Rugzakje

Rugzak

Hoe belangrijk is het wereldnieuws op het moment dat het kleinere nieuws in ons eigen land, grote groepen mensen raakt? Is de boosheid op het Tahrirplein in Caïro en de immense teleurstelling toen Hosni Mubarak donderdagavond niet opstapte, nog interessant op het moment dat jouw kind het risico loopt zijn rugzakje kwijt te raken? Is het terecht dat je je daar druk om maakt of is het misschien een hele logische, verstandige maar impopulaire maatregel die uit de Haagse regeerkamertjes de straat is komen binnendenderen?

In 2004 is het systeem van het rugzakje ingevoerd met daarbij – hoe Nederlands- een overzichtelijk bedoelde indeling van categorieën met kaders die precies aangeven hoe je je als kind dient te gedragen om voor een donatie van de overheid in aanmerking te komen.
Bofferds pasten wel in twee categorieën tegelijk, geestelijk beperkt en lichamelijk gehandicapt (cluster 3) en bijvoorbeeld ook nog eens sociaal niet voldoende toegerust (cluster 4). Dat de beoordelende instanties daar maanden en maanden voor nodig hadden en elkaar soms zelfs probeerde vliegen af te vangen, ach wie kijkt daar in ons land nog van op?

Expertise en betrokkenheid

Elke regeling die meer dan drie pagina’s uitleg nodig heeft, vraagt om fraudering. Dat gebeurt vast en zeker ook met het rugzakje. Maar veel meer is het woud van vragen, formulieren en beoordelingsinstituten een bron van misverstanden, fouten en verkeerde beslissingen geworden. Dat mag echter nooit de reden zijn dit systeem dat nauwelijks de kinderschoenen is ontgroeid, met één pennenstreek weer ongedaan te maken. Zesduizend ambulant begeleiders zullen hierdoor hun baan verliezen. Erg? Ja, uit oogpunt van bezuiniging zelfs een domme zet want een WW-uitkering mag dan lager zijn dan hun salaris, het blijft geld kosten.
Veel meer is het verlies van expertise, van kundigheid en grote betrokkenheid bij kinderen die tussen wal en schip dreigen te vallen een grote schande op ons onderwijsbeleid. En dat gaat zeker gebeuren, het ontstaan van het rugzakje was immers gestoeld op de vraag naar een betere begeleiding van kinderen met een problematiek.

Creatief

Dus dan alles maar laten zoals het is? Nee, dat mag eigenlijk nooit het uitgangspunt zijn. Wist u dat pas in de jaren zeventig het Vaticaan de opvatting dat de aarde plat is, uit zijn boeken heeft geschrapt? Kortzichtig denken en vasthouden aan bestaande dogma’s is dé voedingsbodem voor stilstand en achteruitgang. Pas door te durven denken voorbij bekende grenzen, door met elkaar te praten over wat er mogelijk zou zijn zonder daar direct praktische invulling aan te hoeven geven, maar het gewoon eens lekker te laten rondzingen, kunnen bijzonderheden en creatieve oplossingen naar boven komen borrelen.

Dure plicht

Want dat er iets moet gebeuren is duidelijk. De instroom van kinderen die hulp nodig hebben is erg groot. Hebben de voedingsdeskundigen gelijk en voeden we onze kinderen verkeerd? Hebben pedagogen, -ogen en –logen gelijk dat we verkeerd met onze kinderen omgaan? Is het de zon, de regen, het weer, de drukte, het verkeer, de school, de scheiding van ouders, de werkende moeder, de thuisblijvende moeder, de dominee, de hokjesgeest, de omheinde tuin of de weet-ik-veel waardoor onze kinderen zo veel moeilijker in het leven lijken te staan dan wij ooit deden? Wie het weet mag het zeggen, maar ik denk dat er weinig reactie komt. Feit is dat wij moeten zorgen voor een zo goed en zo veilige mogelijke leer- en leefomgeving voor onze kinderen. Ook voor die kinderen die niet direct probleemloos aan onze hand meelopen. Het rugzakje afschaffen kán misschien een eerste stap zijn, maar het kan ook de laatste stap blijken te worden in een veel besproken systeem.

Mubarak stapt op

En terwijl wij ons daar hier druk over maken, hebben ze in Egypte heel andere problemen. Mubarak is opgestapt en zal de rest van zijn leven zeer waarschijnlijk een lui, luxe leven leiden terwijl de Egyptenaar zijn nagels eraf werkt om het land er weer bovenop te krijgen. Over een flinke rugzak met bagage gesproken…

9 gedachten over “Rugzakje”

  1. Ach als andere geplande bezuinigingen door gaan, zoals de aangekondigde bezuinigingen op de kinderopvangtoeslag, dan hoef ik mij nergens meer zorgen om te maken, dan kan ik het me namelijk niet meer veroorloven om voor de klas te staan. Dan maak ik me pas weer druk als mijn eigen kinderen aan het onderwijsproces deel gaan nemen.

    Zoals met zoveel bezuinigingsvoorstellen wordt er naar mijn gevoel gewoon maar wat geroepen en wordt er te weinig gekeken naar de effecten van de maatregelen. Niet ieder kind is gebaat bij een rugzakje, want (gelukkig) zijn geen twee kinderen hetzelfde. Veel kinderen zijn beter af op kleine scholen die hun het juiste onderwijs kunnen bieden ipv grote scholengemeenschappen waar rugzakgelden vaak in de grote organisatie verdwijnen (helaas is dat ook bij ons op school zo, geef ik onmiddellijk toe)maar ook dat zijn dingen waar we als school min of meer toe gedwongen worden. Je kunt niet een oneindige rekbaarheid van docenten vragen. Wij vragen er ook niet om om overladen te worden met zorgaanvragen, maar we laten een kind niet in de kou staan, ook niet als de rugzakjes verdwijnen.

    Als er geen nieuwe rugzakjes uitgedeeld worden dan breek je het opgebouwde systeem dus bij de basis af, het hele fundament sla je zo in een keer onder het onderwijs vandaan. Lekker, kinderen vanaf groep 1 kunnen nu dus extra hulp wel vergeten. Da’s dan wel weer jammer dat ik nog zulke jonge kinderen heb.

  2. Beste Margot,
    je reactie is hartverscheurend en onderschrijft dat het zo ontzettend belangrijk is dat er goed wordt nagedacht hoe we kinderen met een hulpvraag moeten helpen. Minder loketten, minder elkaar (tegen)sprekende instanties en meer betrokkenheid (en daartoe ook de gelegenheid krijgen) zou een goede start zijn. Het is inderdaad niet de bedoeling om rugzakjes af te pakken, maar wie durft daar nog zeker van te zijn? Ik wens je veel wijsheid om met je zoon verder te komen en ik hoop van ganser harte dat de zon voor jullie achter die donkere schoolwolk tevoorschijn mag komen

  3. Volgens mij is het niet de bedoeling dat de rugzakjes van de leerlingen worden afgepakt maar worden er geen nieuwe rugzakjes verstrekt. Het is een moeilijk dilemma. Ik zelf heb zo’n BOFFERD die na een periode van een rugzakje uiteindelijk door gebrek aan hulp toch op het speciaal onderwijs beland is.

    Toen mijn mannetje vijf jaar oud was wilde hij dood en school was een hel. Eigenlijk had hij in de twee eerste jaren niet veel gedaan. Hij hield niet zo van plakken en knippen en later bleek dat hij ook nog eens ernstig dyslectisch is. Na een fijn ABConderzoek, onderzoek bij GGZ, velen vragenlijsten, kregen wij te horen dat ons kind autistisch is een hoog iQ heeft en nog meer blabla. Met school afgesproken om een rugzak aan te vragen want zonder konden ze hem echt niet helpen. Natuurlijk hebben we dit gedaan, weer veel vragenlijsten verder.

    Hoera we hadden prijs want we kregen een ambulant begeleider en een rugzak. Ondertussen bijna twee jaar verder met een kind dat niet meer wil leven omdat het op school zo rot is. De ambulant begeleider, nieuw in het vak ambulant begeleiden heeft een handelingsplan opgesteld. ECHT niet dat die juffen daar iets mee doen. Mijn mannetje heeft een jaar onder de tafel met lego gespeeld, ik heb bij iedere nieuwe invaller verteld wat er met mijn mannetje aan de hand was. Heb continu dingen aangedragen, school gesmeekt of ze hem wilde helpen, heb veel boeken over het onderwerp gelezen. Ik heb hem toen zelf laten testen op dyslexie.

    De ambulant begeleider adviseerde Ritalin omdat hij zich dan misschien meer kon concentreren. Uiteindelijk na een jaar kregen we de boodschap drie weken na het beginnen van een nieuw schooljaar dat ze niet meer wisten wat ze moesten doen. Misschien beginnen aan het handelingsplan te houden. Ik heb nog voor 1 oktober hem van school gehaald zodat zij geen schoolgeld voor hem zouden ontvangen.

    Hij zit nu op een speciale school. Hij had twee en een half jaar leer achterstand. Die heeft hij in minder dan een jaar op gebied van rekenen ingehaald, lezen kan hij pas sinds kort een beetje lezen. Hij is nu negen jaar.

    Was ik blij met het rugzakje, nee. Zij (school en het rugzakje) hebben mijn kind niet geholpen! Ik denk mensen weer passioneren om voor de klas te staan, met hart en ziel, dat zou helpen! Ik ben zelf ook docent en ben het soms wel zat om weer in een slecht daglicht gezet te worden!

  4. Pingback: Over een flinke rugzak met bagage gesproken | Jacht huren

  5. ik deel je zorg, maar kan niet anders dan blijven benadrukken dat we moeten blijven nadenken. Rugzakje was een goed initiatief en verdient zeker een verdere uitdieping en langere looptijd. Maar als men dat zonder nadenken wegstreept, dan moeten we de discussie over een andere aanpak niet uit de weg gaan. Kinderen en leerkrachten verdienen dat.

  6. Als ik zie hoe de samenstelling van klassen in onze VMBO-klassen de afgelopen 10 jaar veranderd is en als ik weet dat kleine klassen alleen bekostigd kunnen worden vanuit o.a. de rugzakgelden, dan houd ik mijn hart vast. Zitten er over 2 jaar werkelijk 25 BB leerlingen in mijn praktijkklassen? Wie gaat er dan garant staan voor de veiligheid van deze leerlingen en onze docenten, want daar draait het wel om. Momenteel krijgen wij als school ook de bezuinigingen van andere hoeken op ons bordje en een van de maatregelen is het clusteren van klassen en het opheffen van kleine groepen. Dat zou in de praktijk kunnen gaan betekenen dat we nog maar een of twee BB richtingen over houden van de nu 7 die wij hebben en dat komt geen enkele leerling ten goede.

    Ik zie momenteel weinig lichtpuntjes aan de onderwijshorizon. Docenten krijgen het de komende jaren bijzonder zwaar, grotere klassen, meer lessen geven voor minder of hetzelfde salaris, minder tijd voor zorg leerlingen. Als ik nu nog aan het begin van mijn carrière zou staan zou ik echt niet staan te juichen bij een baan in het onderwijs en dat is een slecht teken voor de hele sector

  7. Beste Loeki,
    Dank je wel voor je reactie.
    Juist vanwege de vergaande consequenties is het zo ongelooflijk belangrijk om verder te durven denken dan de gebaande paden. Alleen dan is er misschien met goede ideeën nog iets goed te bedenken. Laat onverlet dat het schandalig dat scholen hierop een voorschot nemen en kinderen met bijvoorbeeld dyslexie in de kou laten staan.

  8. Helaas is dit maar een van de maatregelen die deze kinderen zal treffen. Grotere klassen, overwerkte docenten, minder begeleiding. Het hele onderwijs gaat de komende drie jaar flink op de schop. Het wordt een ‘survival of the fittest’ voor zowel leerlingen als docenten. Oude ervaren docenten zullen lekker van hun vervroegd pensioen gaan genieten en jonge docenten zullen er achter komen dat ze ergens anders meer verdienen en minder worden uitgebuit.

    Helaas, we zullen er aan moeten wennen. Ik heb al scholen in het BO gehoord die de ouders een brief hebben gestuurd dat alle RT per direct gestopt is en kinderen met o.a. dyslexie niet langer extra ondersteuning krijgen en dat ouders die zorg buiten school zelf in moeten kopen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top