Ongeduldige kinderen, je kan er gek van worden. Hoe pak je dat aan?

Kinderen leren om geduldig te zijn, het lijkt een gebed zonder eind. Ik heb mijn manier daar wel in gevonden en deze heeft zeker voor verbetering gezorgd. Toch ben ik er nog niet helemaal tevreden mee. De weg ernaar toe kan misschien ook nog anders, iets subtieler misschien? Ongeduldige kinderen zijn voor jou ongetwijfeld ook herkenbaar en onderstaande klinkt je wellicht ook heel bekend 😉 .

ongeduldige kinderen

Mijn ongeduldige kinderen

‘Mamaaa! Wanneer kom je nou! Je moet me helpen!’, riep mijn oudste vanmorgen keihard naar me, terwijl ik boven in de badkamer nog héél even (in rust!) snel mijn tanden wilde poetsen en een laatste plas wilde doen. Ik ben verkouden en erg schor. Dus ik kon niet hard genoeg terug schreeuwen. Ze hoorde me dus niet en riep: ‘Mamaaa, waarom antwoord je niet. Ik heb je nú nodig!’ en toen nogmaals ‘Je moet nú kooomen!’. Ondertussen begon mijn jongste te huilen, schreeuwen en stampen, omdat het haar niet lukte om haar schoenen zelf aan te doen. Mijn middelste kwam de trap opgestormd ‘Mama, waarom kom je nou niet. Ze hebben je nodig! Nú!’. Ik heb ze voor de zoveelste keer een preek gegeven, waarin ik ze uitleg dat ze moeten leren geduld te hebben en éventjes moeten wachten als ik ergens mee bezig ben. Ik weet zeker dat het ook deze keer weer geen enkele zin heeft gehad.

Even geduld hebben

Het woord dat mijn ongeduldige kinderen het meest van mijn kant te horen krijgen is ‘geduld’ 😉 . Ik doe er heel erg mijn best op om ze bij te brengen dat ze even moeten wachten, even geduld moeten hebben, maar tot nu toe zonder resultaat. Even wachten, dat is iets dat mijn kinderen alle drie echt totaal niet kunnen. Het lijkt erop dat hoe vaker ik pogingen doe om het ze bij te brengen, hoe ongeduldiger zij zich gaan gedragen…

Compleet uit mijn ritme bij mijn tweede kind

Bij het krijgen van mijn tweede kind was al het dagelijkse voor mij een grote puzzel: één kind aan de borst, ander kind dat wakker wordt en uit bed wil. Zelf nog moeten douchen (wanneer in hemelsnaam?), eten geven aan de oudste, terwijl de ander (nog steeds!) aan mijn borst hing. Zelf eten (‘ow, dat ben ik weer eens vergeten’)… enzovoort, enzovoort.

Het resultaat was allemaal werkjes die half af waren: half opgevouwen was, half gepoetst huis, half uitgepakte vaatwasser… en zelfs naar de wc moest ik vaker, omdat ik dáár niet eens meer compleet mijn ding kon doen. Elke keer kwam er iets (en vooral iemand) tussen om mij uit mijn bezigheid te halen. Ik werd er gek van.

Kinderen leren geduld te hebben, mijn aanpak

Toen ik mijn derde kind kreeg wilde ik het anders gaan doen. Mijn ongeduldige kinderen moesten leren wachten, zodat ik elke keer mijn ding af kon maken voordat ik aan iets nieuws begon. Dat is me heel goed gelukt. Ik liet ze langer huilen, langer schreeuwen, ja zelfs langer krijsen…(behalve als er natuurlijk echt iets ernstigs aan de hand was). Ik maakte ze elke keer weer duidelijk dat ik eerst mijn ding af maakte voordat zij aan de beurt waren. Het werkt echt goed! Al mijn werk is nu steeds af, mijn huis is (compleet) opgeruimd, schoon en ordelijk.

Maar je moet er wel wat voor over hebben, want dagelijks krijg ik hierdoor een hele hoop ‘Mamaaa, je moet komen’, ‘Ik wil het nú meteen hebben!’ en ‘Help me nou!’ naar mijn hoofd geslingerd. Moet ik dan toch maar weer hen voor laten gaan en mijn eigen ding verwaarlozen? Of is er een andere oplossing voor dit probleem?

Weet iemand van jullie (misschien een creatievere, meer subtiele manier) hoe je kinderen geduld kunt bijbrengen? Of is het gewoon een kwestie van afwachten totdat ze hiervoor de juiste leeftijd hebben bereikt? Of heb jij geen last van ongeduldige kinderen ?

Meer lezen?

3 REACTIES

  1. Misschien is het voor hen onduidelijk hoe lang ze moeten wachten? Misschien kun je het aanschouwelijker maken door bijvoorbeeld een kookwekker te zetten. Dan weten ze precies wanneer ze wel aan de beurt zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here