Sorry, geen titel

Klant bestraft voor opblazen restaurant

Een klant van een Chinees restaurant is veroordeeld tot een voorwaardelijke werkstraf van 80 uur omdat hij met illegaal vuurwerk het voorhalletje van een restaurant heeft opgeblazen. De dakloze dader deed dit uit boosheid omdat hij het etablissement was uitgezet. Een Super Cobra 6 door de brievenbus moest zijn woede koelen, maar zette wel het halletje in de hens. Of, zoals de verdachte tegen de rechter zei: ‘Ik wist niet dat ik daarmee de hele teringzooi zou opblazen.’

Het berichtje trof me in meerdere opzichten. Allereerst de kop: opblazen restaurant. Het AD is tegenwoordig net de Telegraaf: hoe meer sensatie hoe beter. Althans dat vindt de redactie blijkbaar. Als lezer denk ik daar heel anders over. Dus: een restaurant opblazen en dan voorwaardelijke straf krijgen? Hier viel de koppenmaker genadeloos door de mand. Het delict was veel minder sensationeel dan de kop meldde.
Dan blijkt dat een oprechte spijtbetuiging stevig meewoog in de oordeelsbepaling door de rechter. Vandaar dus die voorwaardelijke straf. Ik kan daar in het geval van een dakloze nog wel in meegaan ook, maar toch bekroop me even een ongemakkelijk gevoel. Alweer met een excuus weggekomen…

Portemonnee
Het woordje sorry is – evenals bijvoorbeeld: lieverd, beloven en echt waar, één van de meest overschatte woorden uit onze taal. Of liever gezegd: uit onze samenleving en cultuur. Want in de taal voldoet het woord prima, we gaan er alleen zo lullig mee om. Want sorry zeggen als je tegen iemand opbotst, is prima. Sorry voor het te laat komen voor een afspraak, kan ook nog wel. Maar hoe vaak wordt sorry gebruikt om verantwoordelijkheid af te kopen? Hoe vaak is een verontschuldiging oprecht gemeend en is de uitspreker ervan bereid om naast zijn excuses ook eventueel de portemonnee te pakken om schade af te handelen? Nee, dan zijn sorry-zeggers niet thuis, ze hebben toch al sorry gezegd…

Potjeslatijn
Onderzoek heeft uitgewezen dat een groot deel van de gerechtelijke procedures tegen artsen en ziekenhuizen niet zou plaatsvinden, wanneer de betrokken medicus ruiterlijk zijn fout had toegegeven. Want waar gewerkt wordt,vallen spaanders dat weten we maar al te goed. Dus ook in ziekenhuizen en tandartspraktijken. Liever natuurlijk wanneer net een ander als patiënt daar is, maar als het zo uitkomt, kunnen we er vaak nog wel mee leven (excuses voor de woordspeling…). Op het moment echter dat witte jassen en hun directies de dossiers sluiten, de advocaat bellen en zich verschansen achter hun potjeslatijn, pas dan wordt een patiënt echt boos en zal hij alles op alles zetten om zijn recht te krijgen. Wat meestal niet lukt, maar dit ter –triest- terzijde. Een oprecht gemeend excuus had veel tijd, geld en vooral leed gescheeld. De gemiddelde procestijd is zeven tot acht jaar en het kost duizenden euro’s voor het tot een uitspraak komt.

Aftreden
Hetzelfde geldt voor de betrouwbaarheid van onze bestuurders. Onze notabelen staan niet hoog aangeschreven en ook dat vindt voor een deel zijn reden in het excuusbeleid. Maar dan precies andersom: te vaak en te gemakkelijk sorry zeggen, wordt niet als oprecht en betrouwbaar gekarakteriseerd. Bovendien wordt een sorry van bestuurders vaak door helemaal niets gevolgd. Men treedt niet af (niet altijd nodig, maar soms…), men levert geen bonus of salaris in, men verdwijnt niet even achter de schermen en er is al helemaal geen sprake van het rechtzetten van de bestuurlijke blunder. Nee, dat kan dan ineens niet meer omdat de regels nu eenmaal vastliggen en die regels geven aan dat…

Ik zeg… gewoon doen!
Je verontschuldiging aanbieden lijkt voor de meeste mensen nog niet zo’n simpele taak, je moet er wel echt voor aan het werk. Persoonlijk heb ik nooit begrepen wat er nu zo moeilijk is aan het oprecht overbrengen van je spijtbetuiging in het geval je de mist bent ingegaan. Hoe erg is het helemaal om te zeggen dat je datgene wat je hebt gezegd of gedaan, graag ongezegd of ongedaan zou willen maken en dat je niet de bedoeling had om het zo uit de hand te laten lopen? Je krijgt toch zelf ook graag een verontschuldiging wanneer jou onrecht of schade is aangedaan.
Ik denk dat dát allemaal meespeelde bij de afweging door de rechter om onze dakloze beklaagde met een voorwaardelijke straf heen te zenden. Want uit alles bleek dat hij heel oprecht en serieus de restauranteigenaar zijn excuses had aangeboden. En zo hoort het ook!
Eigenlijk verwacht ik datzelfde excuus van de koppensneller van het AD die zo beroerd uit de hoek kwam met zijn kop boven dit stukje op pagina 1.

Overigens, vind ik het woordje pardon veel mooier dan sorry. Sorry hoor!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top