Pesten en discrimineren, door Tonny van der Putten

Vandaag zou ik het artikel schrijven waar ik al zeker een jaar over loop te kauwen. Een uitgever is daarvoor in mijn journalistennetwerk wel te vinden, maar… het probleem is dat ik de toestemming van mijn dochter nodig heb. Mijn lieve, stoere en o zo verlegen en angstige dochter die volgens de wet al lang volwassen is, maar die nog zo’n klein hartje heeft als het om haar eigen vertrouwen gaat. Een lastige zaak in ons gezin, maar nu kan ik haar dan eindelijk helpen.

Dochterlief wordt in de zorginstelling waar ze werkt door haar leidinggevende gepest, gediscrimineerd en gekleineerd. Al vanaf het moment dat ze er binnenkwam wordt ze tegengewerkt, wordt er tegen haar gelogen en is de leidinggevende zelfs zo ver gegaan dat ze fraudeert en onwettig handelt om mijn dochter maar klein te kunnen houden. Hoe? Door haar 24-uurs contract niet in te vullen met gewerkte uren maar die uren wel op de urenstaat voor de directie in te vullen. Door ziektedagen niet te melden maar af te boeken als vrije dagen. Door gewerkte dagen naar willekeur als vrije dagen in te vullen. Door te zeggen dat ze haar vakantie dient te beginnen met een weekenddienst, door haar halve weekenden te laten werken maar ook door zoiets ‘simpels’ als het vergeten door te geven van de juiste gegevens waardoor mijn dochter zeven! maanden te weinig salaris krijgt.

Moedergevoelens

Als moeder sta ik er knarsetandend naar te kijken, ik weet dat ze haar eigen strijd moet strijden en moet leren haar eigen boontjes te doppen maar o wat jeuken mijn handen en wat stuitert mijn pen in mijn handen.

En mijn dochter? Die begint met frisse tegenzin en angst aan haar opleiding, vecht en knokt, krijgt geen begeleider toegewezen en ziet toch nog kans om te slagen voor haar eerste diploma. Jammer alleen dat de leidinggevende haar op de dag van de diploma-uitreiking doodordinair inroostert en pas twee uur voor de uitreiking toegeeft dat ze dan toch maar haar diploma moet gaan halen. Dit alles zonder haar ooit te feliciteren en zonder – alweer- haar nieuwe status aan de salarisadministratie door te geven. Dus werkt ze drie maanden lang voor –alweer- te weinig salaris.

Toestemming

Ik grom, morrel en kook. Laat me toch dat artikel schrijven, laat me haar toch alsjeblieft mogen mangelen en ja hoor, eindelijk stemt mijn dochter, razend van woede en nijd vanwege de treiterij, toe. Ik schrijf, ik informeer en dan staat mijn dochter vanmiddag op de stoep. Theedrinken maar blijkbaar ook nog iets anders en ja hoor, dan komt het hoge woord er uit: Mam, ik wil het wel maar je mag mijn naam niet noemen hoor.

En daar sta ik dan, een working mam die met al haar kunde en kennis niets voor haar dochter kan doen. Komt zo’n frauderende, pestende, discriminerende jaloerse nietsnut er toch nog ongestraft vanaf.

En mijn dochter? Die heb ik lief als nooit tevoren en die sleuren we gewoon door haar volgende opleiding heen. En vandaag heb ik dus een stuk geschreven dat niet geplaatst gaat worden en dát is me in mijn hele schrijvende carrière nog niet voorgekomen.

Bovenstaande artikel is geschreven door Tonny van der Putten, journaliste van beroep. Wil je meer weten? Check hier.

14 REACTIES

  1. Beste Tonny,
    Vol verbijstering lees ik je of eigenlijk jullie verhaal. En met nog meer schrik lees ik de reacties. Ik begrijp niet dat iedereen het knap vindt dat deze dochter zich zo laat behandelen. Het spijt me zeer maar de voorbeelden zijn echt onacceptabel. En uiteraard is de leidinggevende verantwoordelijk voor de manier waarop zij dochter behandelt. Maar volgens mij is dochter verantwoordelijk voor zichzelf.
    Dus ik zou zeggen kies voor jezelf, stap hieruit! Zoek een plek waar je wel de waardering gaat krijgen die je verdient. Jij moet het doen. Laat je (desnoods) helpen door een coach. Maar neem de regie over je eigen leven! Kom op zo’n doorzetter als deze dochter moet zich niet door de eerste de beste werkgever helemaal uit het veld laten slaan.
    Ik begrijp dat ik alleen weet wat ik gelezen heb; dus misschien zijn er allerlei dingen die dochter tegenhouden om hieruit te stappen. Maar volgens mij moeten het wel heel heel zwaarwegende redenen zijn om hier te ‘willen’ blijven werken.
    Mirjam
    http://www.vrolijkopvoeden.nl

    • de meest zwaarwegende reden om te blijven is voor mijn dochter haar onbekendheid met het Nederlandse systeem en haar Nederlandse rechten. De angst voor meer pesterij en de angst om op straat te komen staan. Alle aandrang van buiten heeft pas effect wanneer ze de overtuiging heeft méér waard te zijn dan een slachtoffer. Dat is een proces waarbij ze als beschadigd mens een achterstand heeft die moet worden omgebogen. Ik ben het theoretisch wel met je eens, maar het ligt inderdaad – zoals je zelf ook aangeeft- genuanceerder. Maar: het mag van mij ook heel snel ophouden want pas in een nwe situatie zal ze begrijpen hoeveel beter het kan en hoeveel beter zij zich dan zal voelen. dank je wel voor je reactie

  2. Vol ongeloof heb ik je verhaal gelezen. Dat zo iemand zich nog leidinggevende mag noemen!! Wat heb je verdorie aan zulk gedrag? En waarom? Als leidinggevende zou je toch beter moeten weten en overal boven moeten staan. Je ver weg houden van dit soort praktijken. Echt, de leidinggevende is haar baan niet waard.
    Ik vind het enorm knap van je dochter dat ze dit volhoudt!! Respect, respect. En ik hoop van harte voor haar dat er licht is aan het eind van de tunnel. Dat al haar inzet uiteindelijk toch beloond zal worden en er iemand in haar leven komt die wel ziet wat ze in zich heeft en daar de juiste waardering voor heeft.

    Sterkte voor je dochter en voor jou!!

  3. Er zijn zeker meer van dit soort verhalen in de zorg, niet alleen bij jonge meiden maar ook bij de oude garde. Een vriendin van mij werd na haar borstamputatie door haar leidinggevende zo slecht begrepen en behandeld dat haar enige oplossing was: vervroegd met pensioen gaan. Ze heeft dat op een bijzondere manier gedaan: een brief naar de directie Ik ga NU met pensioen. Zo is het balletje toch aan het rollen gekomen, is er een gesprek met de directie geweest en geniet ze nu van haar vrijheid. Ondanks het gesprek is ze natuurlijk NiIET meer terug gegaan naar die treiterende dame die borstkanker heeft vergeleken met een cosmetische ingreep notabene!

    Wellicht zijn er meer collega’s met het zelfde probleem en kan je dochter krachten bundelen?

    Keep it up girls!

  4. Hoi Tonny,
    Ik had je verhaal natuurlijk al gelezen, maar wil jullie graag nog even een hart onder de riem steken.
    Bizarre , ongehoorde situatie. En ik kan me voorstellen dat je je vreselijk machteloos voelt! Veel sterkte

  5. Zo, heftig verhaal. Mooi lullig ook. Misschien moet ze zich maar eens flink ziek melden, zodat het de baas geld gaat kosten. Ow nee, dit was niet mijn advies… bah!

  6. Zit met bek vol tanden je blog te lezen en de voorgaande reacties, ga me helemaal bij Frank aansluiten.

    Sterkte en succes voor je dochter maar ook voor jou als haar moeder zijnde.

  7. De stoom komt uit mijn oren!! Wat een ongelofelijk verhaal zeg!! En wat een vreselijke situatie voor je dochter en natuurlijk ook zeker voor jullie!
    En dat in de zorg…… ach ik ben er ook uit gestapt vanwege de onmenselijke dingen die daar gebeuren waar ik met mijn hart niet meer achter kon staan.
    Maar dit slaat ook wel alles zeg!
    Uit je artikel komt je dochter ook over als een sterke dame die haar mannetje wel staat! Ondanks alle onrecht en verdriet wat haar wordt aangedaan! Ik hoop dat er snel verbetering komt in deze hele situatie en dat je dochter met vlag en wimpel zal slagen voor de volgende opleiding!

    Heel veel toi toi toi!!!!!!

  8. wist niet dat zulke dingen nog konden gebeuren :-S
    is het niet mogelijk dat zij naar een OR of ander vertrouwenspersoon toe stapt?!?
    sterkte

    • Bedankt Marieke, het erge is dat deze column wel drie keer zo lang had kunnen worden want dit is slechts het topje. Ik blijf hopen dat het op de eenof andere manier goedkomt.

      tonny

  9. WTF??!! Komt meteen in me op als ik dit lees, ongelooflijk!! Dat mens (is het wel een mens?) mag hiermee toch niet doorgaan, ze zal het ook wel bij meerdere werknemers doen! Durft ze niet naar de directie te stappen of kan dat niet?

    • Hallo Marsha,

      dank je wel voor je steunende reactie. Feit is dat mijn dochter niet durft. Ze is bang dat ze dan nóg meer gepest zal worden en jammer genoeg heb ik haar goed genoeg opgevoed dat ze zich niet mag ziekmelden als ze niet echt ziek is. Ze moet dus door. Maar jullie reacties hebben haar nu wel aan het denken gezet.

      Dank je wel.

      TOnny

  10. Jeetje, Tonny, wat een ontzettend schokkend verhaal. Dit kan zo toch niet blijven bestaan? Er is toch wel iemand waar je dochter zich tot kan richten? Zo’n leidinggevende mag zeker niet ongestrafd blijven. Een leidinggevende hoort een voorbeeld en steun en/of coach te zijn van de mensen waarvoor zij leidinggeeft. Als ze dat niet doet is niet capabel. Jouw dochter is slachtoffer van de onkunde van een meerdere.
    Ik kan alleen maar zeggen, zoek het hogerop!

    Succes voor jou en vooral ook je dochter.

    Groeten,
    Frank

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here