Stilstaan…

Na een ‘Goedemorgen mama’midden in de nacht en opstaan met boevige boeven die
veels te vroeg klaarwakker zijn kan ik soms alleen nog maar bedenken dat ik wil slapen.
Toch ben ik Wekker, die me iedere ochtend met akelig geluid wakker probeert te maken,
steeds vaker voor. Met een druk op de knop schakel ik dan zelfs snooze in één keer uit.

Zelf na lang opblijven tijdens een avondje swingen & socializen voel ik van brak zijn nagenoeg niets.
Sterker nog, het doet mijn accu opladen! De sfeer tijdens het Spruitjesfeest, de muziek, het publiek
en de hele avond dansendansendansen zorgen voor onbeperkte toegang naar mijn energieopslag.
Moe zijn tijdens moeilijke momenten, moe zijn tijdens een moeizame periode, moe zijn als moeder
het is soms zo vermoeiend. Daarbij voelt het goed van suf naar springlevend. Ik wil meer!

Het blijft steeds weer zoeken naar de balans tussen Heftig & Harmonie.
Als vrouw van, moeder van, dochter van, vriendin van en ex van. In die en in willekeurige volgorde.
Voor mij is het, zonder enige uitzondering, niet iets wat je er zomaar even bij doet.
Zo is het na vakantievrije dagen eigenlijk best fijn, ritme, ruimte, rennen & rust. Mét regelmaat.
Opeens is daar ook weer alle ruimte om momenten met mezelf in te plannen.
Uiteindelijk maak ik zelfs tijd vrij voor studiebollige activiteiten, wie had gedacht!

Na truttig getwijfel ben ik begonnen met de Kinderopleiding bij Tineke Noordgraaf. Een opleiding
die in ons geval, met drie boevige boeven en een meisjesmeisje, zijn geld gaat opbrengen.
Toch vond ik het lastig om daarin mijn verantwoordelijkheid te verwoorden en dit moment
ook echt voor mezelf te pakken. Tot ik in gedachten opeens mijn vriendin weer hoor zeggen:
‘Het is nogal arrogant om te denken dat het zonder jou niet goed komt’ En zo is het ook, zo blijkt.

Ondertussen is mijn allerliefste Tante al een tijd in strijd met tegenstribbelende benen.
Ze is beland in een situatie die wat ziek zijn betreft, niet meer terug te draaien is.
Een paar jaar geleden ging ze naar Parijs op de fiets, nu kan ze fysiek gezien nagenoeg niets.
Zonder beschikbare medicijnen is voor haar, achteruitgaan de enige optie die nog overblijft.
Het is moeilijk om haar zo te zien, om te zien hoe ze afscheid neemt van fanatiek fietsen, fotograferen
en andere favoriete bezigheden. Naast het verhuisverdriet en groot gemis van alles wat haar lief is.
Op de racefiets waarop ze naar Parijs is gefietst mag ik de kilometerkunsten namens haar voortzetten.
Trots trap ik tegen de trappers tijdens de racefietsrondjes met mams maar ook dan kan ik niet
anders dan stilstaan bij dat wat er echt toe doet, dat gevoel komt weer dichter dan ooit dichtbij.

Daardoor besef ik dat ik in mijn leven de mogelijkheid heb, om vanuit de snelste versnelling terug te schakelen, om zelfs even het gas los te laten. Dat de beslissing om wel of niet stil te staan bij mij ligt…

Artikelen die algemeen zijn, of ingezonden zijn door lezers van ons, maar niet door een vaste blogger, die staan verzameld onder 'MamsatWork'.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top