Ode aan papa, door Ellen Dros

Beste lezers,

Deze keer geen vrolijke column van mij en dat komt omdat ik zo verdrietig ben. Mijn vader heeft namelijk twee weken geleden (zomaar opeens) een zware hersenbloeding gehad en ons hele leven staat op zijn kop.

Omdat mijn moeder hulpbehoevend is en mijn vader altijd voor haar zorgde hebben we nu dubbele zorgen. Hoe nu verder?

Vaak komen mijn zus en ik in verzorgings- en verpleegtehuizen. Zij werkt voor een bedrijf dat daar modeshows verzorgd en ik…omdat ik daar met mijn toneelclub regelmatig een gezellige toneelavond verzorg. Dan praten we met de mensen die daar wonen en dat vonden we altijd heel gewoon en gezellig. Nu is het allemaal opeens heel anders geworden, omdat onze pa zo ziek is. Natuurlijk zorgen ze goed voor hem in het ziekenhuis, maar soms zou ik willen roepen: “Dit is mijn papa niet. Mijn pa was een sterke man, die midden in het leven stond”. Maar helaas… voor hen is hij gewoon een patiënt en het is hun werk. Zij gaan gewoon weer naar huis, als hun werkdag er op zit, maar hij kan nooit meer naar huis.

En… daarom heb ik een “Ode” voor hem geschreven, die ik boven zijn bed wil gaan hangen. Zodat iedereen kan lezen hoe en wie hij was.

Ik realiseer mij opeens dat het ons allemaal  kan overkomen en dat maakt me soms bang. Hoe kwetsbaar is een leven. We staan er vaak niet bij stil.

Ode aan mijn Pa

Dit is mijn papa …

Een hulpeloze man die niet kan praten en jullie waarschijnlijk niet zal begrijpen.  Die gevoerd moet worden en/of sonde voeding krijgt en voor jullie een patiënt is die ongetwijfeld goed verzorgd zal gaan worden, maar voor ons zoveel meer was.

Wisten jullie dat deze krasse oude heer:

– altijd voor iedereen klaarstond en heel goed voor mijn moeder heeft gezorgd.

– tot zijn tachtigste op ski’s heeft gestaan en iedereen altijd dacht dat hij tien jaar jonger was.

– heel erg trots was op zijn dochters, zijn schoonzonen, zijn vier kleinkinderen en achterkleinkind (die hij gelukkig nog net in zijn armen heeft mogen houden)

– nog steeds met het grootste gemak auto reed, kriskras door het hele land.

– een lekkerbek was, die graag chocolaatjes, koekjes en pannenkoeken at.

– een mobieltje had en ons SMSjes stuurde. (zijn oudste kleindochter had alles voor hem opgeschreven, zodat hij wist hoe het moest)

– nog een nieuwe auto had besteld en een mooie televisie.

– een hekel had aan: “Gekke meiden”.  (mijn moeder kijkt graag naar GTST)

– jarenlang bij de “Kerstpot” van het Leger Des Heils stond en daar heel veel voor deed.

– stapelgek was met kinderen en (onze) huisdieren en altijd op ze heeft gepast.

– van mopjes hield en gekke bekken kon trekken.

– het steeds moeilijker vond om als enige achter te moeten blijven terwijl de mensen van wie hij hield stuk voor stuk dood gingen.

– erg ijdel was en wij nooit aan zijn haar mochten komen.

– altijd een praatje maakte met iedereen en moeilijk stil kon zitten.

– aan het einde van de middag vaak zei: ”Ik ga even mijn fiets uitlaten” .

– Als jongetje al gek was op het water en graag ging varen.

– vroeger altijd een aquarium heeft gehad en dat eigenlijk steeds heeft gemist.

– bij het TNO heeft gewerkt als glasinstrumentmaker en kerstballen voor ons heeft geblazen.

– een hele trouwe, lieve en betrokken vriend was, die zich vaak het leed van anderen erg aantrok.

– graag met zijn kleinzoon meeging in zijn broodjeswagen die “Broodje Opa Kees” heet.

– Vol trots luisterde naar het pianospel van zijn kleindochters.

– op 14 maart 2011 nog midden in het leven stond en …

we zo nog wel tien blaadjes door kunnen schrijven, maar wij u alleen willen laten weten WIE en HOE hij was voordat hij deze vreselijke hersenbloeding kreeg.

Wilt u alstublieft (voor de tijd die hem nog rest) héél goed voor hem zorgen en hem (samen met ons) omringen met alle respect en heel veel liefde, want DAT heeft hij verdient!

Ellen

9 reacties op “Ode aan papa, door Ellen Dros”

  1. Pingback: De witte vlinder, door Ellen Dros | Het online platform voor werkende moeders, door werkende moeders

  2. Heel erg bedankt voor alle lieve reactie’s. Gelukkig kom ik uit een warm nest en hebben we veel steun aan elkaar. We hebben dan ook een soort schema opgesteld voor wie er op bezoek gaan bij pa en wie er voor mijn moeder zorgen.
    Het zet onze levens behoorlijk op zijn kop, want thuis gaat alles gewoon door natuurlijk. Mijn vader ligt nu op de verpleegafdeling van het ziekenhuis en is inmiddels weer hersteld van zijn derde longenontsteking. Het is een “ouwe taaie”, maar dat wisten we al. We weten niet of we blij of verdrietig moeten zijn als de artsen zeggen: “We zijn matig positief, want het is mijn “oude” pa niet meer en dat zal hij ook nooit meer worden.
    Vaak zie ik beelden voorbij komen uit mijn jeugd en van pas geleden en dan mis ik hem zo. Voor mij was het een vader die nooit oud werd en er altijd was. Voor mijn moeder is het ook moeilijk want ze waren ruim zestig jaar samen. Zij zal binnenkort naar een zorgcentrum moeten omdat ze niet voor zichzelf kan zorgen.
    Gelukkig hebben we inmiddels het hele “zorg-circus” opgezet voor haar en dat vind ze fijn. Mensen die mij kennen zeggen dat de glans uit mijn ogen is verdwenen en dat ik goed voor mezelf moet blijven zorgen. Ze hebben gelijk natuurlijk en toen ik gisteren in de spiegel keek heb ik toch maar een afspraak met de kapper gemaakt. Nu voel ik mij wel iets beter, maar de glans is er toch even af. Helaas ben is bijna vier kilo afgevallen (en ik was al geen dikkerd). Voor veel vrouwen is dit iets om jaloers op te zijn want die komen vaak aan van stress.
    Ik eet nu maar wat meer en pak ’s avonds een koekje en chipje extra (sorry dames). Ach ja… zo heeft iedereen wel wat. De laatste tijd hoor ik veel verhalen van mensen die een dierbare zijn verloren en hoe ze daar mee om gaan. Ik weet dat het ooit een plekje zal krijgen maar wil er nu nog even niet aan denken want ik heb hem nog. P.s. De ode aan mijn pa, die boven zijn bed hangt werkt overigens prima. Veel mensen die hem verzorgen en bezoeken hebben het inmiddels gelezen en gebruiken het als ze tegen hem praten.

  3. Jeanne van Dijk

    Wat heel erg triest voor jullie dat je vader in zo korte tijd zo veranderd is. Een hersenbloeding kan zo ingrijpend zijn. Het is heel moeilijk dit te accepteren, omdat het zo van het ene op het andere moment gaat.
    Heel veel sterkte hoor! En hou je vader in gedachten zoals hij voor jullie was, want die man is hij nog steeds, al kan hij het niet meer laten zien.

    Groetjes,
    Jeanne

  4. Ans van de Pas

    Beste Ellen,

    Je kent me niet, maar ik lees wel regelmatig je columns.
    Ik was erg getroffen door wat je vader is overkomen en hoe je er mee omgaat. Mijn eigen vader heb ik 12 jaar geleden af moeten geven (hij was 83) maar ik mis hem nog steeds,zeker op bepaalde momenten. Mijn moeder mocht maar 49 worden. Nu ben ik zelf moeder,schoonmoeder en oma en ik zie bij mijn schoondochter thuis een vergelijkbare situatie als bij jou. Ook zij en haar familie hebben veel zorgen en willen alles zo goed mogelijk doen voor hun ouders. Ellen vanuit mijn hart wil ik jou en je familie hel veel sterkte toewensen en je moet maar aannemen dat een man die voor zoveel mensen zoveel heeft betekend nu zal voelen dat zoveel mensen van hem houden en meeleven.

    lieve groet Ans

  5. Beste Ellen,

    Wat vreselijk voor jullie dat jullie vader zo ziek is.
    Wat geweldig dat je dit geschreven hebt. Misschien is het wel heel goed dat je dit boven zijn bed hangt zodat de mensen die je vader verzorgen beseffen dat hij zoveel meer is dan ‘alleen’ een patient.
    Want zoals je schrijft voor hun is het werk en wellicht helpt dit beseffen dat het idd iedereen kan treffen. Ook jonge mensen…. zoals mijn schoonzus toen zij 47 was en mijn zwager toen hij 48 was. Zij zijn er redelijk goed doorheen gekomen, al worden ze nooit meer de mensen die ze er voor waren. (herseninfarct gehad)

    Heel veel kracht en sterkte gewenst en blijf moed houden!

  6. Lieve Ellen,

    Wat heeft jouw ode mij geraakt. Heftig verhaal, en voor mij komt het ook zo dichtbij. Geen hersenbloeding bij mijn vader, wel longkanker geconstateerd en zware chemo achter de rug. Die periode voelde voor mij vergelijkbaar met wat jij beschrijft. Ook mijn moeder is hulpbehoevend. Hoe moeilijk is het toch om je ouders op deze wijze oud te zien worden.

    Ik wens je heel veel sterkte de komende periode, en heb waardering voor de manier waarop jij je vader prijst!

    1. Bedankt Joyce voor je lieve reactie. Mij helpt het door het van me af te schrijven en een ander heeft stil verdriet. Doordat ik er zo open over ben krijg ik veel lieve berichtjes, knuffels, warme schouders en luisterende oren. Dit helpt mij enorm om alles te kunnen verwerken. Jij ook veel sterkte hoor! Liefs Ellen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top