Trotse mama op donderdag

Gisteren, woensdagavond, heb ik met Zeppe zijn eerste echte powerpointpresentatie geoefend. De GENERALE REPETITIE!

Tijdens het Hemelvaartsweekend hebben we een heel werkstuk gemaakt met de tekst die Zeppe wil gaan gebruiken tijdens zijn presentatie. ‘Dat moest zo van de juf en wat de juf zegt is wet’.  Werkte dat ook maar bij mij als mama, zucht. De presentatie gaat over Judo en, je kunt me nu alles over judo vragen. Ik ben inmiddels een expert!

De generale repetitie duurt 2, 5 uur want Zeppe wil bepaalde zaken aanpassen en dit dan weer heel uitgebreid voor doen. Op deze momenten heb ik respect voor de moeders die hiervoor veel geduld kunnen opbrengen en blijven lachen.

Ok, Claudia, nog even diep ademhalen, geduld tevoorschijn toveren en stopwatch weer in de aanslag houden (enne mijn things-to-do voor deze avond aanpassen tot alleen oefenen presentatie en mails beantwoorden van Donna di Oggi).

Zeppe is donderdag als eerste aan de beurt.  Stiekem ben  ik heel benieuwd naar de mening van de  juf. Als ze mijn zoon maar geen middelmatig punt geeft want mama heeft hier ook behoorlijk wat tijd en energie in gestoken. Hoezo ego! Deze donderdag zit ik om 15.00 uur al op hete kolen want ik wil weten wat het punt is van de presentatie. Errug he, zo’n mama die opeens een echte moederkloek is. Mijn kind mag geen onvoldoende krijgen want anders ga ik naar school…

Als ik Zeppe om 15.30 uur thuis bel, zegt hij lachend -want hij kent me ondertussen erg goed: ‘Mama, ik vertel het je wel als je hier bent, ik ga nu eerst even met de hond wandelen’ . Ik hoor een schaterlach en dan … tuutuutuutuutuut.

Zo, mijn geduld en nieuwsgierigheid worden weer eens danig op de proef gesteld.  Ik ruim mijn spullen op, stap in de auto en rijd naar huis. Thuis zwaait mijn zoon de deur al open als ik de auto op de oprit draai. Hij heeft een big smile op zijn gezicht en trots vertelt hij dat hij een negen  heeft gekregen.  Zijn mama is nog trotser!  Samen hebben we een fles kinderchampagne opengemaakt en getoast op de samenwerking en gelachen om mijn ongeduld en nieuwsgierigheid.

Zeppe maakt tijdens het toasten een hele wijze opmerking; “als je je goed voorbereidt, hoef je nergens bang voor te zijn en zoals jij altijd zegt gewoon jezelf blijven en dat heb ik gedaan”. Wat ben ik trots op deze jongeman, trots dat hij mijn zoon is en trots dat hij ook nog dingen van me aanneemt.  Hoezo houden kinderen je een spiegel voor?

Meer lezen van Claudia? Kijk dan even hier

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top