Vadertje en moedertje spelen

Vadertje en moedertje spelen

Uit cijfers van het Nederlands Forensisch Instituut blijkt dat in Nederland elk jaar ongeveer veertig tot zestig kinderen door geweld om het leven komen. Zeg maar: elke week een kind. Dat zijn schokkende cijfers.

Omdat artsen niet voldoende opgeleid zijn om in alle gevallen te herkennen dat een kind door geweld is gestorven, zou dit aantal zelfs nog hoger kunnen liggen. Bovendien betekent het ontbreken van herkenning van bijvoorbeeld kindermishandeling, dat kinderen niet worden gered uit een gevaarlijke situatie voordat die volledig uit de hand loopt. En of dat nog niet erg genoeg is: geen moord dan ook geen dader dus eigenlijk een ongestrafte moord. *

Is een dader wel bekend bij de politie dan is het afhankelijk van zijn of haar betrekking tot het slachtoffer, hoe de strafmaat uitvalt. Moeders worden over het algemeen lager gestraft dan vaders of andere daders. Dat heeft te maken met de gedachte dat de moeder in kwestie wel heel erg wanhopig moet zijn geweest. Een moeder doet dat immers niet zo maar is de opvatting dus een mildere straf zou op zijn plaats zijn. Een opvatting overigens waar inmiddels minder rigide aan wordt vastgehouden.

Bewijs het maar

Wetenschappers onderscheiden zeven soorten babydoding, waarvan dit de vier belangrijkste zijn:
1. acuut psychische doding – als gevolg van een ernstige storing bij de dader
2. doding van een ongewenst kind: vaak voorkomend bij minderjarige moeders
3. doding uit wraak: één ouder doodt één of meer kinderen wegens ruzie met de andere ouder, bijvoorbeeld bij een scheiding
4. onbedoelde doding: vaak uit de hand gelopen kindermishandeling.

En dat maakt meteen duidelijk dat het volslagen onduidelijk is wat Sietske H. bezielde. Want hoe eenduidig is de reden waarom iemand tot een daad komt die onbevattelijk lijkt. Het maakt ook duidelijk dat het volslagen onmogelijk is om daar een mening over te hebben die recht doet aan wat er is gebeurd. Idioot, absurd, krankzinnig, zielig, triest, afschuwelijk, walgelijk, ongelooflijk, ziek?

Zeg het maar.

Het is in elk geval onbegrijpelijk maar bovenal ongelooflijk onomkeerbaar wat Sietske tot vier keer toe met haar pasgeboren dochtertjes en zoontje deed. Natuurlijk heeft Sietske recht op de beste psychologische of psychiatrische behandeling die er is. Recht op een uitstekende advocaat die nog een klein beetje licht in haar duisternis weet te brengen. Maar of dat laatste moet zoals advocate Barbara Klunder doet door te stellen dat niemand kan bewijzen dat de kindjes levend ter wereld zijn gekomen en dat er in dat geval dus geen sprake kan zijn van moord, doet Moskowicziaans aan.

De oude meester heeft toch niet in Barbara een gevalletje van justitiële reproductie rondlopen? Of heb ik me met deze vraag de onmin van ‘s lands meeste –zet-u-mij-maar-voor-een-camera- advocaat afgeroepen en kan ik binnenkort de wraking door Bram tegemoet zien? Vast niet, de man moet toch ergens nog een sprankje sportiviteit en humor in zich hebben. Zeg nou zelf, dat tweede wrakingsverzoek in het proces Wilders was toch om je te bescheuren van het lachen. Zo’n belachelijke practical joke door meester Bram zelf bedacht.

Gelijke rechten…

Er is echter nog iets anders wat mij in de zaak van Sietske bezighoudt. Want het is niet onwaarschijnlijk dat de meeste mensen neigen naar mededogen met deze jonge vrouw. Die inderdaad een wanhopige moeder was zoals de wet dat jaren beschreef. Maar wat nu als de vader van deze kindjes hen van het leven had beroofd. De bruut, de barbaar met zijn grote knuisten. Het zal weer eens niet zo’n onbehouwen hufter zijn die zijn kind iets aandoet. Niks wanhoop, want mannen die baby’s doodmaken zijn heel andere wezens dan vrouwen die dat doen. Toch…? Maar waarom dan? En hoe dan? Is mannelijke wanhoop een andere dan een vrouwelijke? Houden vaders per definitie minder van hun pasgeboren kind dan een moeder en waarom zijn zij dan een verachtelijke kindermoordenaar terwijl moeder de vrouw een zielig, wanhopig wezen is?

Boos

Ik denk aan al die mannen en vrouwen die met deze vier vermoorde baby’s werden geconfronteerd en zelf net in die periode met een miskraam of te vroeg gestorven kindje te maken kregen. Hun boosheid en verdriet over moedwillig weggegooide leventjes terwijl hun hele wezen schreeuwt om hun verloren kind, moet ongekend zijn. Ik denk aan het stel dat nee te horen krijgt op een adoptie-aanvraag omdat ze de financiën niet rond krijgen. Zij hebben een heel eigen mening over Sietskes wanhoop. En hoe vergaat het de vriend van Sietske, die ongeweten vier kindjes kwijt raakte zonder ze ooit te hebben leren kennen. Dat besef zal bij hem later in zijn leven nog een grote plek gaan krijgen. Ik voel met hen mee, kan me hun verdriet beter indenken dan me lief is.

Moord

Maar waarom blijf ik dan toch met een hart vol spijt en verdriet naar Sietske kijken en kan ik het niet over mijn hart verkrijgen haar een gevoelloos monster te noemen? Het doet pijn te bedenken dat Sietske misschien nooit meer de goede moeder zal worden, die ze in aanleg misschien wel zou kunnen zijn. Welke partner durft haar ooit nog het vertrouwen te schenken? Het is triest te weten dat elke nacht mensen zich in slaap huilen om het verlies van de kans ooit een eigen kind op de wereld te mogen zetten. Die hunkeren naar de kans om – al is het maar één keer- een gezond kind te mogen baren. Triest dat de een moordt om dit te vermijden, waar de ander er een moord voor over zou hebben, om te mogen baren.
Een contradictie om wanhopig van te worden.

*Bron: Forensisch post mortem onderzoek bij minderjarigen door het NFI in 2010

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top