O heilige Moederliefde

Fulltime werkende moeders kunnen geen goede moeder zijn. Want iemand moet het kind tegen de borst drukken als het verdriet heeft. Iemand moet het kind de eerste woordjes leren en ‘s avonds liefdevol toestoppen. Het kind moet geborgenheid voelen en de liefde van de ouders. En dat kan alleen met liefde. Liefde die alleen de Moeder kan geven. Die eeuwige, heilige Moederliefde. De Moeder als veilige, stabiele thuishaven.

Een reactie in deze trant kreeg ik op één van mijn blogs voor de Club van Slechte Huisvrouwen. Mijn nekharen gingen recht overeind staan. Want deze persoon zegt mij, zonder mij te kennen, dat ik een slechte moeder ben. Alleen maar omdat ik fulltime werk en ervoor kies de bijbehorende consequenties te dragen. Die consequenties zijn dus ook dat ik voor fatsoenlijke opvang voor mijn zoon zorg. Een opvang waar hij zich op zijn gemakt voelt en thuis is. Waar goed voor hem gezorgd wordt. Een opvang die hem niet alleen te eten en te drinken geeft, maar ook aandacht en uitdaging. Zodat ik zeker weet dat hij in goede handen is. Hij gaat er met het grootste plezier heen en is blij als hij mij weer ziet. Geeft mij uit zichzelf knuffels en kusjes. Houdt hele – vooralsnog onverstaanbare – verhalen over wat hij allemaal meemaakt. Bovenal is hij bijna elke dag even vrolijk.

Het belangrijkste voor een kind is niet de Moederliefde, maar liefde überhaupt. Waarom zou de vader die niet net zo goed kunnen geven als de moeder? In sommige gevallen kan de vader dat zelfs beter. En voor elke ouder geldt: liefde en aandacht kan je pas goed geven als je zelf gelukkig bent. De één wordt er gelukkig van om zingend het huis te poetsen en koekjes te bakken met de kinderen en de hele dag thuis te zitten; de ander moet wat afleiding hebben en werkt liever. Dat is aan elke ouder om zelf te bepalen. Iemand anders kan niet zeggen wat beter is voor jouw kind, dat weet je zelf het beste. Bovendien is uit onderzoek gebleken dat vaderliefde minstens zo belangrijk is als die overgewaardeerde Moederliefde. Wie kent niet die reclame van een heel aantal jaar geleden, over die vader die ‘s zondags het vlees kwam snijden?

(Overigens snapte ik als kind helemaal niets van die reclame. Om te beginnen aten wij geen vlees. Vlees snijden was voor mij net zo exotisch als Sinterklaas voor een Amerikaan. Bovendien was mijn vader altijd thuis. Weliswaar zat hij het grootste deel van de tijd te studeren en was hij niet te storen, maar hij was aanwezig. Bij nood konden we hem altijd storen. Het was mijn moeder die er niet altijd was. Die werkte parttime.)

Die reageerder op mijn blog schilderde mij niet alleen af als slechte moeder. Die deed ook de aanname dat mijn kind per definitie te weinig aandacht krijgt van mij omdat ik fulltime werk. Alsof er niet zoiets bestaat als avonden, weekenden en vakanties. Of denkt deze man serieus dat ik ‘s avonds in een fauteuil wegzak met krant en koffie? En dat Thijmen elk weekend en elke vakantie doorbrengt bij zijn grootouders? As if. Het wordt tijd dat de emancipatie écht doordringt. Dat het pleidooi voor de Geweldige, Heilige Moederliefde stopt en verwordt tot een pleidooi voor liefde en aandacht in het algemeen. Niet alleen van de moeder, maar juist ook van de vader.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here