Vaderdag

Het is vreemd. Het is Vaderdag, maar ik heb geen vader meer. Ineens is een dag als vandaag geworden tot een volgende “Een eerste keer zonder”….

Vorig jaar net voor Vaderdag kreeg mijn vader zijn 2e chemokuur. Samen met mijn moeder heb ik hem toen op vrijdagmorgen weggebracht naar het ziekenhuis en op zaterdagavond weer opgehaald. Hij voelde zich minder vervelend dan na de eerste kuur, maar zei dat de klap nog wel zou komen. Die klap verwachtte ik ook en dus had ik hem zaterdagmiddag al verblijd met het cadeau voor Vaderdag. Manlief en ik wisten hem te verrassen met een tijdelijk weekendabonnement op het AD. Hij vond het echt heel leuk en voor mij was het zo fijn hem in die moeilijke tijd blij te kunnen maken met iets waar hij nog aardigheid aan beleefde.

Inmiddels zijn we een jaar verder en is mijn vader al weer bijna negen maanden niet meer bij ons. Ik ga regelmatig naar het kerkhof en bezoek zijn graf. Soms alleen, maar meestal samen met mijn moeder. Afgelopen vrijdag hebben we hem weer samen bezocht. Ik had voor Vaderdag een stukje gekocht voor op zijn graf. Een mooie pot met klimop waartussen schelpen geplaatst waren. Het deed me denken aan de zee en het strand en dat mijn vader, als hij nog geleefd zou hebben, nu lekker op de camping in Spanje zou zijn. Het voelde goed, al had ik het liever anders gehad natuurlijk.

Manlief heeft zijn vader gelukkig nog wel, daar gaan we straks naar toe. Zelf is hij ook (stief)vader en werd vanmorgen door zijn twee dochters en mijn zoon verrast met leuke cadeaus. Een beetje extra aandacht voor je vader kan helemaal geen kwaad. Als je jong bent sta je er totaal niet bij stil, want je vader is er gewoon. Maar als je ouder bent, besef je heel goed dat het een voorrecht is je vader nog te hebben.

Ik wens mijn vader een fijne Vaderdag, waar hij ook is. En ik hoop dat hij mijn kleine geste op zijn graf leuk vindt. Ik heb het met liefde neergezet.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here