Onverwacht in het ziekenhuis

Mijn vader heeft longkanker. We zijn net enigszins bekomen van dit slechte nieuws en het feit dat er weinig meer aan te doen is. Hij zal chemotherapie moeten ondergaan, om zijn levensverwachting te verlengen. Genezen van de kanker zal hij niet.
Nu ligt hij geheel onverwacht in het ziekenhuis, omdat hij in de nacht van zondag op maandag zoveel pijn had, dat hij per ambulance daarheen gebracht moest worden. Dat was erg schrikken voor mijn moeder en mij.

Na een paar dagen van onzekerheid, wat er nu aan de hand is, hadden we donderdagmiddag een gesprek met de longarts en de afdelingsarts van oncologie.

Mijn vader heeft een bacterie opgelopen in zijn long. Bij een gezond mens verdwijnt die bacterie meestal vanzelf weer, maar door de tumor in de long bij mijn vader, blijven er bacteriën achter. En die bacteriën hebben nu voor een ontsteking gezorgd, die maar moeilijk te bestrijden is. Eerst moest worden uitgezocht om welke bacterie het ging, om een gericht antibioticum te kunnen geven. Ze menen nu het juiste medicament gevonden te hebben en zien al tekenen dat het aanslaat. Om echter met de geplande chemotherapie te kunnen starten, moet de bacterie geheel uit de long verdwenen zijn. En daar zit ‘em nou net de kneep: dit kan wel even duren….de artsen denken aan 2 tot 3 maanden.
Gelukkig hoeft mijn vader niet al die tijd in het ziekenhuis te blijven. Als het antibioticum dat hij nu krijgt het gewenste resultaat geeft, mag hij van het infuus af en de rest van de medicijnen in tabletvorm innemen, Dit kan dan thuis. We hopen er dus op dat dit snel bekend is en hij naar huis kan.

En dan is het afwachten. Afwachten hoe lang het duurt voordat de bacterie uit zijn long verdwenen is en ook afwachten of er na die periode meteen door kan worden gegaan met het traject van de chemotherapie. Want in de tijd die de medicijnen nodig hebben om de bacterie weg te krijgen, kan het met de longkanker natuurlijk alle kanten op.
Hier wil ik even nog niet aan denken. Voor nu hoop ik dat mijn vader gauw naar huis mag en dat de bacterie vlot bestreden is. Dan kan er zonder verdere complicaties worden begonnen met de chemotherapie. En dan zien we weer verder. We zullen de dingen moeten nemen zoals ze komen.

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

2 gedachten over “Onverwacht in het ziekenhuis”

  1. Pingback: Oost west, thuis best | Dagelijkse dingen en dromen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top