OVERPEI(ij)NZING…

Iedere keer als het jaar zijn einde nadert, moet ik denken aan wat er zoal is gebeurd. De leuke-, maar ook de verdrietige gebeurtenissen. Ik denk dan vaak aan de mensen die dit jaar zijn overleden en nu ik zelf het afgelopen jaar mijn vader heb verloren, weet ik hoe DAT voelt. Mijn vader stond nog midden in het leven, maar er zijn ook genoeg oude mensen die het eigenlijk wel genoeg vinden, maar noodgedwongen hun tijd uit moeten zitten. WAAROM? Als zij overlijden, zullen we ze zeker vreselijk missen, maar hebben we er uiteindelijk wel vrede mee.

Helaas zijn er dit jaar ook weer een paar jonge mensen overleden. Een dochter van vrienden bijvoorbeeld, die zomaar in haar slaap overleed. Ze was hun enig kind, nog maar zeventien jaar en een prachtige meid. WAAROM? En afgelopen week nog een meisje dat voor de trein sprong terwijl haar klasgenootjes toekeken. Het bleek achteraf, dat ze werd gepest. WAAROM?

Maar wat me het meeste van dit jaar is bijgebleven, is die jongen bij ons uit de buurt. “De jongen met het petje” noemde ik hem. Ik kende hem niet persoonlijk, maar hij was één van de vrienden van mijn dochter. Met z’n allen hingen ze vaak in het park bij een bankje en toen de grote vakantie begon vertelde hij trots dat hij naar de Antillen ging. Daar woonde zijn familie en die had hij al lang niet gezien. Ik volgde hem soms op Twitter en las dat het daar mooi weer was en hij het erg naar zijn zin had. Ook twitterde hij op een dag: “Yeah! Eindelijk Wifi hier”. Nu kon hij tijdens zijn vakantie contact blijven houden met zijn vrienden. Helaas wist ik toen nog niet dat DAT zijn laatste berichtje zou zijn.

Want… toen gebeurde dat vreselijke ongeluk en al snel stroomden de berichtjes binnen. Zijn vrienden waren ontroostbaar en ’s avonds gingen ze bij “zijn bankje” zitten en staken kaarsjes voor hem aan.

We hebben er ook thuis nog over gesproken, maar toch ging daarna het leven gewoon weer door. Tot de dag dat mijn man ’s nachts uit zijn bed werd gebeld, omdat er weer eens ergens brand was. “Het is hier vlak in de buurt,” zei hij nog “ik ben zo weer terug”. De volgende ochtend hoorde ik WAAR hij was geweest. De moeder van die jongen had kaarsjes aangestoken in zijn kamertje en waarschijnlijk heeft één van zijn voetbalshirts vlam gevat. Alle herinneringen waren in één klap verdwenen en ik vond het vreselijk toen ik DAT hoorde.  “Hoeveel verdriet kan een mens nog hebben?” dacht ik gelijk en WAAROM? Het toeval wil ook nog dat die zelfde moeder patiënt is bij de praktijk waar ik werk en zij onlangs een afspraak bij ons had. Na afloop ben ik even na haar toe gegaan en heb met haar gepraat. Ik vroeg hoe het ging en al snel werd mij duidelijk dat ze blij was om er even over te kunnen praten met iemand. Ze vertelde dat ze van plan was om terug te gaan naar haar geboorteland om dicht bij haar zoon te zijn, want daar was hij begraven. De tranen liepen over haar wangen toen ze me toe vertrouwde dat niets haar hier meer hield en hij haar enig kind was. Ik hoop dat ook voor haar de zon ooit weer gaat schijnen en het verdriet een beetje zal slijten. Er zijn nog zo veel leuke en mooie dingen in het leven.

Morgen rijd ik weer langs zijn huis en dan denk ik alleen maar: “WAAROM?”  Over een paar weken gaat er weer een nieuw jaar van start. 2013! Een jaar waarin ongetwijfeld veel zal gebeuren. Leuke, maar helaas ook minder leuke gebeurtenissen. We weten het niet en dat is maar goed ook anders zouden we geen leven meer hebben. Laten we ervan uit gaan dat 2013 een prachtig jaar zal gaan worden en proberen de nare dingen in het oude jaar te laten. Het valt misschien niet altijd mee… maar ik ga het in ieder geval proberen.

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top