Sandra Schapendonk, working mam van week 7

En daar sta ik dan, als werkende moeder in de spotlight! Wat vertel ik over mezelf? Ga ik een mooi verhaal houden of ga ik gewoon eens eerlijk zijn? Eerlijk in de zin van dat het als werkende moeder ook wel eens niet meevalt maar ook behoorlijk pittig kan zijn?

Ik ga eerst  terug in de tijd. In augustus 2003 haalde ik mijn diploma als verpleegkundige. Mijn laatste stage had ik op de oncologie afdeling in het ziekenhuis gehad en solliciteerde daar naar een baan waar ik werd aangenomen.  Ik werkte 32 uur als verpleegkundige en in m’n ‘vrije’ uurtjes werkte ik nog wat bij in een café. Wat een tijd was dat, serieus aan het werk in het ziekenhuis maar ook genieten van het sociale leven in de stad. Een mooie combinatie.

Ondertussen ging ik de oncologie opleiding volgen, een opleiding om mezelf te specialiseren als verpleegkundige. In oktober 2005 haalde ik ook dat diploma binnen en was ik helemaal tevreden.
Dat tevreden gevoel duurde echter maar een klein jaar want ik wilde meer, het liefst nog een HBO opleiding. Ik heb er toen voor gekozen om de docentenopleiding verpleegkunde te gaan doen. Zo gezegd en zo gedaan. Ik ging 30 uur werken, zegde m’n baantje in het café op en in augustus 2006 startte ik met de opleiding in Utrecht. Ik werkte onregelmatig, ging 1 dag in de week naar school en liep mijn stage. In m’n vrije tijd werd ik ook nog leidster bij scouting en reed ik mijn paard.

Mensen in mijn omgeving vroegen me wel eens “hoe doe je dat toch?” “Uhm…nouja…gewoon” was antwoord dan.
Voor het gemak werd ik tijdens m’n opleiding zwanger van ons eerste kind, beviel in november 2008 van onze dochter en solliciteerde 2 weken na mijn bevalling als bedrijfsopleider in het ziekenhuis. Na mijn verlof kwam ik dus niet terug als verpleegkundige maar dat was ook niet erg. Het was juist fijn om een regelmatige baan te hebben.
In mei 2009 gingen we trouwen en in augustus 2009 haalde ik mijn HBO diploma.

Ondertussen was ik er al achter gekomen dat me niet zo goed meer voelde als dat ik altijd gedaan had en kreeg als diagnose te horen dat ik een postnatale depressie had.
Iets wat ik maar weinig mensen in  onze omgeving heb verteld. Want tja..ik was toch altijd diegene die het allemaal met elkaar combineerde? Iemand die alles kon….?
Dus niet..ik deed mijn werk, hield het gezin met mijn man draaiende en werkte met een behulp van een psychologe aan mezelf.
Zodra ik me ook maar iets beter voelde had ik een sterke drang naar een 2de kind en wat een geluk…ik was meteen zwanger! Ik voelde me meteen weer tip top in orde en had nergens meer last van. De bevalling verliep zonder problemen en in mei 2010 werden we gelukkig ouders van ons 2de kindje.

Met de postnatale depressie in mijn achterhoofd ging ik het in m’n verlof anders aanpakken. Ik ging zorgen dat ik iets leuks te doen had en ik begon met het maken van wigwam speeltenten. Eerst voor onze eigen kinderen en toen er vraag naar bleek te zijn ging ik ze ook voor anderen maken. Wat een heerlijk werk was dat! Omdat ik er best wel wat verkocht begon ik in oktober 2010 met de webwinkel;  hipgemaakt.nl . Ik verkocht de wigwam speeltenten, stoffen memoborden en stoffen feestslingers.

Wat was ik lekker bezig met mijn baan als bedrijfsopleider, de webwinkel en m’n gezin. Weer deed ik het allemaal maar ‘gewoon’ . Tot 19 oktober 2011, ik voelde me al een tijdje niet lekker en ben eens gaan praten met bedrijfsmaatschappelijk werk. Door in gesprek te gaan kwam ik er achter dat het helemaal niet zo goed met me ging en dat ik me al tijden niet meer mezelf voelde. Hoe kon dat?? Ik ben doorgestuurd naar de huisarts en het hele balletje ging aan het rollen. Inmiddels zit ik nu alweer bijna 4 maanden thuis met een (postnatale) depressie.  Iets wat nu heel langzaam aan het herstellen is met ups en downs.

Waarom vertel ik dit nu zo openhartig in de spotlight? Is dat wel handig vraag ik mezelf hardop af. Ja, ik denk het wel want  ik wil laten weten dat het als (werkend) moeder ook echt hard werken is, dat niets vanzelf uit de lucht komt vallen maar resultaat is van je best doen en inzet. En….het is zo belangrijk om jezelf als moeder vrije tijd te gunnen. Tijd om weer op te laden en verder te kunnen. Iets wat ik in het harde werken verleerd ben en nu helemaal opnieuw moet gaan leren.
Een working mam zijn is leuk en geeft energie maar de balans vinden in werk en rust…dat is pas een opgave, voor mij en misschien ook wel vele andere (werkende) moeders. En de balans, dat is juist wat we als moeder nodig hebben!

2 reacties op “Sandra Schapendonk, working mam van week 7”

  1. Als moderne mama’s willen we zo veel. En dan willen we het ook nog eens goed. We willen onze eigen kost verdienen, ons ontwikkelen, een geweldige echtgenote, een fantastische en actieve moeder, een lieve vriendin waar je altijd op kunt bouwen, een trouwe dochter zijn. En dat 365 dagen per jaar, 24 uur per dag. En wanneer is er tijd om er van te genieten dan? De tijd voor onszelf komt, logisch, altijd op de laatste plek. Niet gek dat we onszelf dan een keer tegen komen en misschien is dat ook gewoon nodig om die balans weer te gaan zoeken.
    Neem je tijd en bedankt voor je openhartige verhaal 🙂

  2. Hoi Sandra,

    Wat een heerlijk openhartig verhaal! Je gaat de goede kant op en over een tijdje ben je weer zo fit als een hoentje. Hou vol meis, je doet het super!

    Liefs

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top