Ode aan een sterke vrouw

Toen mijn kinderen klein waren, was ik werkzaam als freelance journalist. Ik werkte op onregelmatige tijden en maakte vaak lange dagen. Mijn moeder wilde met liefde op haar kleinkinderen passen, maar zij woonde twee uur rijden bij ons vandaan dus dat was geen haalbare kaart. Daarom ging ik op zoek naar een oppasmoeder.

Ik maakte een vrolijke tekst en plakte er foto’s bij van mijn baby en peuter. “Bent u de oppasmoeder die wij zoeken? Dan bent u een gezellige, lieve mevrouw die een aantal dagen in de week bij ons thuis wil komen oppassen. U houdt van spelen, knutselen, voorlezen en wandelen. Bent u ouder dan 40 jaar en op wisselende tijden inzetbaar? Bel dan gauw!

Granny nanny
De eerste die reageerde, was een dame op leeftijd die vroeg of het ook een oppasoma mocht zijn. Zij bleek bij ons om de hoek te wonen en vanaf dat moment kwam zij regelmatig bij ons over de vloer. De kinderen noemden haar tante Henny en wij namen dat al snel over. Met het opgroeien van onze kinderen groeide ook de relatie met tante Henny. Ik voerde diepzinnige gesprekken met haar over vriendschap, relaties en de betekenis van het leven. Zij moedigde mij aan mijn hart te volgen en vond het prachtig dat ik een opleiding volgde om kindertherapeute te worden.

Verschillende jaren hebben wij genoten van onze granny nanny en toen kondigde zij aan ermee te willen stoppen. Niet omdat zij te oud werd, maar omdat haar sociale leven in het gedrang kwam! Ook daarna bleef ik tante Henny nog regelmatig zien. Op de verjaardagen van mijn dochters was zij van de partij en tijdens het koken maakte ik vaak een portie extra, zodat zij ook een homecooked meal had. Daar kwam een einde aan toen zij verhuisde naar een bejaardenhuis in een andere stad. Zij was inmiddels de tachtig gepasseerd en wilde dichter bij haar kinderen en kleinkinderen wonen.

Een stem van boven
De laatste tijd is het contact tussen ons minder, maar de verbinding is er nog steeds. Dat merkte ik vandaag, toen zij opeens op mijn radar verscheen. Het was alsof een stem mij influisterde: “Je moet naar tante Henny toe. Vanmiddag nog!” Ik draaide haar nummer maar kreeg geen gehoor. “Met dit mooie weer hebben de kinderen haar vast opgehaald”, dacht ik, maar ik was er niet gerust op. Ik probeerde het nog een keer en nu kreeg ik haar aan de lijn. “Hoe is het met u?”, vroeg ik. Waarop zij een geluid produceerde dat ik niet eerder uit de mond van een mens heb gehoord. Het hield het midden tussen jammeren, kermen en huilen als een wolf. En toen… hoorde ik niets meer.

Ik ben meteen in de auto gestapt en naar haar toe gereden. Wat kan een half uur dan lang duren! Bij aankomst heb ik iemand van de verpleging aangeklampt en verteld wat ik door de telefoon had gehoord. “Mevrouw van E. heeft last van aangezichtspijnen”, legde zij uit. “Wij doen ons best om haar te ondersteunen, maar zij heeft zoveel pijn dat zij niemand om zich heen kan verdragen.” De verpleegster was zo vriendelijk mij binnen te laten. Ondanks de ondraaglijke pijn bleek ik welkom te zijn. Ik nam plaats naast het bed en besloot een Reis naar Binnen met haar te doen.

De Reis naar Binnen
Een Reis naar Binnen is een ontdekkingsreis door het lichaam, waarbij je eventuele blokkades uit de weg ruimt, waardoor de klachten kunnen verdwijnen. Ik begeleidde tante Henny naar binnen en vroeg haar naar de plek toe te gaan waar het pijn deed. Daar maakten we kennis met de tiran, die haar kwelde en haar leven tot een hel maakte. Het bleek een dwarsligger te zijn. Een dwarsligger is een deel van de persoonlijkheid dat letterlijk gaat dwarsliggen en zo problemen veroorzaakt. Door in gesprek te gaan met zo’n deel, kun je ontdekken wat zijn drijfveren zijn en de angel eruit halen.

Ik ging in gesprek met de tiran en vroeg hem waarom hij zoveel pijn veroorzaakte. Hij antwoordde dat hij macht wilde en dat dit zijn manier was om macht uit te oefenen. Door zijn behoefte serieus te nemen en te zoeken naar andere manieren die productiever zijn, konden we er samen uit komen. In plaats van haar pijn te bezorgen, mocht hij zijn macht aanwenden om de pijn juist onder controle te houden. Van een tiran werd hij een helper; een goede herder die haar weg leidde van de pijn.

Als sneeuw voor de zon
Wat opmerkelijk was, was dat de pijn stopte. Vanaf het moment dat ik naast het bed plaatsnam en in gesprek ging met dit deel, verdween de pijn als sneeuw voor de zon. Toen ik een klein uurtje later weer vertrok, was tante Henny nog steeds pijnvrij. Wat een verschil met daarvoor, toen zij lag te kermen van de pijn. Ik ben blij en dankbaar dat ik deze sterke vrouw mocht helpen. Zij verdient het om in de finale fase van haar haar leven pijnvrij te zijn.

Hoewel ik al meer dan tien jaar met de Reis naar Binnen werk, ben ik telkens weer verrast door de kracht en impact ervan. Het blijft verbazingwekkend dat het mogelijk is om diepe pijn, of die nou mentaal, emotioneel of fysiek is, te laten verdwijnen. Wanneer je gebruikmaakt van de intelligentie van het lichaam is alles mogelijk. De Reis naar Binnen is geschikt om kinderen en volwassenen te begeleiden. Je kunt deze techniek in 3 dagen leren.

Wil je meer weten over Anita en wat zij geschreven heeft? Kijk dan hier!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here