Oud nieuws, Ria Alberti

Vorige week overleed Ria Alberti op 89-jarige leeftijd en dat zal voor de meesten van u nauwelijks een reden zijn om dat als weeknieuws van vandaag te beschouwen. Zeker omdat het ook alweer een week geleden is en er de afgelopen zeven dagen zeker andere – voor de wereld – belangwekkende zaken om de hoek kwamen kijken. Waarom dan toch Ria?

Niet omdat ik ooit met haar in de jury zat van een miss-verkiezing voor dove meisjes. Niet omdat ik het zo belangrijk vond naast de moeder van een BN’er te zitten. Wel omdat ze zo ongelooflijk vriendelijk voor me was. Ik word niet warm of koud van belangrijke Nederlanders; er staan er genoeg in mijn telefoonboekje. Meestal zijn het net mensen.

Gemiddeld mens

Nee, Ria Alberti’s overlijden bleef bij mijn geheugen omdat het me bewust maakte van het feit dat de binnenkant van de mens niet in gelijk tred oud wordt met zijn buitenkant. Waarbij ik erken dat er mensen zijn die oud geboren worden en mensen die nooit volwassen worden. Laten we hen maar als uitzonderingen beschouwen.

De gemiddelde mens – en dat zijn u en ik ook al denken wij daar zelf héél anders over – die gemiddelde mens begint aan zijn leven en mag dat ongeveer 70 tot 80 jaar volhouden. In die jaren stouw je de harde schijf van je brein helemaal vol met feiten, kennis, onnozele dingen, ontroeringen en herinneringen.

Allemaal keurig gerangschikt en met een beetje mazzel kun je daar tot het eind van je leven gebruik van blijven maken.

Camping

Dus weten we nog als de dag van gisteren dat we van school kwamen, trouwden, kinderen kregen of ze niet kregen, scheidden of niet scheidden, afscheid namen van dierbaren, leuke mensen ontmoetten en ziektes en zeertes ondergingen. We maakten prachtige reizen naar Zuid-Amerika of de camping twee dorpen verderop. We lachten en huilden en omarmden het leven omdat we als puntje bij paaltje komt, niet echt met de koningin, Paris Hilton of Albert Schweitzer hadden willen ruilen. Want we zaten toch op een leuke school, camping of werkplek. En ach, die puberteit van onze kinderen was helemaal niet zo heftig. We zijn daar gemakkelijk doorheen gerold of we gaan dat nog even op onze sloffen doen. Het leven is rekbaar en alleen voor anderen is het eindig. Tegen de tijd dat we zelf aan de beurt zijn, heeft men er vast iets op gevonden.

Spiegel

En wat heeft moeder Alberti met dat alles te maken? Het antwoord is simpel: haar overlijden dwong me om eens na te denken hoe lang geleden dat eigenlijk was, die jury bedoel ik. Voorzichtig begon ik bij ongeveer tien jaar terug. O nee, dat kan niet want toen kwam ik net mijn ridder op het witte paard tegen en het was daarvóór.

Toen ik die foute man in mijn leven had dan? Nee, want ik was zelfstandig (lees: gewoon alleen) toen ik die bijzondere miss-verkiezing meemaakte. En aangezien ik zo dom was om vier van mijn kostbare jaren met die foute man door te brengen, moest ik dus nog verder terug.

Tot mijn grote schrik bleef ik aftellen tot ik bij het getal twintig stopte. Twintig jaar geleden?!

Mijn harde schijf kraakte en kreunde. Mijn ziel riep dat het niet waar kon zijn: ik ben immers nog jong. Die spiegel waarin ik wel eens kijk, zegt toch niet alles?
Nee, die spiegel zegt alleen maar alles over je buitenkant. Het beeld van je binnenkant mag je voor een groot deel zelf bepalen. Maar de zandloper van de tijd stopt niet, spiegel of geen spiegel.

Onwrikbaar en niet om te kopen tot een pauze, loopt het zand van het leven tussen onze vingers door. Twintig jaar lijkt helemaal niets. Maar als twintig jaar zo snel voorbijgaan, wat betekent dat dan voor een jaar, een maand? Hoogste tijd om deze week eens naar mijn eigen zandloper te kijken, straks is er weer een week zand weggegleden.

Dank je wel Ria Alberti. Twintig jaar geleden was je al heel vriendelijk voor me; nu heb je me nog één keer een mooie gedachte meegegeven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top