Slapen? Met Kerst?!

Het is weer januari, die vreemde eerste maand van het jaar. Die maand waarin het buiten steevast grijs en grauw is, waarin geen feesten te vieren zijn en waarin ik me altijd een beetje unheimisch voel. De feestdagen zijn geweest en van de ene op de andere dag val je in een gat. De eerste week van januari probeer ik altijd nog dat gevoel vast te houden. De kerstboom staat nog, op Radio 2 wordt de Top 2000 nog eens dunnetjes over gedaan, het is nog steeds vroeg donker – zo lang als het kan trek ik me terug in mijn eigen coconnetje en doe ik net alsof het nog die verwachtingsvolle dagen van vlak voor kerst zijn. Die dagen waarin je weet: er komt weer feest, maar je weet niet precies hoe het gaat lopen. Die dagen vol voorpret, gevolgd door dagen vol eten en drinken en gezelligheid en lichtjes. Ik ben dol op december, maar heb een hekel aan januari.

Ook afgelopen kerst was voor ons erg geslaagd. We vierden het bij mijn schoonouders, waar we gigantisch verwend werden met heel veel lekker eten. Alsof er een hongersnood op komst was en we ons nog één keer goed moesten volproppen – dat idee. Thijmen had dit jaar helemaal door hoe het werkte: gezellig bij elkaar zitten, leuke geluidjes maken en steeds maar weer die mond open doen voor de zoveelste hap danwel slok. Hij had het iets té goed door. Hij wou ’s avonds niet slapen. Hij wou ’s avonds ook niet met het licht aan op de zolderkamer in zijn bedje spelen. Hij wou bij ons zijn. Wij wilden dat hij ging slapen. De eerste avond resulteerde dit in een dusdanig protest dat ik uiteindelijk eerder naar bed ging – ik was toch hondsmoe – en hem tegen me aan legde in bed. Of hij geslapen heeft weet ik niet, maar ik werd pas wakker toen mijn lief naar boven kwam.

De dag daarop hebben we hem maar de hele dag beneden gehouden. Hij is vanzelf ergens wel in slaap gevallen ’s middags, maar heeft lang niet zo lang geslapen als normaal. ’s Avonds wilde hij wéér niet slapen, maar spelen ging wel gelukkig. Die hele lange rare week tussen kerst en oud & nieuw is hij van slag geweest. De crèche was dicht, maar wij moesten wel gewoon werken. Er werd buiten al geknald, maar het was nog geen oud & nieuw. Gewoon eten, gewoon boodschappen doen, gewoon geen feest. Vreemd. Op oudjaarsdag was hij nog steeds van slag. Het oorspronkelijke plan was zo simpel: we brengen hem gewoon naar bed en maken hem om kwart voor 12 wel wakker. Omdat ik al op m’n klompen voelde aankomen dat meneer vast niet wilde slapen, heb ik hem ’s middags wakker gehouden. Zonder protest van zijn kant overigens. Dat protest had hij kennelijk opgespaard voor ’s avonds. Meneer weigerde te slapen. Pertinent. Uiteindelijk besloten we hem dan maar in pyjama en slaapzak in de box te zetten. Kon hij meegenieten van Ik hou van Holland, ook gezellig. Kon hij mooi mee naar buiten. Daarna zou hij vast goed slapen.

Hij hééft goed geslapen. Uitstekend zelfs. Hij heeft alleen niets meegekregen van het vuurwerk. Om kwart voor 12 viel hij als een blok in slaap en hij sliep overal doorheen. Hoe hard de knallen ook waren, hoe fel het geflits, de boef lag als een roos te slapen in de box. Zelfs toen manlief hem eruit tilde en naar boven bracht, sliep hij door. Om de volgende morgen om negen uur stralend en vrolijk klaarwakker te zijn. Sindsdien is zijn ritme weer in orde. Het helpt mee dat de crèche ook gewoon weer open is. Mijn ritme is nog ver te zoeken. Ik vrees dat ik nog wel een tijdje zonder resultaat zoek naar oliebollen, kerstkransjes en appelflappen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top