Raak!

Op de drempel naar het nieuwe jaar kan ik een fantastisch nieuwtje melden. Ik heb een nieuwe baan! Na twee jaar solliciteren, waarin ik 117 brieven heb verstuurd, was het eindelijk raak. Brief 115 bleek mijn “lucky number”.

Per 21 januari a.s. begin ik als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie in Utrecht. De werkzaamheden komen overeen met wat ik de laatste jaren heb gedaan, al is het natuurlijk wel in een totaal andere branche. Van de bouw naar de gezondheidszorg.

Het maakt mij niet uit. Ik ben dankbaar dat al mijn moeite niet voor niets is geweest en zie deze baan als een fijne beloning. Ik had het vertrouwen eigenlijk al een beetje opgegeven. Natuurlijk ben ik altijd blijven hopen dat er nog een leuke baan voor mij zou komen, maar hoe langer het duurde, des te minder geloofde ik erin. En kijk nu eens! Hoe bijzonder is dat.

Ik ben ook erg blij met de werktijden. Ik ga vier ochtenden per week werken en ben op woensdag vrij. Dat stelt mij in de gelegenheid mijn wekelijkse bezoeken aan mijn moeder te continueren en zo kan ik er ook ’s middags zijn voor mijn zoon als hij uit school komt. Bovendien beviel het mij altijd goed om de ochtenden te werken.

Toen ik de advertentie voor deze baan las, dacht ik meteen: dit is echt iets voor mij! Blijkbaar heeft het inderdaad zo mogen zijn.

Binnenkort ben ik dus weer een heuse “Mam at Work” en dat voelt goed. Heel erg goed!

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top