Het schuldgevoel syndroom; wij vrouwen worden met schuldgevoel geboren

0

Wij vrouwen worden inderdaad met het schuldgevoel syndroom geboren. Het is niet anders. We moeten het ermee doen. Tenminste, zo lijkt het haast. Ook Yvonne herkent het schuldgevoel waar wij vrouwen mee kampen maar al te goed . En dat gaat zo ongeveer…

‘Mama?’ ‘Ja, lieverd.’

Het kost me de grootste moeite om nog geduldig te antwoorden. Ik heb al zes keer vriendelijk gevraagd of hij even Brandweerman Sam kan afkijken.

‘Wáárom moet je werken?’ ‘Nou, omdat ik centjes moeten verdienen,’ antwoord ik demonstratief. ‘Oh. Maar…’ Het wordt even stil. In zijn bovenkamer wordt hard gewerkt. ‘Papa, verdient toch al centjes voor ons allemaal?’

schuldgevoel vrouwen syndroom

Werken, helemaal niet nodig toch?

Met tegenzin maak ik me los van mijn laptop en leun naar achteren. Daar heeft hij een sterk punt‘Papa werkt toch al heel veel, moet jij dan ook werken? Papa zegt altijd dat hij voor ons allemaal zorgt.’ Om tijd te winnen vouw ik mijn handen rustig in elkaar en leg ze als steun onder mijn kin. Ik moet even nadenken hoe ik mijn antwoord zo tactisch mogelijk formuleer.

‘Dat is op zich wel zo, maar mama vindt werken óók heel leuk.’ Zo, ik heb gesproken. Nu trekt hij een vies gezicht. ‘Maar je kan toch ook met mij Brandweerman Sam gaan kijken?’ ‘Lieverd, dat vind ik óók hartstikke leuk. Maar mama vindt werken en filmpjes kijken allebei leuk. Kijk, jij vindt toch ook het boek van ‘Joep en Koos’ super leuk?’ ‘Jaaaa,’ antwoordt hij luidkeels.

‘Dus vind je het dan ook goed dat ik werk – af en toe?’ ‘Ja!’ antwoordt hij nu nog harder en directer. ‘Tof van je,’ roep ik nu ook enthousiast en steek mijn duim in de lucht. Met een paar stappen loopt hij terug naar de bank. Hij gaat verder met Brandweerman Sam. Hij denkt nergens meer over na. Maar ík hoor mijn innerlijke criticus alweer: ‘Je kan toch wel even stoppen met schrijven om met je zoon Brandweerman Sam te kijken?’

De top 5 ergernissen van vrouwen

Moederschap: de fulltime baan zonder salaris

En zonder vakantie, zonder snipperdagen en zonder ziektewet. Een moeder heeft een hoop verantwoordelijkheden op haar bordje. Werkende moeders maken elke dag overuren. Je moet altijd alles een stap voor zijn. Je kunt niet ontsnappen aan de verantwoordelijkheid van morgen door het vandaag te ontwijken. Moeders moeten alleskunners zijn. Je kunt het je niet permitteren om ’s avonds uitgeteld te zijn want bij nacht gebeurt het allemaal. Weliswaar in de slaapkamer, maar niet in die van jou.

Ze zeggen weleens dat vrouwen worden geboren met een syndroom: het schuldgevoelsyndroom.

Schuldgevoel vrouwen; een cadeautje

En als vrouwen niet met dit schuldgevoel geboren worden, ontvangen ze het wel als cadeautje na de geboorte van hun eerste kind.

Ineens ben je nooit meer alleen, maar ben je (bijna) altijd in het gezelschap van die kleine nieuwe aardbewoner en je hebt er een extra stemmetje bij gekregen. Een kritisch stemmetje, welteverstaan. Dat schuldgevoel wat veel vrouwen herkennen. Een stemmetje dat je bijna de hele dag hoort:

  • Ben ik wel een goede moeder?
  • Werk ik niet te veel?
  • Ben ik te vaak van huis?
  • Vindt hij de oppas leuker dan mij?
  • Die moeder doet wél allemaal leuke dingen met haar kind… maar ik moet die deadline halen.Het is al de tweede keer deze week dat ik hem niet zelf op bed leg.
  • Yes! New York here I come. O, wacht. I’m a mother.
  • Papa en mama gaan lekker samen een dagje naar de sauna. En Kleine Man? Die gaat naar de BSO.
  • Playmobil ridderkasteel in elkaar zetten? Ik ga liever naar de kapper.
  • Ik wil naar de nagelstudio en ik wil alleen.
  • Weer witte bonen uit blik, vissticks, appelmoes… geen wonder dat mijn kind niks lust.

Ik ben te streng, niet streng genoeg, te veeleisend, te makkelijk.

schuldgevoel vrouwen

Daar hebben we háár weer. Voor één keer luister ik niet naar mijn schuldgevoel en kijk ik naar Kleine Man die vol overgave voor de duizendste keer hetzelfde filmpje bekijkt. Heel even zie ik ons vanaf een afstandje en realiseer ik me dat hij maar geluk heeft met een moeder die thuis kan werken en ook nog eens zijn favoriete boek heeft geschreven .

Ach, ik kom later vast wel bij hem thuis in een fotolijstje aan de muur!

Herken jij dit schuldgevoel ook zo?

Vorig artikelOpen brief aan alle energiebedrijven; F*ck off!
Volgend artikel‘Mam’, als ik klaar ben met school ga ik studeren in het buitenland
Ievy
Ievy heet eigenlijk Yvonne maar werd in haar jonge jaren zo genoemd door haar moeder. Ze ondertekent haar Columns graag met deze naam.Inmiddels schrijft Ievy verschillende blogs en columns en heeft ze afgelopen zomer haar eerste kinderboek – De avonturen van Joep en Koos – uitgegeven.Haar leven is best hectisch. Mama van vier kids en vrouw van een meubelman. De eerste keer dat ik mijn man zag, vergeet ik nooit meer. Dezelfde avond vertelde hij me zijn verhaal.Een verhaal dat inmiddels ook het mijne is geworden. Hij vertelde over zijn vrouw die overleden was. Over haar ziekte, haar overlijden, het gemis. Drieëndertig jaar. Borstkanker. Kutziekte.Drie jonge kinderen moest ze achterlaten. Ze verliet deze wereld op de verjaardag van haar jongste dochter. Vier jaar was zij toen, net zo oud als haar broertje nu is. Drieëndertig jaar was ik toen ik hem ter wereld bracht.Het leven is niet eerlijk.Inmiddels is Ievy zeven jaar samen met dit gezin en heeft ze vier jaar geleden zelf een gezonde zoon op de wereld gezet. Waar ze heel trots op is!Haar kinderen zijn nu 18,16,14 en 4 jaar oud. Volwassene, pubers en een kleuter. Gezellige boel dus.Ze schrijft veel over interieur maar ook over haar leven als moeder met dit samengestelde gezin.

GEEN REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

CommentLuv badge