Troost

Gisteren schreef een lieve kennis mij het volgende:

“Zij die we liefhebben en die we verliezen, zijn niet meer waar ze waren, maar zijn nu altijd waar wij zijn.”

Wat een prachtige woorden en wat een waarheid. Ik heb de tekst inmiddels al vele keren gelezen en telkens kan ik de inhoud alleen maar beamen. Bovendien vind ik troost in deze zo mooi omschreven woorden en dat voelt goed.

De dood is een deel van het leven. Dat weet ik en besef ik ook goed. Maar waar de dood bij de één een eind maakt aan het leven, gaat het leven bij de anderen gewoon door. Natuurlijk is “gewoon” maar heel betrekkelijk, want zij moeten verder gaan in het besef dat de dood ook hun leven heeft veranderd.

De dood. Niemand komt er onder uit, dat is een feit. Maar hoe en wanneer, weten we niet. We hopen allemaal op een lang en gezond leven. We willen onze kinderen zien opgroeien en kijken uit naar “later”. Want dan kunnen we minder gaan werken of met pensioen en nog leuke dingen gaan doen. Maar dan moeten we natuurlijk wel gezond blijven…. Voor velen komt “later” te laat. Voor hen hield het leven op. Soms zomaar ineens, maar veel vaker gaat het gepaard met ziekte.
Het is maar goed dat we niet weten wanneer het onze tijd is. Ik zou met die kennis niet kunnen leven.

Mijn vaders dood heeft mijn leven flink verandert. Niet zozeer in het dagelijkse doen en laten, maar meer in mezelf. Ik ben me bewuster geworden van dingen en probeer daar iets positiefs uit te halen. Dat gaat niet 1-2-3, dat merk ik wel. Ik voel me op velerlei gebieden een soort van geblokkeerd. Er komt weinig uit mijn handen, er is geen rust in mijn hoofd en inspiratie is ver te zoeken. Ik kan me maar moeilijk concentreren en er maalt van alles. Toch kwam er spontaan een blog uit al dat gemaal. Het verbaasde me best wel, maar misschien geeft dit juist aan dat ik op de goede weg ben. Dat zou heel fijn en mooi zijn.

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

3 gedachten over “Troost”

  1. Hallo Jeanne,

    Mooie tekst en zo herkenbaar. Komende week is mijn vader 1 jaar geleden overleden en dus komt je tekst als een klein cadeautje in het verwerken van allerlei gevoelens en herinneringen. Carpe Diem; ik weet zeker dat je hiermee op de goede weg bent!

    Lieve groet,
    Koert

  2. Frank van de Pas

    Lieve Jeanne,

    Wat ontzettend moedig van je dat je deze woorden ‘op papier’ hebt gezet. De zin waar je mee begint vind ik erg treffend en alles-omvattend.

    Ik ga hem onthouden….

    X, Frank

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top