‘Ow’ en ‘Poh’

Gisteren was weer een hectische dag. Gewerkt, ’s middags de weg op naar een klant in Leersum en van daaruit op het einde van de dag naar mijn ouders om even een hapje mee te eten. Had pa al 2 dagen niet gezien, en dat is te lang in deze tijd, dan begint het te kriebelen. Gelukkig gaat het wat beter met hem. Hij stond er zelfs op om zelf te koken. Teken dat de chemo weer een beetje uit zijn lijf verdwijnt en hij weer langzaam herstelt. De afgelopen week heeft hij weer bijna niets gegeten en gedronken, maar nu dus weer wel, gelukkig.

Afijn, de dag.

Gelukkig niet zo veel file op de weg, daarna lekker gegeten bij pa en ma (restjes :)) Na het eten afgewassen en de hond uitgelaten, want dat gaat ze niet zo goed meer af. Vervolgens na de koffie weer op naar huis, inmiddels 20.30, dus de kinderen die zie ik niet meer, liggen al op bed. Maar nog even met manlief achter de laptop is ook lekker.

Maar het fijnste moment van de dag moet nog komen. Het moment dat ik overspoeld word met liefde en een warm gevoel van binnen krijg. En dat is het moment dat wij naar bed gaan en ik altijd nog even bij de kids binnenduik om te kijken of ze er goed bij liggen. Welke moeder doet dat niet, haha. Heerlijk om even naar die slapende kindjes te kijken en ze weer even onder te stoppen.

Eerst naar Luc

Dit keer had Luc 2 stickers op zichzelf geplakt. Eén op zijn wang, die kreeg ik er zo af, en de ander op zijn arm. Die zat nogal vast. Wat doe ik ? Mmmm, haal ik hem eraf of laat ik hem zitten ? Toch maar eraf halen, denk ik. Met een korte felle ruk trek ik de sticker van zijn arm. Met zijn ogen dicht kreunt Luc al slapend ‘ow’, en hij wrijft kort over zijn arm, trekt de dekens over zich heen en draait zich om. Snurkend gaat hij verder de nacht in. Ik loop glimlachend de deur uit.

Op naar Lotte

Lotte ligt zoals gewoonlijk weer 180° gedraaid in bed. En op haar buik. Geen probleem, want ze ligt in een slaapzak, maar ik vind het toch fijn om ze weer even goed te leggen. Zo gezegd zo gedaan. Ik til ze zachtjes op en draai ze om. Terwijl doet ze haar ogen open en trekt een brede glimlach. Haar ogen beginnen te glimmen, en ik word helemaal warm van binnen…. ik leg ze weer neer, geef haar nog een kus op haar voorhoofd en er komt een gelukzalig ‘poh’ geluid uit haar mondje.

Ik kan me niet meer wensen in het leven dan dit. Ook al wil ik ze soms achter het behang plakken… ik besef me iedere avond weer opnieuw hoeveel ik van die 2 kleine draakjes hou. Wat hoop ik toch dat anderen dit gevoel ook zo ervaren… voor mij is er niets wat dit gevoel kan benaderen..

1 REACTIE

  1. Nou Joyce, ik zal je vertellen dat Coen net met Sam weg zou gaan zodat ik ff lekker wat voor mezelf kon doen. Maar ik kon r niet laten gaan! Dat koppie, die brede lach met haar twee mooie tandjes deed me beseffen dat ik helemaal geen zin heb om in mijn uppie thuis te zitten.

    Lieve blog, heerlijk om zoveel liefde te lezen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here