Seks, liefde en schade

Liefde, seks en schade

De gedachte dat je je man moet begraven terwijl je zwanger bent van jullie kind, is zo angstaanjagend dat weinig vrouwen hem bewust zullen toelaten. Misschien dat er maatregelen worden genomen voor het geval dát, maar dat zoiets werkelijkheid zou kunnen zijn, wordt wat lacherig weggeschoven: nee hoor, dat gebeurt toch niet. Niet bij ons. Maar voor de zwangere An Sophie werd het wél werkelijkheid: haar man, de wielrenner Wouter Weylandt zal zijn dochter nooit leren kennen. En misschien nog verdrietiger: zij zal haar vader ook nooit ontmoeten.

Ik hoorde op de radio deze week hoe An Sophie met een heel breekbaar stemmetje tijdens de rouwplechtigheid zei: lieve Wouter, ik zal proberen de dagen door te komen en ik zal goed voor ons engeltje zorgen.’ Je moet wel heel stoer zijn, om niet intens te worden geroerd door zulke woorden. Zou An Sophie ooit naar een programma als Babyboom kunnen kijken? Zou ík Babyboom willen kijken? Het antwoord daarop is een spontaan en helder: nee!

Caroline Tensen
Het vakmanschap van Caroline Tensen is beslist te respecteren. Het feit dat mensen vrijwillig meewerken aan een dergelijk programma: zeker waar. Maar waarom stuit het me dan zo tegen de borst? Inkijktelevisie vind ik het. Dat zijn meer programma’s, maar waarom vind ik dit dat net een brug te ver? Het heeft absoluut te maken met het feit dat ik kinderen krijgen nog steeds ophang aan het laatste werkwoord in het zinnetje: kinderen krijgen. Dit in tegenstelling tot de veelgehoorde opmerking dat ‘we over een jaar aan kinderen beginnen. We stoppen na de vakantie met de pil en dan kan de baby mooi voor de volgende zomervakantie worden geboren. Dan hebben we een mooie lange kraamtijd want we plakken de vakantieweken er gewoon aan vast.’ Ja hoor, morgen brengen zoals veel vrouwen inmiddels weten. (Waarom ik deze kennis aan vrouwen toeschrijf en niet aan mannen, is voer voor psychologen vrees ik).

Kinderloos
In 2009 werden in Nederland bijna 185.000 kinderen geboren tegenover 200.000 tien jaar eerder. De verwachting is dat het aantal geboorten blijft dalen tot ongeveer 175 duizend in 2014 en vervolgens weer gaat stijgen volgens het CBS. In Flevoland worden overigens meer kinderen geboren dan het landelijk gemiddelde, in Limburg minder. Hoe hoger opgeleid, hoe later vrouwen hun eerste kind krijgen, zo rond hun 31e. Het verschil is zo’n drie jaar vergeleken met vrouwen die lager zijn opgeleid. Eén op de drie gestudeerden blijft kinderloos tegen één op de zes vrouwen die een tandje lager studeerden. Ik weet niet of dat is omdat ze bewust kinderloos blijven (een deel beslist wel) of dat door het verschuiven van de zwangerschapsleeftijd, het lichaam niet gehoorzaam meewerkt of dat de dames misschien een tikkeltje te kritisch zijn bij het zoeken naar hun ridder te paard, waardoor ze hun eigen houdbaarheidsdatum overschrijden.

Macht = overmoed
Babyboom is dus aan mij niet besteed, dat moge duidelijk zijn. Alhoewel ik zonder het te hebben gezien, ervan overtuigd ben dat er fatsoenlijker met de activiteiten die tot een baby moeten leiden, wordt omgegaan dan Dominique Strauss-Kahn zich als norm heeft gesteld.
Macht = overmacht = overmoed in dit geval want dat hij niet onschuldig is, staat voor mij als een paal boven water. Niet alleen vanwege zijn reputatie (hij kán natuurlijk zijn leven hebben gebeterd…), maar ook vanwege zijn gezwalk: hij dineerde met zijn dochter. Een alibi dat al snel onderuit gehaald werd. Nee, toen had de dame ineens ingestemd en daar komt nog bij dat hij zijn mobieltje had laten liggen. Een topman die zijn mobieltje op zijn hotelbed laat liggen als hij naar het vliegveld gaat? Die op het punt staat in te stappen en in die tussenliggende tijd niet één keer een belangrijk telefoontje had willen plegen? Kom nou Dominique, dat ding zit bijna in je hand vast gelijmd om al die belangrijke woorden te spreken die de wereld moeten redden. Al die afspraken te maken waar wij als gewone mensen zogenaamd geen verstand hebben. En jij hebt hem niet gemist? Echt wel, maar je had haast om het land uit te komen om in Frankrijk met een stalen gezicht en een ijzeren bescherming van je vriendjes een hardwerkend kamermeisje in de kou te laten staan en voor altijd beschadigd het leven door te sturen. Wat staat dat toch haaks op het verdriet van An Sophie die in liefde samen met haar Wouter een kindje op de wereld wilden zetten. Net zo beschadigd als het kamermeisje, net zo verdrietig om het onrecht dat soms over ons wordt uitgestort. Sterkte meiden, ik leef met jullie mee.

Wil je reageren op dit artikel, ben je het eens of oneens? Laat dan je reactie hieronder achter.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top