Van wie hou jij het meest?

Mamma, hou je van mij meer dan van de anderen?

Toen iemand die mij zeer dierbaar is, zijn dochter had gekregen duurde het even voordat er gesproken werd over verdere gezinsuitbreiding. De dierbaarheid tussen ons was groot genoeg om daar eens naar te vragen en zijn antwoord was even ontroerend als onjuist: ‘Ik durf niet goed want ik kan van een tweede kindje vast niet zoveel houden als van onze dochter.’ Een antwoord dat even universeel als uniek is, want hoeveel ouders heb ik dat inmiddels al niet horen zeggen. En even zo vaak durven ze het ‘risico’ toch aan want in bijna alle gevallen volgt er een tweede kind. Waarna de ouders opgelucht tot de ontdekking komen dat ze van die tweede geen millimeter minder houden.

Tofik Dibi

Ach ja, die nummer twee. Tofik Dibi is eigenlijk een nummer drie. Hij is namelijk de derde van vijf zoons (van wie er één heel jong overleed). Zijn ouders scheidden toen hij zeven was en drie jaar lang woonde hij toen bij zijn vader. Toen die overleed, ging hij bij zijn moeder in Amsterdam wonen. In september 2006 kwam hij als jeugdige kandidaat op de zevende plaats van de lijst van GroenLinks voor de Tweede Kamerverkiezingen. Hij had zich min of meer voor de grap als kandidaat-kamerlid opgegeven, maar tot zijn stomme verbazing zag de kandidatencommissie een politiek talent in hem.

En zo werd nummer drie langzamerhand nummer drie. En niemand die meer of minder van hem hield omdat hij niet de nummer één was.

Ik of eh…?

Net zo min als wij naar onze kinderen kijken en ze via rangschikking in ons hart sluiten, hoewel onze koters minstens tien keer in hun leven een poging wagen. ‘Mam, hou je meer van mij of meer van … en vul dan de naam maar in die je ooit op het geboortekaartje hebt laten drukken. Bedacht naar aanleiding van een film, een familietraditie, een namenboek of opgediept uit je herinnering van ver terug toen je als klein meisje al verliefd was op die naam.

Maar goed, als antwoord op die vraag herhaal je meestal het antwoord dat je zelf ook kreeg, toen je probeerde als nummer één bij je vader of moeder genoteerd te worden.

‘Ik hou van jullie allemaal even veel’, waarna je kind als je gelukt hebt, afdruipt. In het slechtste geval krijg je als antwoord dat zoiets niet kan en dan kom je met de laffe uitvlucht dat je van allemaal even veel houdt, maar ook van allemaal een beetje anders. Nou, dat doodt beslist elke creativiteit van je kind om nog een vervolgvraag te stellen als je een beetje geluk hebt.

Klakkeloos

Jolande Sap heeft die vraag ongetwijfeld ook gekregen: hou je van mij meer dan van de anderen, mag ik dan je mede-kandidaat voor het lijsttrekkerschap zijn? Wat Jolande daarop gezegd heeft, weet ik niet. Maar de kandidaatstellingscommissie (763 punten bij scrabble) was duidelijk: hij heeft zich niet altijd loyaal aan de partij getoond en zijn eigen belang soms boven het partijbelang gesteld. Hé, een normaal mens dus. Een nummer drie die zich in het gezin probeert staande te houden, zijn eigen mores wil ontdekken en niet klakkeloos zijn broers achterna loopt. Een partijkind dat soms de lijntjes van de tekening opzoekt en daar misschien wel hele mooie kleurtjes en figuurtjes ontdekt. Iemand van wie je dus niet minder houdt, maar gewoon anders. Die misschien afwijkt van je andere kinderen, waardoor je onbewust misschien iets trotser naar hem kijkt. Maar tegen wie je in geen geval, waar heel Nederland bij staat, zegt: jij bent niet geschikt.

Zoiets haal je niet in je hoofd tegen je kinderen, zoiets doe je dus ook niet met mensen in het openbaar. Je baas mag het niet, je man mag het niet, je arts mag het niet en dus mag het ook niet bij Groen Links.

En weet je wat nou zo gek is? Ik ben helemaal niet van Groen Links, ik hou gewoon van allemaal maar van allemaal een beetje anders…

 

Meer van Tonny lezen? Dat kan hier.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top