Royal Wedding

Morgen is het huwelijk van de Engelse prins William en zijn verloofde Kate Middleton. Ik ben van de generatie van zijn moeder, Prinses Diana, en ik merk al de hele week dat ik steeds aan haar moet denken.

Ik was 18 jaar toen Diana Spencer op 29 juli 1981 trouwde met de Engelse kroonprins Charles. Zij was toen 20 jaar en Charles bijna 33. Op 24 februari van dat jaar hadden ze zich verloofd en het was alsof er een sprookje was begonnen. Ik, met mijn romantische hart, vond het helemaal fantastisch dat een meisje van mijn leeftijd een echte prins had weten te strikken!
De foto van de verloving die de volgende dag op de voorpagina van De Telegraaf prijkte, heb ik uitgeknipt en jaren bewaard. Het was mijn eerste knipsel van een verzameling die ik aanvulde met vele andere knipsels, boeken en foto’s.

Op de trouwdag zelf was ik met mijn ouders op vakantie in Spanje. Ik had mijn zwager gevraagd het huwelijk voor me op te nemen en pas weken later heb ik het kunnen zien. Het was waarlijk als een sprookje en ik zal niet de enige geweest zijn, die er zo tegenaan keek destijds. We weten natuurlijk allemaal hoe het afgelopen is.
De prins en de prinses kregen twee zoons, maar na 11 jaar huwelijk was het sprookje veranderd in een nachtmerrie en gingen ze uit elkaar. Erg vervelend allemaal, mede omdat het zo dik uitgemeten werd in de pers. Al die verhalen over het “overspel” van Charles met zijn vermeende maitresse en de “slippertjes” van Diana als gevolg hiervan.
Ik vond het destijds vooral heel erg triest. Hun privéleven dat zo te grabbel werd gegooid en al die verhalen die de rondte deden. Ik heb me vaak afgevraagd wat voor effect dit gehad heeft op die twee zoons. Misschien weinig tot niets omdat ze ervoor afgeschermd werden…..dat hoop ik dan maar.


Ik heb Diana altijd een heel mooie en bijzondere vrouw gevonden. Zoals gezegd spaarde ik van alles van haar. Elke week stond ze wel in de bladen en er verschenen heel veel boeken over haar. Ik vond het geweldig knap hoe ze zich na de scheiding staande wist te houden, ondanks alle niet aflatende aandacht van de media. Toen ze op 31 augustus 1997 in Parijs verongelukte, was ik helemaal confuus. Een vrouw die zo in het nieuws stond, was ineens weg…..zo maar weg. Dood. Ze kwam niet meer terug.
Ik zie nog de beelden voor me van die twee jongens achter de kist van hun moeder lopend. Vreselijk, vreselijk…..mijn hart ging uit naar hen.

Er zijn honderden, misschien wel duizenden prachtige foto’s gemaakt van Diana. Eén foto is me altijd bijgebleven: Diana die haar kinderen begroet na ze een poosje niet gezien te hebben.

Deze foto maakte destijds al veel indruk op mij, terwijl ik toen nog geen moeder was. Nu ik zelf gescheiden ben en mijn zoon soms een poos niet kan zien, weet ik precies welk gevoel dit weerzien haar moet hebben geven.

Morgen zal ook ik voor de televisie zitten om te zien hoe de zoon van Diana gaat trouwen. Wat was het mooi geweest als zij er bij had kunnen zijn. Een stukje van haar is er, want zij leeft voort in haar kinderen. In hun harten zal zij er altijd zijn en nooit vergeten worden. En dat is een heel mooie gedachte.

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

1 gedachte over “Royal Wedding”

  1. Wij waren destijds op vakantie in Oostenrijk en ik mocht daar hét huwelijk zien op een zwart/wit tv. Vanaf haar verloving met Charles was ik verkocht. Haar overlijden was een moment van: “ik weet nog precies waar ik was toen ik het hoorde”. Mooi vind ik het dat William zo lijkt op zijn moeder. Haar schalkse blik heeft hij net zo. Wat zou ze trots zijn geweest op haar jongens.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top