Uitgestelde bevrediging, door Ilse Annegarn

Vandaag heb ik het dan eindelijk gedaan. Je kent dat wel, weinig tijd, vervolgens weinig zin, hoofdpijn en andere smoezen, en opeens realiseer je je dat langer uitstel tot grote problemen zal leiden. Omdat ik er dus best tegen op zag, heb ik me goed voorbereid. Passende kleding uitgezocht en daarna de ruimte nog eens grondig geïnspecteerd. Paar stoelen aan de kant geschoven, muziekje aangezet. Toen was ik eindelijk klaar voor de klus, nou ja, ‘klus’ is misschien nog wel te zwak uitgedrukt.

Ik verzamelde behendig alle attributen die ik nodig had. Een maatbeker, een fles met voegenreiniger, een schrobborstel en een emmertje met een dweil. De voegen in de badkamer keken me smerig aan, waarschijnlijk omdat ze zolang niet gereinigd waren. Enthousiast toog ik aan het werk. Op zich is het geen vervelend werk, voegen schoonmaken. Je moet erbij op je knieën zitten, dan sop je de borstel in een emmer met voegenreiniger en water, en dan begin je de voegen te schrobben. Ik heb iets met voegen, dat scheelt. Voor de échte huisdummies die niet weten waar ik het over heb: voegen zijn de verbindingen tussen tegels. Meestal van cement, en vaak aanvankelijk licht van kleur maar na verloop van tijd van een ondefinieerbare donkere kleur.

Omdat ik -net als een voeg- ook graag verbindt (mensen, dat dan weer wel, geen tegels), symboliseert een voeg iets voor me. Vandaag heb ik er precies 512 geschrobd, want na de badkamer had ik nog aangemaakte voegenreiniger over en ik vond het zonde om deze weg te gooien. Bovendien schreeuwde de keukenvloer ook al maanden om reiniger.

Het is heel dankbaar werk en ik kan het iedereen dan ook aanraden, ik vind het persoonlijk bijvoorbeeld veel leuker dan oliebollen bakken (ook nog eens een activiteit waar alles juist vies van wordt, in plaats van schoon). Eerst zie je dingen van de voeg afkomen die je al heel lang kwijt was (platgetrapte rozijntjes, mieren, opgedroogde neuspeuters), daarna ontstaat er een soort grijzig schuim wat je na wat heen en weer borstelen weg moet dweilen. Heel vaak dweilen, met een schone dweil, dus dat betekent ¼ van de tijd schrobben, ¾ van de tijd dweil onder de kraan uitspoelen, of 73 keer een nieuwe dweil in gebruik nemen, dat kan natuurlijk ook. Maar als je dat dan allemaal gedaan hebt, dan zijn je voegen schóón, echt niet normaal!

Ik heb nu sneetjes in mijn handen (die springen in de winter snel open, en al helemaal als ik veel in het schoonmaakwater zit), en daar waar mijn vingers niet opengesprongen zijn, zijn ze ruw als schuurpapier. Onder mijn vingers zitten vier verse eeltknobbeltjes, aan beide handen. Mijn knieën zijn opgezet en pijnlijk, ik heb pijn in mijn onderrug, maar o, wat voelt dit goed!

Ik ben alleen wel zó gesloopt dat ik er niet aan moet denken om het vanavond te moeten doen. Dus dat stellen we (nog) maar even uit. Nou maar hopen dat mijn man schone voegen ook belangrijker vindt.

Wil je nog meer lezen van Ilse? Kijk dan hier

Artikelen die algemeen zijn, of ingezonden zijn door lezers van ons, maar niet door een vaste blogger, die staan verzameld onder 'MamsatWork'.

1 gedachte over “Uitgestelde bevrediging, door Ilse Annegarn”

  1. Jeanne van Dijk

    Hallo Ilse,

    Ik herken het gevoel heel duidelijk. Niet met voegen schoonmaken hoor, maar met andere vervelende klussen, die maar blijven liggen/zitten omdat je ze steeds weer voor je uit schuift.
    Goed gedaan dus!!
    En dat “het” komt heus wel weer een keer….

    Liefs,
    Jeanne

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top