(On)voorspelbaar

Gisteren en vandaag is het kwik ineens gestegen naar tropische waarden. Met dit warme weer ben ik maar weinig productief. Ik doe genoeg hoor: van huishoudelijke klussen en koken tot boodschappen en solliciteren. Gisteren nog een boek uit gelezen en mijn 40 baantjes in het zwembad getrokken. Ik bedoel ook eigenlijk, dat er maar geen blogje op wil komen. Heb ik dan geen inspiratie?

Gisteravond heb ik tot half 12 buiten gezeten. Heerlijk was dat, ik genoot er enorm van. De stilte die uiteindelijk viel toen de kinderen op bed lagen en de ouders naar binnen waren. Heel in de verte kon ik het verkeer horen op de A2. Verder was er rust. Ik probeerde me te herinneren wanneer ik voor het laatst zo heerlijk lang buiten had gezeten. Niet zolang ik hier woon en dat is inmiddels vier jaar. Het moet dus in mijn “vorige leven” zijn geweest.

Ik zat vroeger niet veel buiten, geen idee waarom. Misschien zat ik liever binnen, ik keek veel tv in die tijd. Nou nodigde onze tuin ook niet uit tot buiten zitten. Pal op het zuiden en geen schaduwplekjes. Pas toen de in de achtertuin geplante bomen een respectabele hoogte hadden bereikt, ontdekte ik het genot van relaxen in de tuin. Ik had daar ook heel graag een terrasje gehad. Ik zag het al helemaal voor me: een knus bestraat plekje achter in de tuin met vanaf het terras direct achter het huis een leuk looppad erheen. Helaas ging die vlieger niet op omdat mijn toenmalige echtgenoot dit niet wilde. En wat hij niet wilde, gebeurde niet. Erg jammer. Dan de tuinmeubelen maar op het gras zetten en na gebruik weer terug op het terras. En zo herinner ik me dat ik daar ook wel eens zat tot ’s avonds laat. Helaas herinner ik me ook dat ik in die tijd niet gelukkig was en met mezelf in de knoop zat. Het buiten zitten tot laat was toen meer een vlucht om niet binnen geconfronteerd te worden met dingen waar ik geen zin in had. Of eigenlijk meer, waar ik de kracht niet voor had, om maar eens met Gerard Joling te spreken.

Hoe heerlijk was het dan gisteravond om hier te zitten. Ik liet mijn gedachten vrij gaan. Over mijn verleden, maar ook over de toekomst. Over een kort verhaal waarmee ik bezig ben en een idee voor weer iets anders. En dat ik toch weer eens een blog zou moeten plaatsen…..
Feitelijk zit ik dus vol met inspiratie. Te vol, denk ik. Te veel tegelijk. Laat het maar eerst even iets afkoelen. Misschien krimpen mijn inspiraties dan iets en krijgen ze de ruimte zich te manifesteren.

Terwijl ik buiten zit te schrijven, hoor ik het gerommel al in de verte. Er komt als uit het niets een stevige bries opzetten en het wordt donker. Ik blijf nog even zitten, genietend van de verkoelende wind. Het gerommel komt dichterbij en de lichtflitsen schieten door de lucht. Uiteindelijk besluit ik naar binnen te gaan. Even later barst het noodweer los en doen de weergoden bijna alles wat de weermannen al hadden voorspeld….bijna alles.

(On)voorspelbaar, het weer……net als mijn inspiratie.

1 reactie op “(On)voorspelbaar”

  1. Hopelijk komen er deze zomer nog vele heerlijke buitenzit avonden. Lekker genieten! Jouw inspiratiebron raakt nooit op, dat weet ik zeker.
    xxx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top