Nieuws is emotie

Nieuws is emotie

Nooit gedacht dat ik als journaliste zou toegeven dat nieuws meer is dan het droog en feitelijk weergeven van de waarheid. Nieuws is behalve de waarheid – althans de waarheid in de ogen van de schrijver ervan- ook emotie. In elk geval bij de lezer van het nieuws. Een dagje krant lezen deze week: een scala aan emoties die de moeite van het bekijken waard bleken.

Demjanjuk

Mijn emotie: goed zo, die heeft gekregen wat hij verdient. Wel idioot dat hij de gevangenis niet in hoeft. Verontwaardiging als emotie dus.
Maar dan het berichtje de volgende dag dat me aan het denken zet: een aantal nabestaanden is helemaal niet boos. ‘Er is recht gesproken en het verschil tussen gevangenisstraf en vrijheid, is het verschil tussen rechtvaardigheid en wraak.’ Daar word ik dus even stil van. Dat je na zo veel ellende de grootsheid in je hebt, wél de veroordeling van het kwaad te willen ervaren, maar dat wraakneming niet in je woordenboek staat. Over emotie gesproken…

Zoutzuur

Haaks daarop het bericht dat een Iraanse vrouw die door haar liefhebbende hubbie zwavelzuur in haar gezicht kreeg gegooid, van de rechtbank wraak mag nemen. Nog afgezien van het feit dat ik niet zou weten welke vorm van wraak een dergelijke gruweldaad zou rechtvaardigen, vraag ik me dus af of het iets oplost voor de vrouw in kwestie. Emotie: verbazing en een zoektocht in mezelf hoe ik over wraak en rechtvaardigheid denk en voel. De uitkomst is niet relevant: ik ben gelukkig niet in die omstandigheid en zoals dat met heel veel zaken gaat: je weet wat pas wat je wilt en moet doen, wanneer je met hart en ziel in een bepaalde situatie bent ondergedompeld. Inmiddels blijkt dat de rechtbank vindt dat ze toch nog even moet wachten om de man met zoutzuur in zijn ogen, haar eigen blindheid betaald te zetten.

Slachtoffer

Ander bericht: Tripoli-herdenking in droefenis en onzekerheid. De emotie die ik daarbij ervaar is er vooral één van niet-herkennen van die emotie. Gelukkig maar, want het betekent dat dit grote leed aan mij is voorbij gegaan. Ik ben geen slachtoffer zoals alle nabestaanden die nog steeds niet weten wat er precies is gebeurd. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik niet helemaal begrijp waarom het zo belangrijk is te weten wat de oorzaak is van het ongeluk. Het weten geeft het leven niet terug. Emotie: vragend onbegrip en zonder enige vorm van oordeel, kauw ik een poosje op die vraag, laat het dan rusten. Niet elke vraag behoeft een antwoord.

Waar o waar?

‘Ouders maken zich grote zorgen over de verdwijning van hun zoon’. Ja, die ken ik wel nadat ik jaren geleden mijn Hongaarse zoon drie dagen kwijt was. Niet ingestapt in de bus die hem naar Nederland moest brengen en uit schaamte gewoon verdwenen. De opluchting toen hij zich meldde, ging elke mate van boosheid te boven. De emotie bij dit bericht ken ik dus, maar hoe ik ook speur in de kranten daarna, er komt geen vervolg. Hoezo niet? Is het niet meer interessant, is alleen de eerste melding nieuws en wordt de rest gewoon ondergesneeuwd in ‘belangrijker’ nieuws? Mijn emotie: boosheid over een veronderstelling die ik dus zelf verzin en misschien helemaal niet waar is. Maar wat zou ik graag weten of de jongen weer veilig thuis is.

Lekker pûh

‘Frankrijk gaat eigenaren tweede huis belasten’. Nou, de emotie bij dat verhaal is duidelijk: een tikkie leedvermaak. Maar dan denk ik aan Marleen, die er een tweede huis heeft en Marleen is heel erg aardig. Een vrouw die haar hart en ziel aan Frankrijk heeft verpand en anderen inclusief de plaatselijke middenstand laat profiteren van haar tweede huis. Oké, emotie wordt dus bepaald door persoonlijke betrokkenheid. Dát op zich is geen nieuws, maar dat binnen een halve minuut die emotie een flinke zwieper de andere kant op maakt, is op zijn minst opmerkelijk te noemen.

Plastic zeemeeuw

‘Laat vissers de plastic troep tegen betaling uit de zee vissen.’ Mijn eerste gedachte: geweldig, eureka waarom heb ik dat niet bedacht? De hoeveelheid plastic die onze zeeën en oceanen verstikt en het leven daarin vakkundig om zeep helpt, is gigantisch. Wel eens een zeevogel gezien die helemaal zat ingepakt in plastic? Het is een afschuwelijk gezicht en het voorstel van de eurocommissaris Maria Damanaki van Visserij heeft dan ook mijn volle instemming. Gewoon betalen uit de klimaatpot en dier, water en visserman varen er wel bij. Emotie bij dit bericht: blijdschap. Gewoon blijdschap om mensen die een simpele oplossing bedenken en niet bang zijn ze voor het voetlicht te gooien.

Walging

En dan het laatste bericht: De drie J’s hebben de finale van het Songfestival niet gehaald. Mijn emotie: nou jammer dan, maar vrij snel daarna komt mijn boosheid boven. Boosheid over de oneerlijkheid ten aanzien van die dappere, kleine Sieneke vorig jaar en de drie Volendamse zangers dit jaar. Laten we eerlijk zijn, ik vind Pierre Kartner ook de vreselijkste man van Nederland (nou ja, Pieter Storms en Henk Jan Smits doen niet echt voor hem onder in vreselijkheid), maar zijn liedje was zeker niet slechter dan dat van de bejubelde drie J’s. Dat is geen vooringenomenheid, maar dat wijst de uitslag objectief uit. Anders hadden ze dus wel gewonnen. Mijn emotie: had heel Nederland Sieneke vorig jaar dan niet dezelfde égards en steun kunnen betuigen in plaats van het kind door de modder te trekken alleen maar omdat die smurfenkoning dat lied had gecomponeerd?
Ik zei het al: nieuws is emotie en de krant lezen is een achtbaan vol emoties. En om die emotie nog een beetje binnen de perken te houden en niet kokhalzend van walging dit stuk af te sluiten, laat ik de vrijlating van Michelle Martin uit deze column. De emotie die ik daarbij heb ervaren, zou mijn pc acuut doen crashen.

1 reactie op “Nieuws is emotie”

  1. Het is een heftig artikel maar Tonny van der Putten heeft hiermee precies de spijker op de kop geslagen.
    De artikelen zijn iedere week weer heel fijn om te lezen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top