Topsport bij kinderen, sporten is gezond! Of toch niet?

Sporten is gezond, maar hoe zit dat met topsport bij kinderen? Kinderen moeten zoveel mogelijk bewegen, zo ook dus de mijne… Mijn zoon gaat al naar voetbal ‘speeltuin’ sinds hij bijna 5 jaar oud was. Toevallig bij een eersteklas voetbalploeg. Waarom daar? Omdat dat de enige sportclub in de buurt was die iets met balsport deed voor kinderen van die leeftijd, omdat hij niet te houden was, en omdat die club toevallig huisde bij ons in de straat. Wist ik veel wat de gevolgen later zouden zijn…

Topsport bij kinderen

In het begin ging het vooral om balgevoel, de bedoeling was dan ook om zoveel mogelijk kinderen dooTopsport bij kinderenr te laten stromen naar alle mogelijke soorten balsport. Ik hoopte zelf ook dat hij basket zou kiezen, of volleybal. Eender wat, maar geen voetbal, niet buiten! Ik was geen voetbalmoeder, ik kende er niets van, en ik wou niet tussen platvloerse ouders staan die aan de zijlijn stonden te brullen naar hun kinderen en tijdens de rust de nodige biertjes binnen goten. Maar blijkbaar zat er voetbalgevoel in zijn voetjes.  Hij ‘mocht blijven’, dus wij als ouder ook. Twee avonden per week training, elk weekend een wedstrijd. En vanaf 7-8 jaar ging de frequentie omhoog. Drie trainingen per week, de doelwachters een speciale extra training, en elk weekend wedstrijd. Mis je een training, dan mag je een wedstrijd niet meespelen.

Als ze maar niet omvallen

Een stopsporter moet ook op zijn voeding letten. Van jongsaf wordt de kinderen ingepeperd wat wel en niet mag. Geen frietjes, geen snoep of koekjes, geen frisdrank, geen junkfood.  Wel groenten en fruit, water om de dorst te lessen…  De club voorziet in een voedingsspecialist. Ook al krijg je te maken met een kind met een eetstoornis en kaart je dat verschillende keren aan? Helaas, je wordt niet echt gehoord. Als ze maar komen trainen en niet omvallen is het goed! Op een keer brak hij zijn enkel. Nu ja, dat wisten we pas drie dagen later.  De fysio die elke training aanwezig was, vond toch niet dat het heel ernstig was. ‘Maar moest het toch wel het geval zijn konden we altijd naar het ziekenhuis rijden’. Resultaat? Na drie dagen zag zijn voet er niet meer uit, dus we reden naar het ziekenhuis. Daar vonden ze dat het geen spoedgeval meer was en ons dus ook niet meer wilden helpen. Maar zijn enkel was inderdaad gebroken. En dat gebeurde twee maal.

Het gaat soms wel heel ver

Onbewust bezorgen ze de kinderen ook heel veel stress, zeker kinderen die gevoelig zijn.  Sommige ouders gaan met het bestuur eten, om te scoren. In de hoop dat hun kind zeker bij de club mag blijven spelen. Want het klinkt toch zo lekker als je kan zeggen dat je kind bij die of die club speelt? Ons was het in de eerste plaats te doen om het plezier en de beweging. Maar sommige ouders gaan heel ver… En de kinderen van die ouders zijn vaak precies hetzelfde. Ze halen hun vriendjes onderuit met beweringen als ‘ik mag lekker volgend jaar blijven want mama en papa zijn met de voorzitter gaan eten’. Want het is nu eenmaal zo: als je niet goed genoeg bent, dan vlieg je eruit.

De maat was vol

Ze gaan met kinderen om alsof het koopwaar is en zijn ze niet goed genoeg meer? Dan is het gedaan. Gevoelens of niet, daar wordt geen rekening mee gehouden. En dat kon niet meer voor ons. Wij zijn bewust weggegaan bij die club. Naar een kleiner clubje, gemoedelijker, waar best welgestelde mensen zitten en wij de kleine garnaaltjes zijn, maar daar is niemand die daar anders over doet. Wij waren zeer welkom, en zijn met open armen ontvangen. Komen we een keertje niet omdat Zoon teveel huiswerk heeft, Mama te moe is, of omdat Dochter zich niet lekker voelt, of gewoon… omdat het niet past? Ook goed, dan is dat zo. Zolang we het maar laten weten.

De druk van de ketel

Dochterlief speelt nu ook in het Bijzondere Voetbalteam en zij wordt niet anders bekeken.  Iedereen gelijk voor de wet! Niet ‘ik ben beter dan jij’ of ‘als je bij die trainer zit dan ben je slechter’. Neen,… wij zijn vriendjes en wij spelen samen. En je merkt zo dat Zoon veel meer plezier heeft gekregen in het spel, dat de druk van de ketel is, en dat hij zijn ruimte terug heeft om te groeien. En zo hoort het te zijn!

Hoe kan ik mezelf best omschrijven? Als de keicoole mama zoals zoonlief van 9 vorige week mij nog omschreef? Of eerder de allerliefste schattigste van heel de wereld zoals mijn lieve dochter van net 6 me altijd noemt?

Ik zal het maar gewoontjes houden denk ik. Ik ben Hilde, 34, en Belgische, jawel. Ik ben een uitzondering op dit platform omdat ik momenteel een niet-werkende mama ben. Sinds 2009 heb ik het etiketje “chronisch vermoeidheidssyndroom” opgeplakt gekregen samen met de andere fijne en minder fijne ziektebeelden maar dat houdt ons niet tegen om van elke dag te genieten. En dat doen we volop, van de kleinste dingen eerst! De eerste vlinders in de lente, de zon die binnen schijnt, de poes op onze schoot.

We, dat zijn mijn man en ik, gelukkig getrouwd sinds 2001. Broer en Zus hebben nog een Sterrenzusje dat tussen hen in geboren werd en overleed tijdens de geboorte.

Dat ons gezin geen doorsneegezin is zullen jullie al snel merken. Ons meisje is autistisch, heeft syndroom van Asperger en parasomnie, dat is een slaapstoornis. Haar broer is hoogbegaafd en hoogsensitief hetgeen ook de nodige zorg met zich meebrengt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top