Past dit schoolsysteem nog wel bij de kinderen van nu?

1

Heb ik de enige zoon …..? De enige zoon die het niet zo goed lijkt te doen op school? Een jongen die op de basisschool nog best leuk mee kwam. Waar hij jarenlang in een klas van 34 kinderen zat. Slim, levenswijs, grappig, mooi. Aan de rand van de klas. Observerend  en meekleurend. O ja ….. en hij droomde af en toe weg.

Vijf dagen lang met al die geluiden, mensen, informatie om hem heen. Maar hij deed het altijd best goed. Hij heeft het overleefd. Door stiller erbij te zijn. Niet brutaal, niet opvallend, niet moeilijk lerend. Maar ook niet echt lerend hoe je toch moet leren.
In een soort van wachtkamer.

Het schoolsysteem past niet meer op veel van onze kinderen

Hij scoorde HAVO met de Cito. De mensen in onze omgeving vinden hem een levenswijze jongen. Sociaal, invoelend en wijs. Hij zou het wel maken op de middelbare school.

Maar wat gebeurde daar!! Een havo-kind. Joh, die snappen meteen van plannen, organiseren en agenda invullen toch? Van tas netjes pakken, overzicht hebben en prioriteiten stellen. En van weten hoe je in stappen naar het uiteindelijke eindresultaat komt. Een tempo zien bij te houden, iedere dag maar weer. Terwijl zijn puberende lijf de eerste uren van zijn rooster nog slaapt.

Zeker als hij ondertussen ook mag uitzoeken hoe meidenvenijn werkt. Van meiden die in de ontwikkeling een jaar tot anderhalf jaar voorop liggen. En ondertussen ook moet zoeken naar zijn plek tussen puberende jongens. Sterk staan in the survival of the fittest.
Met een enorme toename van testosteron door hun lijf. Een veranderend lichaam. Hoeveel energie gaat daar in zitten? “Hij hangt onderuit en hij gaapt?” …..

Met allemaal verschillende leerkrachten voor deze pubers. En met zijn voelskracht heeft hij precies door welke leerkracht het echt meent en welke niet. Heeft hij door wie de klas wel kan handelen en wie niet.

schoolsysteem past niet meer

Gezien, gehoord en begrepen worden

Hij start met enorme onvoldoendes. Maar ach …. hij moet door…..
En ik ben als moeder geen leerkracht. We voelen ons niet echt gehoord en gezien. Einde schooljaar met een berg onvoldoendes schrijft hij zijn pleidooi. Hij mag naar de tweede, maar deze verse kans wordt het ook niet. Hij gaat iedere dag met plezier naar school. Maar zijn toets-falen wordt groter. En hij weet ook niet waarvoor hij het allemaal doet.
Hij overziet de brei aan verschillende tornado’s via mail, papier, boek, laptop, websites en het gouden Magister niet. Het Magister….. waar cijfers binnen donderen op momenten dat je het niet wilt. Au ….. wat doet het hem pijn bij het ontvangen van die slechte cijfers.

Hij redt het niet….. echt verre van. Maar echt gezien, gehoord en begrepen zijn we nog steeds niet. Met ondertussen externe Remedial Teaching en huiswerkbegeleiding achter zijn kiezen.

Hij zakt af…. Naar VMBO-T. En geloof mijn moederhart: hij komt er wel. Kan mij het schelen op welk niveau. Als hij maar gelukkig is. Dat is toch wat we naast gezondheid onze kinderen allemaal wensen? Nou! Dit is niet echt een situatie om nou echt gelukkig van te blijven.

Maar ook op VMBO-T moet je motiveren, overzien, netjes werken, plannen en tempo maken. Iedere dag, iedere week in een tempo mee. Best een fundament… waar je ook zit. Op de informatieavond voor de terugzakkers zitten bijna alleen maar jongens. Onderuit gezakt.  Quasinonchalant! Boeien….. Ik vraag me af: Waar zijn de meiden…..??

Is de kind het probleem of het onderwijssysteem?

Hij redt het derde jaar middelbare school niet. Na twee jaar Havo en derde jaar VMBO-t  blijft hij zitten. Hij is net 15 jaar geworden. Al jaren een van de jongste van de klas. Er wordt nog maar net van jongeren van deze leeftijd gevraagd om zelf te gaan handelen en aanpakken. Maar hoe werkt dat? Voor het ene karakter beter passend dan de ander.
Hij wordt als probleem gezien in het onderwijssysteem. Ja …. lastig een kind wat buiten de boot valt…. dat gaat extra geld en energie kosten.

Is hij dan de enige?

Echt ik zou als moeder bijna het gevoel krijgen de enige zoon te hebben waarbij het  schoolsysteem niet werkt. Maar als ik goed om me heen hoor zijn er alleen al in onze regio veel jongens die afzakken. Zitten blijven. Helemaal afhaken. Van gymnasium naar havo. Van Havo naar VMBO-T. En van Kader naar Basis….. naar andere scholen….. of thuis! Omdat ze op zijn. Of omdat het echt niet meer past.

En ik ken veel mannen die net als ik 30 jaar geleden op zo’n zelfde onderwijs zaten. Mannen die het ook niet hebben gered in het schoolsysteem. En die nu machtig mooie dingen hebben neergezet. Als werknemer, als ondernemer, als mens.
Met hun sterke kanten en ontwikkeling op eigen tempo. Die door te doen, te durven en te dromen mooie levens hebben gekregen. Gewoon omdat gras niet harder groeit op een minder vruchtbare plek. Of op momenten dat het gewoon even niet werkt.

Daarom mijn best wanhopige vraag uit een groot moederhart: “Heb jij ook een zoon die het niet redt in het onderwijs?” Zoals iedere keer uit zijn testen en rapporten komt: Het zit er wel in, maar het komt er niet uit. Of was je vroeger zelf zo’n jongen? Het maakt mij razend nieuwsgierig.

Gewoon omdat het soms lijkt dat ik de enige zoon heb die het niet volgens de verwachtingen doet!

Bianca van de Burgt
Mijn naam is Bianca van de Burgt. Moeder van drie tienerzoons, getrouwd met een man en bazin van een ondeugende labrador (ook maar een mannetje genomen). Vroeger ben ik ook opgegroeid met een stoere broer dus i was wel al iets gewend. Daar dit alles is jongens energie mij zo gaan intrigeren! Het wordt vaak als lastig ervaren, maar ik geloof dat je dat nooit mag verliezen in jezelf. Naast het huis managen, mijn sociale leven en zorgen voor mijn eigen rust ben ik vooral heel veel uren in de week aan de slag als ondernemend kindercoach bij Pluk! in Uden. Om samen met kinderen en hun ouders proactieve stappen naar eigenheid, basiskracht en meer levenslust te zetten. Ik vind de wijze, gevoelige en temperamentvolle kinderen enorm leerzame lessen geven aan ons volwassenen. Wat ik zo door de dagen heen pluk deel ik maar al te graag met jullie! En heb je een vraag dan hoor ik het graag.

1 reactie

  1. Onze lieve zoon met havo /tl advies is ook altijd de jongste en ook nog eens klein van stuk. Hij ging in het
    eerste jaar als een speer maar toen hij met zesjes TL kon doen dacht hij ‘waarom uitsloven als ik het zo ook red?’.
    Prima dachten wij als hij maar gelukkig is en wat erin zit komt er vanzelf wel uit.
    Toen hij in de examenklas zat en na het eerste half jaar zich steeds anders ging gedragen en zijn wereld steeds kleiner werd en hij geen aansluiting had met zijn klasgenoten die elk weekend op stap gingen, wel al aan alcohol waren en natuurlijk al wel aan het puberen waren werd onze zoon letterlijk en figuurlijk steeds kleiner.
    Wij maakten onze grote zorgen over onze sociale niet meekomende zoon.
    Wij hebben daarom besloten dat het beste voor hem zou zijn om een het examenjaar over te doen ik hoor andere ouders al zeggen: overdoen ? Ja idd overdoen en dat is de beste keus ooit geweest hij bloeide weer op en had leeftijdsgenoten in zijn klas en slaagde met vlag en wimpel dit jaar wij zijn super trots en blij met onze nu gelukkige zoon op naar het MBO en wat hij ook gaat doen, ik hoop dat hij gelukkig is dat vinden wij het belangrijkste!

Leuk als je een reactie achterlaat

CommentLuv badge