Songfestival

Waar ik al bang voor was, werd donderdagavond waarheid. Joan Franka wist met haar liedje “You and me” niet door te dringen tot de finale van het Eurovisie Songfestival in Azerbeidzjan. We waren aan “Winnetou” maar ja, dan heb je niks aan Pocahontas.

Bij het Nationale Songfestival afgelopen februari vond ik de act van Joan al helemaal niks. Het liedje sprak me niet aan en de outfit al helemaal niet. Ik begreep niet zo waarom een mooie vrouw als zij zich verstopt achter een indianentooi. De reden werd achteraf wel uitgelegd, maar dan nog.

Waarom de meerderheid van de Nederlandse stemmers juist dit liedje koos, is mij een raadsel. De vakjury had een andere mening. Er was tevens een adviesjury aanwezige bestaande uit 100 buitenlanders uit alle 43 deelnemende landen. Ook zij zagen de act van Joan niet zitten. Daar hadden we meer op in moeten spelen.

Ik moet er wel bij zeggen dat geen van de zes nummers die we toen voorgeschoteld kregen me echt aansprak. Achteraf gezien hadden we nog het beste voor de sexy act van Raffaëlla Paton kunnen kiezen. Dit gezien de vele schaars geklede dames die ik de afgelopen week in de twee voorrondes van het Eurovisie Songfestival voorbij heb zien komen.

Het is jammer maar helaas.

Niets ten nadele van Joan Franka trouwens. Ze bleef zichzelf en ze bleef ook helemaal achter haar lied en haar act staan. De tooi ging mee en daar kon niemand meer omheen. Daar kan ik alleen maar groot respect voor hebben. Ze is een spontane, talentvolle en enthousiaste jonge vrouw, die een grote last op haar schouders had en er helemaal voor gegaan is.

Volgend jaar weer nieuwe ronden en nieuwe kansen. De Tros heeft aangegeven gewoon door te gaan met het Songfestival. Daar ben ik blij mee, al hoop ik wel dat ze het dan compleet anders aan gaan pakken dan de afgelopen jaren. Tenzij ze willen blijven verliezen natuurlijk…..

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top