goede vrouwen zorgen volgens hem voor de kinderen en goede mannen maken dat mogelijk. Het gezin – man, vrouw en kinderen – is de hoeksteen van de samenleving. Doorbreek je dat, dan krijg je gedragsgestoorde kinderen en criminaliteit. Want dat was er absoluut niet toen het gezin nog volstrekt heilig was. Nee, het gezin is de enige veilige en natuurlijke basis om kinderen in op te voeden. Waarbij vergeten wordt dat seksueel misbruikt het vaakst voorkomt binnen die zogenoemde veiligheid van gezinnen. Die veiligheid komt kennelijk vooral om de hoek kijken als kinderen problemen hebben. Dan hebben ze toch echt vooral de moeder nodig. Ja, want moeder kan altijd alles oplossen. Er zijn genoeg kinderen die met bepaalde problemen liever bij vader aankloppen. Bij problemen heeft een kind een volwassen rolmodel nodig. Dat kunnen de ouders zijn, maar ook een mentor, buurvrouw, opa, leerkracht, noem maar op.

Maar het oplossen van problemen is niet de enige taak van de moeder. Als de kinderen naar school gaan, heeft een niet-werkende moeder de mogelijkheid haar tijd zelf in te delen en om te zien naar haar medemens. Mantelzorgen, dat moet ze! En weer wordt ons door een man opgedragen wat wij moeten doen met onze tijd. Ten eerste: mannen zijn ook prima in staat tot mantelzorgen. Ten tweede: er zijn nou eenmaal vrouwen die niet in de wieg gelegd zijn om te zorgen en te voeden. Laat ook die vrouwen in hun waarde. Rijkers stelt dat mensen er voor zichzelf zijn. Laat ze dan ook hun eigen keuzes maken. Dwing ze niet in het keurslijf van antieke rolverdelingen. ‘De christelijke visie op het gezin is de enige juiste, geïnformeerde en verlichte visie’, zo stelt Henk. Vraag ik me toch af wat hij bedoelt met ‘de’ christelijke visie. De katholieke? De vrijgemaakt gereformeerde? De hervormde? De Lutherse? Christelijke stromingen onderling verschillen nogal in hun opvattingen over wat christendom is en ook in hun visies op het gezin. Ik ben christelijk opgevoed en heb vanuit een christelijke overtuiging meegekregen dat het in een huwelijk vooral draait om liefde. Hetzij tussen man en vrouw, hetzij tussen man en man of vrouw en vrouw. In een gezin idem dito. Er zijn gezinnen waarbij de moeder werkte en de vader thuisbleef waarvan de kinderen prima terecht kwamen en er zijn gezinnen waarbij dit omgedraaid was en de kinderen volstrekt ontspoorden. Alles draait om aandacht en liefde. Een vader kan die net zo goed, soms zelfs beter, geven dan een moeder.

De politiek moet er voor zorgen dat eenieder de keus kan maken die voor die persoon het beste voelt. Dat eenieder een rol kiest waarin hij/zij het beste functioneert. Zodat kinderen worden opgevoed door gelukkige mensen zonder schuldgevoel en zodat die kinderen de aandacht krijgen die ze verdienen. Of dat nou van de vader, de moeder of de oppas is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here