Net als in de film

Je kent het genre wel: carrièrevrouw (of man) krijgt ongewild te maken met kind. In Hollywood levert dit altijd hilarische momenten op. De vrouw in kwestie wordt na verloop van tijd beter in de omgang met kind en vind vervolgens haar carrière minder belangrijk.

De vergelijking gaat natuurlijk scheef want mijn dochter is zeer gewenst. Er is geen sprake van ongewild een kind. En mijn carrière, of wat daarvoor moet doorgaan, is en blijft belangrijk.

Ik heb een afspraak met Omar Munie, een beroemde tassendesigner, in zijn kantoor en atelier in Den Haag. Toevallig ben ik, vrouw met tassentic, met hem in contact gekomen en nu heeft hij gevraagd of ik met hem wil brainstormen. Het is geen betaald contact en daarom durf ik te vragen of ik mijn kind en goede vriendin  S. die als mijn PA/ nanny fungeert, mee mag nemen. Dit is gelukkig geen probleem.

Om twaalf uur moet ik klaar zijn en om kwart over twaalf moet ik de deur uit zijn. En dus sta ik al om half acht naast mijn bed. Na een gebroken nacht waarin de jongedame drie keer kwam voor haar voeding. Maar dan blijkt dat Georgine wat huilerig is. Ze wil na het drinken niet in haar bed liggen voor een slaapje. En gewoon liggen en spelen zit er  nu ook niet in. In mijn armen vallen haar ogen dicht maar zodra ik haar neerleg, schieten ze open en begint ze te krijsen. Nadat ik twee uur met haar heb rondgelopen en gezeten besluit ik om haar in de maxi-cosi te zetten . Zo kan ik haar in de badkamer neerzetten zodat ik kan douchen en haar kan zien. En zij mij. Want als ik wil dat ze stil blijft moet ik binnen haar gezichtsveld blijven. Een blik op de klok zegt me dat het half elf is. Ik heb nog tijd maar gezien mijn drukke schema van haren kammen, make-up opdoen en baby toonbaar krijgen moet ik nu al een beetje gaan opschieten.

Na het douchen wil Georgine weer drinken. Een beetje ongeduldig ga ik op het bed zitten en geef haar de borst. Nog geen twee uur geleden heeft ze nog gedronken. Twintig minuten, dertig minuten, veertig minuten, Georgine drinkt en de tijd tikt door. Dit is niet normaal. Waarom drinkt ze nu opeens zo lang? Anders is ze met twintig minuten klaar.

Mijn temperatuur stijgt en ik begin wat zwaarder en sneller te ademen. Half twaalf en ik zit nog in mijn badjas, heb nog niets gegeten. Als ik heel snel ben kan ik in 20 minuten mijn make-up doen en in 10 minuten mijzelf en Georgine aankleden. Ik kan dit. Maar dan moet ze wel nu stoppen met drinken. Voorzichtig haal ik mijn borst uit haar mond en zet haar weer in de maxi-cosi, de veilige plek waar ik mijn kind gerust kan achterlaten terwijl ik rondren en dat ene leuke jurkje van een hanger trek en het bijpassende shirt uit de droger haal. Mijn mooie suède laarzen met te hoge hak aan en nu alleen nog maar mijn gezicht. Oh ja, Georgine..Zij moet ook nog worden aangekleed. Ik besluit dat ik aan S. zal vragen om dit te doen.  Geeft me weer wat minuten speling. En dan hoor ik een huil, zo uit het niets. Ik draai me om naar Georgine. “Wat is er waarom huil je nu opeens?” Ik loop met een speen in mijn hand naar haar toe. Het mag niet baten. Ze blijft huilen. “Ok, ik zal je even optillen om te troosten”, zeg ik. En dan begrijp ik waarom ze huilt. Mosterdgele smurrie loopt uit haar luier, langs haar benen. Die smurrie zit ook in haar rompertje, op haar borst, haar rug en zij. De stoel waar ze in zat heeft ook vlekken. Een poepluier.

Tja, ze poept maar een keer in de vijf dagen dus ja, dan heb je ook wat. “Wat fijn dat je hebt kunnen poepen schatje. Wat lekker. Misschien heb je dan de komende dagen wat  minder last van krampjes.” In gedachten loop ik door mijn make-up ritueel heen en bedenk dat ik het ook in 10 minuten moet kunnen doen. Nu begin ik echt te hijgen.

Met behulp van wasdoekjes en billendoekjes maak ik haar schoon zonder te wassen. Maar echt alles zit onder. De hoes van het aankleedkussen, haar rompertje, een handdoek, de hydrofielluiers .. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat ik echt helemaal klaar ben met het weghalen van de poep. Het zweet staat me op de rug, ik voel mijn oksels plakken. Ik draai me om en pak een luier. En dan plast Georgine op het net verschoonde aankleedkussen. Ik zie de vochtige plekken groeien op alles wat ik daar schoon en fris heb neergelegd. Georgine kijkt me lachend aan, ik krijg geen lucht en kijk naar de klok. 12 uur.  En dan ben ik vanaf half acht alleen maar bezig geweest, aan het haasten geweest. Vannacht kwam Georgine drie keer. Drie keer! Ik voel de vermoeidheid in mijn lijf. Ik was op tijd uit bed, ik had het kunnen halen..

Tranen rollen over mijn wangen, ik schreeuw het uit van frustratie, wanhoop en machteloosheid. Mijn kind schrikt van de oerkreet die ik zojuist heb uitgestoten en begint prompt ook te huilen. Nu schrik ik en ik ben meteen rustig. Ik troost haar. “Het komt wel goed meisje, het komt wel goed”. De woorden spreek ik achter elkaar uit, als een mantra. Ik hoor het mezelf zeggen, maar tegen wie praat ik eigenlijk? Tegen haar, mijn dochter van 6 weken, of zijn de woorden vooral voor mezelf bedoeld? Als dit een film was dan zou ik lachen maar dit is mijn leven.

In de auto kom ik langzaam weer tot rust. S. belt met het kantoor van Omar om ze te laten weten dat wij een kwartiertje later zijn. Als ontbijt eet ik wat mueslirepen die eigenlijk bedoeld zijn als tussendoortje voor de kinderen. Bij aankomst in Den Haag blijkt dat Omar ook op zich laat wachten. Hij is de deur uitgegaan voor wat kleine klusjes. Uiteindelijk begint onze brainstormmeeting een half uur later dan gepland. Georgine slaapt als een prinsesje in haar wieg en ik krijg allemaal complimentjes dat ze zo mooi is. En zo lief. Ze slaapt de hele meeting door. Wanneer ik mijn boek met aantekeningen in de tas stop kijk ik achterom naar de kinderwagen. Ja dat is mijn dochter. En ik lach.

2 reacties op “Net als in de film”

  1. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk om te lezen dat dit dus niet alleen bij mij zo is…
    Ik gun jou natuurlijk veel minder stress, maar het lijkt er deels bij te horen als we van alles willen. Maar inderdaad, het komt goed! Met het verstrijken van de jaren verdwijnen deze problemen en komen er wellicht weer andere voor in de plaats. Succes meid. Je moet maar zo denken… anderen kunnen het ook, dus ik kan het zeker!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top