Schone schijn

Als ik ons gezin van de buitenkant bekijk lijkt het plaatje perfect. Gelukkig getrouwd jong stel met een jong gezond kindje in een mooi koophuis. Hij heeft een eigen bedrijf, zij werkt parttime en ze hebben een druk sociaal leven. Het leven lacht hen toe. Zou je zeggen.

Want intussen zijn ook wij geraakt door de crisis. ‘Een eigen bedrijf hebben’ klinkt mooier dan het is. En die parttime baan is niet alleen parttime, maar helaas ook maar tijdelijk. Het huis moet ook dringend worden opgeknapt. Het plafond in de woonkamer moet al twee jaar geschilderd worden en na vier jaar zijn nog niet alle verhuisdozen uitgepakt. Maar we modderen door. Aan de buitenkant zullen we nooit onze sores laten merken. Als ik wil, kan ik eruit zien als een zeer geslaagde young professional. Dus kleed ik me hip – dat mijn kleding bij Zeeman vandaan komt valt niet op als je het goed combineert – en heb ik een lach op mijn gezicht. Ik doe mijn werk, type mijn blogs en zorg dat mijn kind de spanningen die iedereen onvermijdelijk heeft niet meekrijgt.

Om me heen zie ik nog meer van die mensen die dat doen. Als je mij zou vragen of één van mijn collega’s depressief is of worstelt met een drugsverleden of zoiets zou ik het je niet kunnen vertellen. Aan de buitenkant zie je dat niet. Aan de buitenkant laat niemand dat zien. Iedereen houdt de schijn op. Men werkt, leeft, betaalt rekeningen, heeft verdriet, vraagt zich af waar het heen moet. Maar niemand laat dat merken. Vaak is het niet alleen de winnaar van de jackpot die een nieuwe auto koopt, maar ook de buren. Omdat we niet voor elkaar onder willen doen. Waarom toch? Waarom durven we niet toe te geven dat we niet net zo’n mooie auto kunnen betalen als de buurman? Ik geef toe: soms schaam ik me een beetje dat wij zelf geen gloednieuwe Opel Zafira voor de deur hebben zoals onze buren. Maar ik zou niet weten hoe ik dat moet betalen. En die ouwe Peugeot 205 rijdt ook best lekker, al heeft-ie dan geen cruise control.

Het is crisis in dit land. Er wordt heel wat bezuinigd, bedrijven gaan failliet en mensen raken hun baan kwijt. Maar je zal het niet aan ze zien. Nooit. Hoe dóen mensen dat? Hun baan kwijtraken en toch hun tophypotheek blijven betalen? Met schuldsanering kom je kennelijk een heel eind… Het huis verkopen en een huis huren voelt voor veel mensen dan als een mislukking. Kennelijk draait onze maatschappij toch nog heel erg om geld en status. En natuurlijk is geld belangrijk, je hebt het nodig, maar het is niet alles zaligmakend. In een huurhuis kan je ook heel gelukkig zijn.

Ook ik hou de schijn op. Maar niet ten koste van alles. Als we het huis ooit niet meer kunnen betalen zullen we het moeten verkopen. Dat is niet het einde van de wereld. Maar ik zou het zo fijn vinden als niet meer alles om geld en status zou draaien. Als mensen niet meer leven om te werken, maar werken om te leven. Als niet meer alles draait om je CV en je diploma’s en je carrière. En tot die tijd zoek ik nog naar die perfecte werkgever die mij een vast contract en een fulltime baan wil geven. Bij voorkeur zonder gewenste opleiding en waar ik me binnen het bedrijf op kan werken. Word lastig, maar ik kan het wel. Weet ik zeker. Dan ben ik geen jonge moeder meer die ook maar wat aanmoddert, maar een jonge moeder die het gemaakt heeft. Of ben ik dat nu al een beetje?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here