De spanning die een kind voelt voor zijn of haar verjaardag

Kleine Man is bijna jarig en al weken van tevoren is hij in alle staten van opwinding. Ik begrijp precies hoe hij zich voelt want ik was vroeger precies zo. Wat een spanning droeg ik met mij mee. Dagen van tevoren liep ik met verliefde kriebels in mijn buik en droomde ik over welke cadeaus ik zou krijgen.

moeder kind gesprek

Nee, echt. Ik ben niet gek aan het worden. Hij slaapt en zingt. Voor zichzelf uiteraard. Hoe adorable?

De volgende dag, als ik hem ermee confronteer, bijt hij zuchtend van zich af dat hij er zooooo veeeeel zin in heeft. Het gesprek dat volgt gaat ongeveer zo:

‘Mama, over hoeveel nachtjes ben ik ook alweer jarig? Morgen toch?’ ‘Nee schat, nog negen nachtjes slapen.’

Een denkrimpel verschijnt op zijn voorhoofd en een diepe zucht ontsnapt. ‘Best veel.’ ‘Lieverd dat is zo voorbij. Geloof mama.’

‘Ik denk dat ik wel heel druk zal zijn op mijn verjaardag.’ ‘Druk?’ ‘Ja, met mijn cadeaus.’ Ah
‘Maar mama jij hebt ook geen tijd op mijn verjaaardag.’ ‘Oh?’
‘Jij moet voor iedereen zorgen.’

Juist. Hij is net als zijn vader: het delegeren gaat moeiteloos.
Maar handig is het wel dat de taken al eerlijk verdeeld zijn, hoef ik me daar niet meer druk over te maken.

Terwijl Kleine man zich druk maakt over de cadeautjes, hoeveel nachtjes slapen en de planning, denk ik stilletjes terug aan vijf jaar geleden. Aan het moment dat ik voor de laatste maal voor de spiegel stond om mijn grote buik te showen. Dat ik voor de laatste keer zijn hoofdje omhoog voelde komen. Alsof hij wilde zeggen: hey joh, laat me eruit. Krap zat hierbinnen.

En dat was het ook, in de onvolkomen stuitligging: krap zat.

Ik denk aan vijf jaar geleden, toen hij voor het eerst op mijn borst lag en huilde om eten. Ik zal dát moment nooit vergeten.

‘Mama!’ Kleine Man haalt me ruw uit mijn dagdroom.
‘Welke cadeaus denk je dat ik van mijn lijstje krijg?’ En ik realiseer me dat ik in elk geval nooit meer een mooier cadeau krijg…

 -x-

Ievy

 

Ievy heet eigenlijk Yvonne maar werd in haar jonge jaren zo genoemd door haar moeder. Ze ondertekent haar Columns graag met deze naam.

Inmiddels schrijft Ievy verschillende blogs en columns en heeft ze afgelopen zomer haar eerste kinderboek – De avonturen van Joep en Koos – uitgegeven.

Haar leven is best hectisch. Mama van vier kids en vrouw van een meubelman. De eerste keer dat ik mijn man zag, vergeet ik nooit meer. Dezelfde avond vertelde hij me zijn verhaal.

Een verhaal dat inmiddels ook het mijne is geworden. Hij vertelde over zijn vrouw die overleden was. Over haar ziekte, haar overlijden, het gemis. Drieëndertig jaar. Borstkanker. Kutziekte.

Drie jonge kinderen moest ze achterlaten. Ze verliet deze wereld op de verjaardag van haar jongste dochter. Vier jaar was zij toen, net zo oud als haar broertje nu is. Drieëndertig jaar was ik toen ik hem ter wereld bracht.

Het leven is niet eerlijk.

Inmiddels is Ievy zeven jaar samen met dit gezin en heeft ze vier jaar geleden zelf een gezonde zoon op de wereld gezet. Waar ze heel trots op is!

Haar kinderen zijn nu 18,16,14 en 4 jaar oud. Volwassene, pubers en een kleuter. Gezellige boel dus.

Ze schrijft veel over interieur maar ook over haar leven als moeder met dit samengestelde gezin.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven